ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

   Βασικό γνώρισμα των θρησκειών είναι οι μαγικές τελετές που ασκούν υπνωτιστική επίδραση. Κοινό στοιχείο είναι η αντίληψη ότι πρέπει να προσφέρεις κάτι εκλεκτό για να πάρεις αυτό που ζητάς. Ο άνθρωπος θεώρησε τον εαυτό του ως το πιο εκλεκτό ον στη γη και  επιχείρησε να  καλοπιάσει τους θεούς του με ανθρωποθυσίες. Οι Δρυίδες έπνιγαν τα θύματα ή τα έκαιγαν ζωντανά. Οι πιστοί του Βάαλ, του Μολόχ και της Αστάρτης στη Μέση  Ανατολή έκαιγαν βρέφη στα είδωλά τους.  Οι αρχαίοι Γερμανοί έπνιγαν σε βάλτους σκλάβους, θυσία στη Γη. Οι Αζτέκοι  θυσίαζαν χιλιάδες ανθρώπους, ξερίζωναν τις καρδιές των θυμάτων και διακοσμούσαν τους ναούς τους με κρανία. Οι Ινδοί θυσίαζαν άντρες, ιδίως ξένους στην Κάλι, θεά του θανάτου. Πρωτόγονες φυλές (αφρικανικές, ιθαγενών της Αμερικής κ.α. ηπείρων) έκαναν φρικτές ανθρωποθυσίες. Όπου αναπτύχθηκε ο πολιτισμός, οι ανθρωποθυσίες αντικαταστάθηκαν από θυσίες ζώων. Ο Αβραάμ, πατριάρχης του Ιουδαϊσμού, αντικατέστησε την ανθρωποθυσία με τη συμβολική περιτομή. Οι Μιθραϊστές στα μυστήριά τους θυσίαζαν ταύρο και μεταλάμβαναν από το σώμα και αίμα του.  Κάθε σαμάνος κατά τη μύησή του θυσιάζεται συμβολικά. Η «μητέρα του», ένα αρπακτικό πουλί, τον μεταφέρει στον Κάτω Κόσμο, τον κομματιάζει, μοιράζει στα πνεύματα το σώμα του, για να του δώσουν μαγικές δυνάμεις και τέλος τον ανασταίνει.  Οι Γουίκα, φυσιολάτρες νεοπαγανιστές, προσφέρουν σαν θυσία σταγόνες από το αίμα τους. Ο Χριστιανισμός  θυσιάζει στο θεό τον «υιό του θεού», που το αίμα του είναι κρασί και το σώμα του ψωμί.

   Το μαγικό στοιχείο είναι παρόν σε κάθε θρησκευτική τελετή: επικλήσεις, θυμιάματα, μουσική, επωδοί, εκστατικός χορός κ.α. βοηθούν στην επικοινωνία με το θεό. Η santeria (κράμα καθολικισμού και αφρικανικής μαγείας) περιλαμβάνει θυσίες ζώων και χορό με τύμπανα. Στην Καραϊβική, στις τελετές Βουντού για τα λόα  (πνεύματα με ονόματα αγίων)  εφαρμόζουν μαύρη μαγεία με κούκλες -υποκατάστατα ανθρώπων.. Στην Αρχαία Ελλάδα οι οργιαστικές τελετές του Διονύσου έφερναν τις Μαινάδες σε έξαλλη κατάσταση με τρομακτικές συνέπειες. Οι Αιγύπτιοι είχαν τα μυστήρια της Ίσιδας και του Όσιρη. Ο φαραώ περνούσε από μύηση, για να γίνει αρχηγός των μάγων. Πίστευαν ότι η Ίσις δίνει φάρμακο αθανασίας στους μυημένους.

  Μαγικά αντικείμενα γίνονταν δίαυλοι επικοινωνίας με τα πνεύματα. Οι Δρυίδες έκαναν  ξόρκια με το «αυγό του ερπετού» (κρυστάλλινη σφαίρα). Η Ιουδαϊκή Κιβωτός της Διαθήκης είχε φονική δύναμη. Το εφούδ του αρχιερέα ήταν πολύτιμος λίθος που άλλαζε χρώμα ανάλογα με το θέλημα του θεού. Ο Σολομών ήταν μάγος κι έχτισε το Ναό με δαίμονες-εργάτες(Διαθήκη Σολομώντα).  Η μαγεία της Αιγύπτου και της Βαβυλώνας είναι η πηγή του Ζοχάρ (Βίβλος Λαμπρότητας της Καμπάλα), που έγραψε το 2^ο μ.Χ αι. ο ραβίνος Σιμόν Γιοχάι. Οι Νεοπαγανιστές Ναζί λάτρευαν το Νορβηγικό θεό Βόντεν και μελετούσαν αρχαία ισλανδικά (ρούνοι) για να επικοινωνήσουν με το Πνεύμα της αρείας φυλής.  Ο Χριστ/σμός τελεί μυστήρια και εξορκισμούς (κατά τη Βάπτιση ο ιερέας εξορκίζει το διάβολο, με φυσήματα). Το ευχέλαιο διώχνει τα κακά πνεύματα, ο αγιασμός εξασφαλίζει καλή τύχη και η μετάληψη άρτου και οίνου εγγυάται την αθανασία.

   Παρ’ όλο που οι θρησκείες βασίζονται στη μαγεία, δαιμονοποιούν και καταδικάζουν με ποινή θανάτου την εξάσκησή της έξω από τα δικά τους πλαίσια.