Η ηθική του βαμπιρισμού

Ο Γερμανός υπαρξιστής φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε, παρ’ όλο που προερχόταν από οικογένεια λουθηρανού πάστορα και είχε σπουδάσει θεολογία, έγραψε δριμύ κατηγορητήριο κατά του χριστιανισμού («Ίδε ο άνθρωπος» κ.α.). Γράφει ότι ο χριστιανισμός στις έννοιες θεός, πνεύμα, ψυχή κ.ο.κ. έδωσε σκόπιμα παραπλανητική σημασία με σκοπό «να ρουφήξει το αίμα της ζωής και να την κάνει αναιμική». Αυτή είναι η ηθική του βαμπιρισμού. «Θεός» ονομάστηκε η αντίθεση της ζωής και ό,τι πιο δηλητηριώδες υπάρχει.  «Αλήθεια», η πιο επιζήμια και υπόγεια μορφή ψεύδους. «Υπερπέραν» και «αληθινός κόσμος», η απαξίωση του μοναδικού κόσμου που υπάρχει – για να μη μείνει κανένας σκοπός, καμιά λογική, κανένα καθήκον στη γήινη πραγματικότητα μας. Το «πνεύμα» και  η «αθάνατη ψυχή» εξυπηρετούν την πρόθεση να καταστεί το σώμα ταπεινωμένο, αρρωστημένα άγιο, ώστε όλα τα σοβαρά ζητήματα της ζωής ν’ αντιμετωπισθούν με ανατριχιαστική ελαφρότητα. Η «σωτηρία της ψυχής» είναι μία κυκλική παραφροσύνη, κινούμενη αενάως από τους σπασμούς της μετάνοιας στην υστερία της λύτρωσης …Η «αμαρτία» επινοήθηκε για να μετατρέψει τη δυσπιστία στα ένστικτα σε δεύτερη φύση. Η έννοια «καλός άνθρωπος» περιλαμβάνει τους αδύναμους, άρρωστους, αποτυχημένους, μαζόχες,  αγνοώντας το νόμο της επιλογής, τον υπερήφανο και  καλοφτιαγμένο άνθρωπο … που πλέον ονομάζεται  άνθρωπος του Κακού… Και όλα αυτά θεωρήθηκαν ηθική!