Δυισμός

Στη Μεσοποταμία, επαρχία της Περσικής αυτοκρατορίας, επικρατούσε τον 3^ο αι. μ.Χ. ένας θρησκευτικός αχταρμάς από ελληνιστικές θεωρίες, αστρολογία των Χαλδαίων, ιουδαϊσμό, χριστιανισμό, γνωστικισμό, ζωροαστρισμό, βουδισμό κ.λπ. Ο Πέρσης ευγενής Μάνης ή Μανιχαίος έφτιαξε από αυτό το υλικό μια θρησκεία με κύριο χαρακτηριστικό το δυισμό της οντολογίας (φως-σκοτάδι, ύλη-πνεύμα, καλό-κακό). Ο ιουδαϊκός θεός ταυτίστηκε με το σατανά. Ο ιερός Αυγουστίνος  ήταν μανιχαϊστής πάνω από εννιά χρόνια. Οι μανιχαϊστές πολεμήθηκαν από όλες τις θρησκείες. Ο Διοκλητιανός έκαψε ζωντανούς πλήθος από αυτούς μαζί με τα ιερά τους βιβλία. Ο Ιουστινιανός αποφάνθηκε ότι δεν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος και διέταξε να δημεύεται η περιουσία τους (Ιουστινιάνειος Κώδικας, 528 μ.Χ.). Όμως ο δυισμός χαρακτηρίζει κάθε θρησκεία, αφού το καλό και το κακό συνυπάρχουν στον κόσμο είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι.

ΜΙΑ «ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΗΣΑΪΑ

 Ο Ησαΐας έζησε γύρω στο 736 π.Χ., στην Ιερουσαλήμ, στο βασίλειο Ιούδα, που υποδουλώθηκε στους Ασσυρίους, όταν ο βασιλιάς Άχαζ τους κάλεσε να αποκρούσουν επίθεση δυο βασιλιάδων, του Φακεέ του Ισραήλ και του Ρασίμ της Δαμασκού. Οι προφητείες του Ησαΐα περιστρέφονται γύρω από την αιχμαλωσία των Ισραηλιτών στη Βαβυλώνα και την επιστροφή στην Ιερουσαλήμ. Οι θεολόγοι είδαν σ' αυτές προμηνύματα για τον Ιησού, αδιαφορώντας για τα συμφραζόμενα. Στο κεφ.14, 8-20 ο Ησαϊας πανηγυρίζει για το θάνατο του βασιλιά της Βαβυλώνας. Μαζί του χαίρονται τα δέντρα του Λιβάνου λέγοντας: "από τότε που πέθανες δεν ήρθε αυτός που μας κόβει (για να κατασκευάσει με το ξύλο τους δόρατα και πολεμικές μηχανές). Ο άδης κάτω πικράθηκε, όταν σε συνάντησε. Σηκώθηκαν να σε προϋπαντήσουν όλοι οι γίγαντες που βασίλεψαν στη γη... Θα σου πουν: και συ πιάστηκες αιχμάλωτος σαν κι εμάς και ήρθες εδώ μαζί μας. Κατέβηκε στον άδη η δόξα σου και η πολλή χαρά σου. Από κάτω σου θα στρώσουν σαπίλα και το σκέπασμά σου σκουλήκια". Αυτό το απόσπασμα θεωρήθηκε προφητεία για την κάθοδο του Ιησού στον Άδη, αλλά αγνοήθηκε σε ποιον απευθύνει αυτά τα λόγια ο Ησαϊας,  εκτοξεύοντας  κατάρα και ύβρη εναντίον του. Η πίκρα του Άδη, όταν συνάντησε το νεκρό βασιλιά, δείχνει το μέγεθος της κακίας του νεκρού.  Αν επρόκειτο για θεάνθρωπο-νικητή του Άδη, δεν θα του μιλούσαν έτσι ούτε θα παρομοίαζαν την πτώση του με την πτώση του αλαζόνα Εωσφόρου: «Πώς ξέπεσε από τον ουρανό ο εωσφόρος που ανατέλλει το πρωί; Συ σκέφτηκες θα ανεβώ στον ουρανό. Πάνω από τα αστέρια θα στήσω το θρόνο μου, θα ανεβώ πάνω από τα σύννεφα, θα γίνω όμοιος με τον ύψιστο,  μα τώρα θα κατεβείς στον Άδη και στα θεμέλια της γης ....Θα ριχτείς νεκρός σιχαμερός στα βουνά με πολλούς άλλους που πέθαναν στη μάχη. Δεν είσαι καθαρός, γιατί κατέστρεψες τη γη μου και σκότωσες το λαό μου. Δεν θα μείνει η γενιά σου στον αιώνα, ράτσα πονηρή. Ετοίμασε τα παιδιά σου να σφαχτούν για τις αμαρτίες του πατέρα τους, για να μην αναστηθούν και κληρονομήσουν τη γη και την γεμίσουν πολέμους (21)" Στο τέλος της προφητείας ο θεός δηλώνει:  "και θα ερημώσω την Βαβυλώνα, ώστε να κατοικούν μόνο σκαντζόχοιροι...(23)». Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ησαΐας προφητεύει την καταστροφή της Βαβυλώνας και όχι την ανάσταση του Ιησού.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΤΟΠΤΡΙΚΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ

Βρετανοκαναδική θεωρία (2014): Η  Μ. Έκρηξη δημιούργησε δύο κατοπτρικά σύμπαντα  με αντίθετα βέλη χρόνου. Το βέλος του χρόνου δείχνει την τάση των κλειστών συστημάτων για αυξανόμενη αταξία (διαστολή σύμπαντος, γήρανση κλπ). Μέτρο της αταξίας είναι η εντροπία (2^ος νόμος θερμοδυναμικής). Άλλες εξισώσεις που περιγράφουν το σύμπαν (νόμος βαρύτητας, κβαντομηχανική, θεωρία σχετικότητας) δεν προβλέπουν συγκεκριμένη κατεύθυνση χρόνου.

Το σύμβολο της ημισελήνου

Η ημισέληνος με ένα αστέρι ήταν αρχαίο σύμβολο της Εκάτης, θεάς της Σελήνης και έμβλημα της πόλης Βυζάντιο, που τη λάτρευε ως πολιούχο. Έτσι πέρασε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, όπου το άστρο έγινε σταυρός και από εκεί στην οθωμανική αυτοκρατορία και στο Ισλάμ, που έγινε  "θρησκεία της ημισελήνου". 

Γιατί ο Παύλος άλλαξε το όνομά του;

Στα σχόλια φιλολογικής ιστοσελίδας βρήκα την πληροφορία ότι το αρχικό όνομα του απόστολου Παύλου Σαύλος, σημαίνει στα ελληνικά κίναιδος, σημασία που αναφέρεται στα λεξικά Λίντελ-Σκοτ, greek enacademic.com. και Αρχαίο Ερωτικό και Συμποσιακό Λεξιλόγιο Ροβήρου Μανθούλη. Στα εβραϊκά όμως Σαύλος και Σαούλ είναι μετοχή ρήματος που σημαίνει ζητώ και ερμηνεύεται ο αιτηθείς (από το θεό). Ο Παύλος ως ελληνομαθής φοβόταν παρεξήγηση του ονόματός  του και το άλλαξε από Σαύλος σε Παύλος, όνομα που σημαίνει στα λατινικά ο ελάχιστος. Έτσι και την παρεξήγηση  από τους ελληνομαθείς μπορούσε ν’ αποτρέψει και να προβάλλεται ως ταπεινόφρων. 

Τι μισεί ο θεός

Πώς γίνεται να μισεί ο Θεός αυτά που ο ίδιος κατασκεύασε; Είναι παράλογο να έδωσε στον άνθρωπο το νου και να τον τιμώρησε επειδή δοκίμασε «τον καρπό της γνώσης». Να του χάρισε τη λογική και να απαιτεί τυφλή πίστη και υποταγή. Τι είδους ελευθερία του παραχώρησε, όταν τον αποκαλεί περιφρονητικά δούλο και τον απειλεί με αιώνια βασανιστήρια σε περίπτωση που θα αμφισβητήσει την εξουσία του; Είναι απίθανο να τον προίκισε με κριτική σκέψη, όταν του απαγορεύει να κρίνει. Είναι αδύνατο, αν ο ίδιος είναι τέλειος, να έφτιαξε τη γυναίκα και να τη θεωρεί ατελές πλάσμα, κατώτερο του άνδρα, όπως διδάσκουν οι 3 αβρααμικές θρησκείες. Και πώς γίνεται να μισεί τον κόσμο και να τον θεωρεί μάταιο και σατανικό, ώστε να επαγγέλλεται την αντικατάστασή του, αν είναι όντως δικό του κατασκεύασμα; Και αν η ζωή είναι η δική του πνοή που εμψύχωσε τον άνθρωπο, γιατί οι θρησκείες του (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, ισλαμισμός) είναι θανατόφιλες; Η λογική σκέψη αποκλείει την ύπαρξη ενός τέτοιου θεού και ξεσκεπάζει το ψέμα της θρησκείας. 

Ιερές ανοησίες

Αν κάποιος μελετήσει ιερά κείμενα χωρίς φόβο και πάθος, θα διαπιστώσει ότι είναι διανθισμένα με πολλές ανοησίες. Ο Ιωάννης ο Σιναϊτης γράφει στο βιβλίο του «Κλίμαξ» ότι ο δαίμονας της πορνείας πηγαίνει στον μοναχό που κοιμάται «και  μετασχηματισθείς εις είδος περικαλλούς γυναικός ο δυσειδέστατος, συμπλέκεται μετ’ αυτού…» (Λόγος ΚΖ΄,ιε΄). Ο Εφραίμ ο Σύρος συμβουλεύει τον μοναχό που θα αρρωστήσει να μη καταφεύγει σε ιατρική βοήθεια: «μη κατάφευγε εις νεκράν βοήθειαν και σκέπην ανθρωπίνην», γιατί ο Απόστολος είπε: «όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός»  (Εφραίμ Σύρου Ασκητικά, Κεφ. ΝΕ΄). Ο Μ. Βασίλειος παρακινεί να ψάλλουν, ακόμα και όταν κάνουν τη σωματική τους ανάγκη: «ἀδιαλείπτως ψάλλειν…καὶ διάστημα μὴ γίνεσθαι καθόλου διὰ τὴν ἐπισυμβαίνουσάν τισιν ἀνάγκην τῶν ῥυπαρωτέρων τοῦ σώματος χρειῶν» (Μ. Βασιλείου Ασκητικόν ΣΛΗ΄) και να φορούν ζώνη, γιατί αυτό έκαναν ο Πρόδρομος και ο Ηλίας (φαίνεται ότι δεν είχε ακόμη εμφανιστεί η «τιμία ζώνη» της Παναγίας):«Τὴν δὲ τῆς ζώνης χρείαν δηλοῦσιν ἀναγκαίαν οὖσαν καὶ οἱ προλαβόντες ἅγιοι· Ἰωάννης μὲν δερματίνῃ ζώνῃ περισφίγγων ἑαυτοῦ τὴν ὀσφὺν, καὶ Ἠλίας ἔτι πρότερον…» (Μ. Βασιλείου Ασκητικόν ερώτ. κγ΄).

Βλακώδη πρότυπα

"τοιοῦτοι γενώμεθα πρὸς τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, οἷόν ἐστι τὸ παιδίον ἐν τοῖς μαθήμασι· μὴ ἀντιλέγον, μήτε δικαιολογούμενον πρὸς τοὺς διδασκάλους, πιστῶς δὲ καὶ εὐπειθῶς δεχόμενον τὰ διδάγματα".(Μ.Βασιλείου Ασκητικόν ΣΙΖ΄). Οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, επηρεασμένοι από το Χριστό  που είπε ότι η βασιλεία των ουρανών ανήκει στα παιδιά, καλούν τους πιστούς να γίνουν σαν παιδιά, παραβλέποντας ότι ο άνθρωπος στην παιδική ηλικία είναι ακόμη άπλαστος και ακαλλιέργητος. Το παιδί αγνοεί πολλά σημαντικά πράγματα και η άγνοια το οδηγεί σε αφέλεια, ευπιστία, επιπολαιότητα και αδικαιολόγητη σκληρότητα σε πλάσματα πιο αδύναμα. Δεν έχει μάθει ακόμα να κυριαρχεί στα πάθη (ζήλια, λαιμαργία, θυμό…) και αν δεν διδαχθεί πώς πρέπει να συμπεριφέρεται, θα τα κουβαλά και στην ενήλικη ζωή του. Γιατί όμως η εκκλησία προβάλλει στους πιστούς το πρότυπο του παιδιού; Γιατί το παιδί υποχρεώνεται να πειθαρχεί και να μην αντιλέγει σε ό,τι το διδάσκουν και τέτοιους πιστούς θέλει η Εκκλησία.

Πνευματικός φασισμός

Λόγια που υποτίθεται ότι ξεστόμισε ο θεός της αγάπης στάζουν δηλητήριο εκδίκησης και  αδικαιολόγητη σκληρότητα: «Ἑπτάκις μὲν ἐκδεδίκηται ἐκ Κάϊν, ἐκ δὲ Λάμεχ ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ, τὸ ὅμοιον ἡμαρτόντος» (ο Λάμεχ τιμωρήθηκε 77 φορές περισσότ. από τον Κάιν, για την ίδια αμαρτία, Ασκητ. Μ, Βασιλ., ΜΖ΄)¹... «κατά το παράδειγμα «τῆς ἀκάρπου συκῆς·… ὁ ἀργὸς τοῦ καλοῦ μετὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ κρίνεται» (ΞΑ΄)... «Συμφέρει, φησὶν ὁ Κύριος, ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ,  καὶ ἔῤῥιπται εἰς τὴν θάλασσαν …Ἐξάρατε τὸν πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτῶν»(ΜΖ΄ Περὶ τῶν μὴ καταδεχομένων τὰ παρὰ τοῦ προεστῶτος τυπούμενα) -«παραδοῦναι τὸν τοιοῦτον τῷ Σατανᾷ εἰς ὄλεθρον τῆς σαρκὸς, ἵνα τὸ πνεῦμα σωθῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου» (ΡΞΔ). Ο θεός της φιλανθρωπίας και του ελέους υποβιβάζει τον άνθρωπο σε χόρτο που πρέπει να ξερριζωθεί... «Πᾶσα φυτεία, ἣν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ Πατήρ μου ὁ οὐράνιος, ἐκριζωθήσεται»... αν δεν δείχνει προς αυτόν τυφλή υπακοή μέχρι θανάτου; «ἡ γὰρ ὑπακοὴ μέχρι θανάτου ἔχει τὸν ὅρον»(ΡΝΒ). Καθαρός πνευματικός φασισμός.

….

¹Παραπομπές  με ψηφία της αλφαβήτου σε παραγράφους-ερωτήματα του βιβλίου «Ασκητικόν Μέγα» του Μ. Βασιλείου

«Ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιὸς σκανδαλίζῃ σε, ἔξελε αὐτὸν» (Ματθ.,ε΄29)

 «Ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιὸς σκανδαλίζῃ σε, ἔξελε αὐτὸν» (Ματθ.,ε΄29)

«Γέγραπται γάρ· Συμφέρει ἵνα ἀπόληται ἓν τῶν μελῶν σου καὶ μὴ ὅλον τὸ σῶμά σου βληθῇ εἰς γέενναν»( Μ. Βασιλείου Ασκητικόν, ΜΔ΄)

Φρικτή συμβουλή για εύπιστους ανθρώπους! Αποκλείεται να την υπαγόρευσε κάποιος που είχε σκοπό να σώσει τον κόσμο. Οι θεολόγοι υποστηρίζουν ότι η σημασία της είναι αλληγορική, άλλα λέει και άλλα εννοεί. Ποιος ψυχικά υγιής συμβουλεύει αμόρφωτους ανθρώπους να βγάλουν τα μάτια τους, να κόψουν τα χέρια τους, να ευνουχιστούν ή να βάλουν πέτρα στο λαιμό τους και να πνιγούν, χωρίς μάλιστα να εξηγήσει ότι δεν εννοεί ακριβώς αυτά που λέει. Και όντως, υπήρξαν χριστιανοί που εφάρμοσαν κάποια από αυτές τις εγκληματικές προτροπές είτε στον εαυτό τους (π.χ. ο Ωριγένης) είτε σε άλλους, θέλοντας να τους σώσουν δήθεν από την κόλαση (διωγμοί κατά απίστων και αιρετικών, Ιερή Εξέταση). Ο φόβος ήταν άλλωστε για τους χριστιανούς «αρχή σοφίας» και η απειλή της κόλασης ήταν παιδαγωγικό μέσον: «φόβου διδάσκαλον λαμβάνειν τὴν ἀπειλὴν τῆς αἰωνίου κρίσεως καὶ κολάσεως» (Μ. Βασιλείου Ασκητικόν Μ.,Ι΄)

Ο Ιησούς ήθελε να δοξασθεί

Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο επανειλημένα τονίζεται η λαχτάρα του Ιησού για δόξα: «ελήληθεν η ώρα, ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου», «πάτερ, δόξασόν σου το όνομα…», «δόξασόν σου τον υιόν»,  «και νυν δόξασόν με συ, πάτερ»,  ( Ιωάν. ιβ΄23 & 28, ιζ΄1-5). Το γεγονός προβλημάτισε τους θεολόγους, που έπρεπε να εφεύρουν δικαιολογίες για αρκετά προβλήματα που δημιουργεί η αίτηση του Ιησού για δόξα. Αφ’ ενός έχουμε το αντιφατικό δείγμα ενός φιλόδοξου ταπεινόφρονα. Αφ’ ετέρου, πώς γίνεται ένας θεός ενσαρκωμένος να χρειάζεται κάτι, αφού ως θεός είναι αυτάρκης; Πώς γίνεται ο ίδιος ευαγγελιστής να καυχιέται πως είδε τη δόξα του Ιησού («εθεασάμεθα την δόξαν αυτού», Ιωάν., α΄14) και ο Παύλος να τον αποκαλεί «κύριον της δόξης»; Δεν ζητά κάποιος κάτι που έχει, άρα ο Χριστός «ὃ οὐκ εἶχεν ᾔτει». Ζητούσε «την  δόξαν ἣν εἶχε πρὸ τοῦ τὸν κόσμον γενέσθαι». Άρα την είχε χάσει και μαζί με τη δόξα έχασε και τη θεότητα, αφού -καθώς λέει ο Βασίλειος- δόξα και θεότητα πάνε μαζί. Να λοιπόν μια έμμεση παραδοχή του Ιησού ότι όντως ήταν υιός ανθρώπου. Όμως οι θεολόγοι δεν το βάζουν κάτω. Αιώνες τώρα μπαλώνουν το χιτώνα της θεολογίας με τα πιο απίθανα μπαλώματα. Το πρόβλημα θα λυθεί έστω και με σοφιστικό επιχείρημα: Λάθος καταλάβαμε! Όταν ο Χριστός ζητά δόξα, δεν εννοεί τη δόξα, αλλά τη φανέρωση του θεϊκού σχεδίου για τη σωτηρία του κόσμου («Οὐ προσθήκην δόξης αἰτεῖ, ἀλλὰ τῆς οἰκονομίας τὴν φανέρωσιν», Μ. Βασιλείου, Προς Ευνόμιον). Και η πίττα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος για τους εφευρετικούς θεολόγους! 

Η σωματική βία παιδαγωγεί;

Οι τρεις Ιεράρχες, που θεωρούνται ως μεγάλοι παιδαγωγοί, συνιστούσαν την κατά γράμμα εφαρμογή των παιδαγωγικών συμβουλών της Βίβλου που συνοψίζονται στο ρητό:  «Ὃς φείδεται τῆς βακτηρίας, μισεῖ τὸν ἑαυτοῦ υἱόν·» (Μ. Βασίλειος. Ασκητικόν Μέγα, ερώτ. Δ). Με άλλα λόγια συμβούλευαν τους γονείς να χτυπούν με ραβδί τα παιδιά τους. Άλλες συνιστώμενες τιμωρίες ήταν η στέρηση του φαγητού και η επιβολή σιωπής και μάλιστα για αιτίες που οι σύγχρονοι παιδαγωγοί θα θεωρούσαν γελοίες, π.χ. επειδή το παιδί λιγουρεύτηκε κι έφαγε κάτι ή είπε κάτι παραπάνω  («Ἥψατο βρωμάτων παρὰ καιρόν; ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας ἀπόσιτος ἔστω. Ἀμέτρως ἢ ἀσχημόνως σιτούμενος κατεγνώσθη; κατὰ τὸν καιρὸν τῆς τροφῆς εἰργόμενος τῶν σιτίων, ὁρᾷν τοὺς ἄλλους κατ' ἐπιστήμην ἐσθίοντας ἀναγκαζέσθω,  ὥστε καὶ κολάζεσθαι τῇ ἀποχῇ, καὶ διδάσκεσθαι τὴν σεμνότητα. Λόγον ἀφῆκεν ἀργὸν, ὕβριν εἰς τὸν πλησίον, ψεῦδος, ἄλλο τι τῶν ἀπηγορευμένων; Τῇ τε γαστρὶ καὶ τῇ σιωπῇ σωφρονιζέσθω» (Μ. Βασιλ., Ασκητ. Μ.,ερώτ.ιε΄). Αυτές οι συμβουλές εφαρμόστηκαν στις χριστιανικές κοινωνίες με θρησκευτική ευλάβεια σε Ανατολή και Δύση. Στη χώρα μας ο Βυζαντινός κανόνας για τα άτακτα παιδιά «νηστεία, ξύλο και τιμωρία» επέζησε ακόμα και μετά την Τουρκοκρατία, μέχρι να καταδικαστεί με το νόμο Ν.3500/06, άρθρο 4. ως αντιπαιδαγωγική μέθοδος που αφήνει τραύματα στις παιδικές ψυχές και  ωθεί στο ψεύδος και την υποκρισία για αποφυγή του σωματικού πόνου και του εξευτελισμού…  

Μ. Βασίλειος, περί βροντής

  «ἡ βροντὴ …. ἀεὶ πρὸς τὸ τοῦ Θεοῦ βούλημα ἐπὶ φόβῳ τῶν ἀνθρώπων ἐνεργουμένη» (Μ. Βασιλείου, Προς Ευνόμιον, Γ).  

   Η θρησκεία μωραίνει τους ανθρώπους, γιατί εξαναγκάζει το μυαλό να σκέφτεται παράλογα. Απόδειξη η παραπάνω φράση του Μ. Βασιλείου (330-379), επισκόπου Καισαρείας, κορυφαίου θεολόγου, που ανακηρύχθηκε  προστάτης της Παιδείας. Η μόρφωση που πήρε στα νιάτα του, τόσο στην Αθήνα όσο και κοντά στον ονομαστό φιλόσοφο Λιβάνιο, του χρησίμευσε μόνο για να υποστηρίξει φιλοσοφικά τα θρησκευτικά του δόγματα με κυριότερο αυτό της αγίας τριάδας. Αποτέλεσμα ήταν να έχει παιδαριώδη άγνοια πάνω σε θέματα της «θύραθεν παιδείας» που αφορούν τα φυσικά φαινόμενα. Όλοι γνωρίζουν ότι η βροντή οφείλεται στην απότομη υψηλή θέρμανση και διαστολή του ατμοσφαιρικού αέρα και δεν έχει καμιά σχέση με θεούς και δαίμονες, παρά μόνο με τον στατικό ηλεκτρισμό και τη φυσική αντίσταση του αέρα στη δίοδο ηλεκτρικού ρεύματος. Ο αέρας διαστέλλεται απότομα και δημιουργεί κύμα κρούσης που ήχος του είναι η βροντή. Ο Αναξίμανδρος (610-547 π.Χ.) και ο Αναξαγόρας (500-428 π.Χ) είχαν δώσει ορθολογικές εξηγήσεις γι αυτό το φαινόμενο αποδίδοντάς το στη δράση των νεφών και του ανέμου. Το άγιο πνεύμα δεν αποκάλυψε την αλήθεια στο Μ. Βασίλειο και τον άφησε να πιστεύει και να διδάσκει ότι ο θεούλης εξαπολύει τις βροντές για να φοβερίζει σαν μπαμπούλας τους ανθρώπους, ώστε να μην αμαρτάνουν.

Μ. Βασίλειος, για τις αντιφάσεις των ευαγγελίων

 Οι αντιφάσεις των ευαγγελίων προβλημάτιζαν ανέκαθεν τους χριστιανούς θεολόγους που πάσχιζαν να τις δικαιολογήσουν. Ο Χριστός εμφανίζεται να καυχάται ότι είναι η πηγή της ζωής και ζωοποιεί όποιους ανθρώπους θέλει, όμως, όταν πλησιάζει η ώρα του θανάτου του, παρακαλά το θεό να μην επιτρέψει να πιεί αυτό το ποτήρι, αδύναμος μπροστά στην παντοδυναμία του θανάτου («ὁ Λάζαρον καὶ πολλοὺς νεκροὺς ἀναστήσας οὐχ  ἑαυτῷ παρέχει τὸ ζῇν, ἀλλὰ παρὰ τοῦ Πατρὸς ᾔτει …εἰπών· Πάτερ, εἰ δυνατὸν, παρελθέτω τὸ ποτήριον τοῦτο …Ἐψεύσατο οὖν ὁ Υἱὸς εἰπών ·Ἐγώ εἰμι ἡ ζωή· καὶ·  ὁ Υἱὸς οὓς θέλει ζωοποιεῖ…», Μ. Βασιλείου, Προς Ευνόμιον). Ο φιλόσοφος Κέλσος έλεγε ότι, αν φαντασθούμε ότι η θεϊκή φύση μπορεί να ενωθεί με την ανθρώπινη, τότε θα υπερισχύσει το θεϊκό στοιχείο ως ανώτερο. Στην περίπτωση του Χριστού βλέπουμε να κυριαρχεί το ανθρώπινο στοιχείο και να εγκαταλείπεται από το θεϊκό («θεέ μου, θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες;). Ως άνθρωπος ο Χριστός απέχει από την εικόνα του ήρωα που αψηφά το θάνατο και το μαρτύριο. Η ανθρωπότητα έχει αναδείξει ηρωικές μορφές, που χωρίς να ελπίζουν σε ανάσταση ή στην ευγνωμοσύνη των άλλων ανθρώπων διάλεξαν το δρόμο του μαρτυρίου και του θανάτου για να μην προδώσουν τις ιδέες τους. Οπότε η δικαιολογία του Μ. Βασιλείου, ότι σαν άνθρωπος έδειξε αδυναμία και δειλία και όχι σαν θεός, δεν καλύπτει την αντίφαση («Εἰς τὴν ἐνανθρώπησιν οὖν καὶ οὐκ εἰς τὴν θεότητα τὸ εἰρημένον νοεῖν δεῖ»,Μ. Βασιλείου, Προς Ευνόμιον).  

Οντολογικό επιχείρημα.

 Όπως ένας ζωγράφος συλλαμβάνει την ιδέα ενός έργου στο νου του,  ο νους του πιστού συλλαμβάνει την ιδέα του θεού, ως κάτι που τα υπερβαίνει όλα. Όμως το ότι δεν μπορούμε να νοήσουμε κάτι ανώτερο δεν σημαίνει ότι ο θεός υπάρχει πραγματικά. Με τη φαντασία μπορούμε να πλάσουμε πολλά ανύπαρκτα και απίθανα πράγματα, ακόμη και ροζ ελέφαντες με πράσινες βούλες. Αν ισχυριστούμε ότι ο θεός υπάρχει επειδή μπορούμε να συλλάβουμε την ιδέα του, το επιχείρημα αυτό είναι κυκλικό, επειδή θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη θεού. Βασίζεται επιπλέον στην ατελή ανθρώπινη αντιληπτικότητα. Το ίδιο ισχύει και με την «εις άτοπον απαγωγή» που χρησιμοποιούν κάποιοι πιστοί:  Η ύπαρξη είναι ανώτερη από την ανυπαρξία  -Ο θεός είναι ανώτερος  - άρα υπάρχει.  Το επιχείρημα αυτό θυμίζει το «Παράδοξο του βράχου»: -Μπορεί ο θεός να φτιάξει ένα βράχο που να μην μπορεί να τον σηκώσει; Είτε μπορεί, είτε όχι, δεν είναι παντοδύναμος. Ανάλλογο είναι και το επιχείρημα της επιλογής ανάμεσα σε τρεις υποθέσεις: Ο Ιησούς ήταν: α)θεός, β)τρελός, γ)ψεύτης. Τα ευαγγέλια αποδεικνύουν το πρώτο.  Το επιχείρημα αυτό βασίζεται σε μια πηγή αναξιόπιστη που περιέχει λάθη, ιστορικές ανακρίβειες και αντιφάσεις, ώστε να μην μπορεί να χαρακτηριστεί θεόπνευστος λόγος. Επίσης στις τρεις επιλογές μπορούμε να προσθέσουμε περισσότερες π.χ. μπορεί ο Ιησούς να υποδυόταν το μεσσία για να κάνει επιεική το μωσαϊκό νόμο, ή να ήταν χαρισματικό άτομο όπως όλοι οι αρχηγοί θρησκειών που θεοποιήθηκαν από τους οπαδούς τους. Άλλο επιχείρημα είναι ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το θεό, γιατί «είναι έξω από το χώρο και το χρόνο». Για να διαπιστωθεί αν ισχύει αυτό απαιτείται  ανάλογη γνωστική εμπειρία, πράγμα αδύνατον.