ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ.

 Κάθε θρησκεία έχει τον παράδεισο και την κόλασή της.   Παράδεισος των Σιντοϊστών είναι η απόκτηση αθανασίας και η ένωση  με τους προγόνους και  τους θεούς. Κόλαση είναι ο σκοτεινός κόσμος των νεκρών, ο επικίνδυνος για τους ζωντανούς. Στη Σκανδιναβική μυθολογία  παράδεισος είναι η Βαλχάλλα, το παλάτι του Οντίν, όπου οι βαλκυρίες φέρνουν τους ήρωες  πολεμιστές, που θα πάρουν μέρος στον τελικό πόλεμο. Οι υπόλοιποι  νεκροί πάνε στον Κάτω κόσμο. Ο Ζωροαστρικός παράδεισος είναι ουράνιος φωτεινός τόπος, όπου ο σωτήρας (σοασιάντ) θα οδηγήσει τους ενάρετους. Οι αμαρτωλοί θα κολαστούν επί 3 μέρες και τελικά θα συγχωρεθούν. Ο Χριστιανικός παράδεισος και η κόλαση είναι ουράνιοι τόποι αιώνιας επιβράβευσης ή τιμωρίας. Οι Ρωμαιοκαθολικοί προσθέτουν το καθαρτήριο πυρ που θα καθαρίσει τους αμαρτωλούς μετά από διάστημα ανάλογο προς τη βαρύτητα των αμαρτημάτων τους.  Στον Ισλαμικό παράδεισο υπάρχουν για κάθε πιστό 72  παρθένες (ουρί) και όλες οι απολαύσεις.  Οι άπιστοι βασανίζονται σε πύρινη Κόλαση. Οι αρχαίοι Αιγυπτίοι επιδίωκαν την αθανασία με την μουμιοποίηση και τη μύηση στα Μυστήρια της Ίσιδας. Οι νεκροί περνούσαν από κρίση με ψυχοστασία (ζύγισμα της ψυχής). Ο δαίμονας Αμμίτ έτρωγε την καρδιά των ενόχων. Παράδεισος των Αρχαίων Ελλήνων ήταν τα Ηλύσια πεδία, όπου η πηγή της Λήθης αναβλύζει νέκταρ λησμονιάς (Οδύσσεια,δ,556). Ψυχές ηρώων παίζουν ζάρια και μουσική κάτω από μυρτιές ή κάνουν αγώνες και ιππασία. Οι αμαρτωλοί τιμωρούνται στα Τάρταρα, όπου κατά τον Ησίοδο ένα χάλκινο αμόνι φτάνει μετά από 9 μέρες και 9 νύκτες (εξ ου τα εννιάμερα). Σπηλιές π.χ. στο Ταίναρο  ή τον Αχέροντα θεωρούνταν είσοδοι του Άδη. Ο Ιουδαϊκός Άδης (Σεόλ) δεν ήταν τόπος τιμωρίας. Μετά το 70 μ.Χ. επινοήθηκε η Γκαν Εντέν (παράδεισος) και η Γκε’ενόμ (κόλαση, κοιλάδα του Ενώμ, σκουπιδότοπος της Ιερουσαλήμ), όπου οι κακοί τιμωρούνται 1 χρόνο (οι Φαραώ και Χίτλερ αιώνια). Την ανάσταση οι Φαρισαίοι πήραν από τον πλατωνισμό και  ζωροαστρισμό. Παράδεισος για τους  Ινδιάνους Χόπι θα γίνει η γη, όταν οι άνθρωποι επιστρέψουν στο φυσικό νόμο. Οι Σιχ: (ισλαμο-ινδουιστές) θεωρούν Παράδεισο το συντονισμό του ανθρώπου με το θεό και Κόλαση τον πόνο που προκαλεί το εγώ. Το πνεύμα επανέρχεται στη ζωή μέχρι να εξατμιστεί και να ενωθεί με το σύμπαν. Η εξάλειψη της επιθυμίας οδηγεί στη Νιρβάνα, εκμηδένιση για το βουδισμό Χιναγιάνα της Κευλάνης ή παράδεισος για το βουδισμό Μαχαγιάνα του Θιβέτ. Ο Βούδας μπήκε στη νιρβάνα ή ενσαρκώνεται στον κόσμο ως μποντισάτβα για να σώσει όλα τα όντα. Στην «άμωμη χώρα» του Αμιτάβα Βούδα της Ιαπωνίας πάνε οι καλοί.. Μοναχοί ψάλλουν οδηγίες στους νεκρούς, που σε βαθύ ύπνο βιώνουν εμπειρίες επί 3-5 μέρες. Μετά τους ξυπνά η συνείδησή τους και καταλαβαίνουν ότι έφυγαν από το σώμα. Σε 49 μέρες γίνεται επαναγέννηση, που εξαρτάται από τις θετικές πράξεις. Δεν υπάρχει ούτε θεός-δημιουργός ούτε κριτής ούτε σωτήρας.