Κλονισμός της θρησκευτικής αυθεντίας

      Ο κλονισμός της θρησκευτικής αυθεντίας άρχισε στην Ευρώπη το 18^ο αι. με το κίνημα του Διαφωτισμού, που έδωσε βαρύτητα στην επιστημονική έρευνα και έστρεψε την προσοχή από το θεό στον άνθρωπο. Από το 16^ο αι. ο Πολωνός Νικόλαος Κοπέρνικος διέδιδε ανώνυμα, φοβούμενος την Ιερή Εξέταση, ότι ο ήλιος βρίσκεται στο κέντρο του ηλιακού συστήματος. Η εκκλησία δεχόταν το μοντέλο του Πτολεμαίου, Έλληνα της Αλεξάνδρειας (2^ος αι. μ.Χ.) με τη γη ακίνητη στο κέντρο, γιατί «είχε το πλεονέκτημα να αφήνει χώρο πέρα από την εξωτερική σφαίρα των άστρων για τον παράδεισο και την κόλαση» (Στίβεν Χόκινγκ, Χρονικό του Χρόνου). Δεν έλειψαν όμως και περιπτώσεις επιστημόνων που μελετούσαν με πάθος τη Βίβλο, όπως ο Ισαάκ Νεύτων (1642-1727), Άγγλος φυσικός. Ο Νεύτων φαντάστηκε το θεό σαν υπερφυσικό ωρολογοποιό, που κατασκεύασε ένα τεράστιο ρολόι, το σύμπαν, το κούρδισε στην αρχή του χρόνου, και  επεμβαίνει για να το συντηρεί. Η μελέτη της Βίβλου είχε για το Νεύτωνα σκοπό να του αποκαλύψει κρυφούς συμβολισμούς και μηνύματα. Έτσι λ.χ. συμπέρανε ότι η Δευτέρα Παρουσία  θα γίνει το 2060 μ.Χ. Πώς μπορεί κάποιος να συμβιβάσει την επιστημονική γνώση με την πίστη σε παράλογες ιδέες; Ο Γερμανός φιλόσοφος Εμμανουήλ Καντ (18^ος αι.) παραδέχτηκε ότι «Ήταν αναγκαίο να αρνηθώ τη γνώση, για να κάνω τόπο για την πίστη»   («Κριτική του Καθαρού Λόγου»).