Κίνητρα θρησκευτικότητας

Κάθε άνθρωπος αναζητεί στη θρησκεία εκείνο που του λείπει περισσότερο. Εκείνος που αισθάνεται αδυναμία, ζητά δύναμη. Εκείνος που φοβάται το θάνατο, ζητά το φάρμακο που καταπολεμά το φόβο του. Εκείνος που υποφέρει, ζητά παρηγοριά. Άλλος γεμίζει το ψυχικό του κενό και βρίσκει το νόημα της ζωής του… Πολλούς τραβά στη θρησκεία η δίψα για αθανασία. Δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι όλα τελειώνουν τόσο σύντομα, άδοξα και τραγικά και ότι δεν υπάρχει αποκατάσταση της καταπατημένης έννοιας της δικαιοσύνης. Η θρησκεία προσφέρει την αυταπάτη πως κάποτε θα καταστραφεί ο κόσμος της αδικίας και θα ξαναζήσουμε αιώνια σ’ ένα καινούριο κόσμο, υποταγμένο στο θέλημα του θεού. Άραγε πιστεύουν στις εξαγγελίες αυτές οι ισχυροί της γης που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς και αδύνατους; Μήπως ισχύει ότι «η θρησκευτική αθλιότητα είναι η έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και η διαμαρτυρία γι αυτήν. Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, το πνεύμα μιας δίχως πνευματικότητα κατάστασης, το όπιο του λαού» (Μαρξ)… Πλάθουμε  θεούς που είναι υπηρέτες των επιθυμιών και αναγκών μας και χρησιμοποιούμε σαν άλλοθι τα γνωρίσματα που τους αποδίδουμε. Καθένας πιστεύει πιο πολύ αυτό που θέλει παρά αυτό που βλέπει.