Παγκόσμιες καταστροφές:

Προτού κάνει ο άνθρωπος την εμφάνισή του στη Γη, έγιναν μεγάλες φυσικές καταστροφές. Ανάμεσά τους μεσολάβησαν χρονολογικά διαστήματα εκατομμυρίων ετών. Η Φύση, θαρρείς και είναι λογική ύπαρξη, πειραματίζεται δημιουργώντας μια απίστευτη ποικιλία μορφών ζωής και καταστρέφοντας τα είδη που  η ίδια δημιούργησε.

Πριν από 440 εκατομμύρια χρόνια αφανίστηκε το 85% των ειδών (τέλος Ορδοβισίου).

Πριν από 374 εκ. χρόνια, το  80%  (τέλοςΔεβονίου).

Πριν 251 εκ.χρ., το 96% (τέλος Περμίου).

Πριν 201 εκ.χρ., το 80% (τέλος Ιουρασίου).

Πριν 65 εκ.χρ., το 75% (Τριτογενές, τέλος δεινοσαύρων –ερπετών- κυριαρχία θηλαστικών και ανθρώπου). 

Ο πρόγονος του ανθρώπου (ραμαπίθηκος) εμφανίστηκε πριν 9 εκ. χρόνια  και εξελίχθηκε στο είδος του αυστραλοπίθηκου Λούσυ, πριν από 3,7 εκ. χρόνια.  

Η ζωή είναι δύσκολη

Η ζωή είναι δύσκολη, μα όλοι πασχίζουν να την κάνουν ακόμη πιο δύσκολη. Ανάγκες πραγματικές ή πλαστές, αρρώστιες, αδυναμίες και προβλήματα μας ταλανίζουν καθημερινά. Ακόμα και ο έρωτας μοιάζει με ίωση: ο ασθενής παρουσιάζει ανορεξία, διαταραχές ύπνου, στερητικό σύνδρομο...  Όταν ικανοποιηθεί η αναπαραγωγική διαδικασία το συναίσθημα υποχωρεί και η λογική αποκαλύπτει  προβληματικές καταστάσεις  που συχνά λύνονται με το χωρισμό. Ζούμε προσαρμόζοντας τα θέλω μας στα πρέπει της κοινωνίας, για να είμαστε αρεστοί στους άλλους, γιατί δεν μπορούμε ν’ αποκοπούμε από το ανθρώπινο κοπάδι. Ένα κοπάδι που καθοδηγείται από άφρονες ποιμένες, ικανούς να αρμέγουν  και να σφάζουν για το δικό τους συμφέρον. 

Παράδοξα πράγματα

Παράδοξα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο μας. Οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι ζούμε σ’ ένα σύμπαν που πιθανόν να έχει 11 διαστάσεις, από τις οποίες γνωρίζουμε μόνο 4, συμπεριλαμβάνοντας και το χρόνο. Είναι αδύνατον να συλλάβουμε τι υπάρχει στις άλλες διαστάσεις. Έτσι η φαντασία των συγγραφέων οργιάζει και τοποθετεί εκεί φανταστικά όντα, που η επίδρασή τους γίνεται σε μας αισθητή σαν σκοτεινή ύλη και ενέργεια. Οι θρησκείες καμώνονται ότι αντλούν το περιεχόμενό τους από την κρυφή πηγή της αλήθειας και της γνώσης. Όμως το δέντρο της γνώσης φρουρεί φαρμακερό φίδι κι ο καρπός του είναι απαγορευμένος. Εκείνοι που θα τολμήσουν να παραβιάσουν την απαγόρευση, θα έχουν την τύχη του Προμηθέα και του Εωσφόρου. Φανταστικές μορφές θεών και δαιμόνων στοιχειώνουν τον κόσμο μας και οι άνθρωποι μοιάζουν εγκλωβισμένοι σ’ αυτόν, όπως τα πειραματόζωα σε κάποιο ερευνητικό εργαστήριο. Πώς βρεθήκαμε σ’ αυτή τη φυλακή; Τι πρόγραμμα εκτελούμε ζώντας τις ταπεινές  ζωές μας φορτωμένοι φόβους, απορίες, ενοχές; …

Νους και ύλη

 Ο νους κατασκευάζει την ύλη ή μήπως η ύλη κατασκευάζεται από τον νου; Σκέψεις που εμφανίζονται στον εγκέφαλο σαν εικόνες σε οθόνη, μπορούν να υλοποιηθούν και να γίνουν μέρος της πραγματικότητας. Αλλά χωρίς τον υλικό εγκέφαλο δεν μπορούν να γεννηθούν σκέψεις ούτε να υπάρξουν αυτόνομα. Ο νους αλληλεπιδρά με την ύλη και πλάθει δομές υλικές και πνευματικές, στοιχεία πολιτισμού που χαρακτηρίζουν τις ανθρώπινες κοινωνίες. Από αυτήν την αλληλεπίδραση προκύπτουν θρησκείες, ιδεολογίες, θεσμοί...  που σαν ζωντανοί οργανισμοί συγκρούονται για την  επικράτηση του ισχυρότερου. Πως άραγε δημιουργήθηκε και λειτουργεί αυτό το οδυνηρό και αιματοβαμμένο πρόγραμμα  του κόσμου, που μοιάζει με  πείραμα προσομοίωσης σε υπολογιστή;  Ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να βρει απαντήσεις δημιούργησε την έννοια θεός. Ο Θεός είναι συνθετική προσωπικότητα του λαού – από την αρχή ως το τέλος της Ιστορίας του. Ποτέ ως τώρα δε συνέβη οι λαοί να έχουν έναν κοινό Θεό. Πάντοτε ο κάθε λαός είχε τον ιδιαίτερο Θεό του.

Εγκλήματα του αυτοκράτορα που νομιμοποίησε το χριστιανισμό

 Η Εκκλησία αγιοποίησε τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, τον ονόμασε 13^ο απόστολο, τον εξιδανίκευσε και τον περιέβαλλε με τιμές και κολακείες παρά τα πολυάριθμα εγκλήματα του, από τα οποία πιο γνωστά είναι ο φόνος του πεθερού του, Μαξιμιανού, πατέρα της 2^ης γυναίκας του Φαύστας, την οποία ζεμάτισε μέχρι θανάτου, ενώ βρισκόταν μέσα στο λουτρό της. Σκότωσε επίσης τον κουνιάδο του Μαξέντιο και το γιο του Μαξέντιου Ρέμο, μικρό παιδί. Τον καίσαρα Βασσιανό, άνδρα της αδελφής του Αναστασίας. Το σύμβουλό του Σώπατρο. Τον άνδρα της αδελφής του Κωνσταντίνας, Λικίνιο,  και το 14χρονο γιο τους Λικινιανό. Τον  καίσαρα και ναύαρχο Κρίσπο, γιο  από την 1^η  γυναίκα του, Μινερβίνα… Την αγιοποίηση δεν εμπόδισε το γεγονός ότι ήταν φίλος των αρειανών και ως το θάνατό του αρχιερέας του θεού Ήλιου ούτε ότι βαπτίστηκε χριστιανός ενώ πέθαινε, από το φίλο του αρειανό επίσκοπο Νικομηδείας Ευσέβιο, στις  22 Μαΐου 337. 

Τι εννοούσε ο Ησαΐας;

Όταν οι χριστιανοί έπλασαν το παραμύθι της γέννησης του Χριστού, έψαξαν και βρήκαν φράσεις προφητών της Βίβλου για να το κατοχυρώσουν. Πριν ακόμη απορριφθούν τα απόκρυφα ευαγγέλια, η ιστορία με το βόδι και το γαϊδούρι που ζέσταιναν το βρέφος με τα χνώτα τους πέρασε στη θρησκευτική παράδοση κι έγινε δημοφιλής. Βρέθηκε λοιπόν και η σχετική προφητεία στον Ησαΐα: «έγνω βους τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αυτού, Ισραήλ δε με ουκ έγνω» (Ησαΐα Α΄3), παρόλο που δεν είναι καν προφητεία, αλλά μια παλιά εβραϊκή παροιμία που λέει απλά ότι τα ζώα αναγνωρίζουν τα αφεντικά τους σε αντίθεση με τους Ισραηλίτες, που δεν αναγνωρίζουν για αφέντη τους το Γιαχβέ και τον κάνουν να αγανακτεί. Μετά από 2-3 αιώνες αφάνειας ήρθε και η στιγμή να προβληθεί η μητέρα του Χριστού. Το δόγμα της αειπαρθενίας ήταν αναγκαίο για να επισκιάσει τις αρχαίες παρθένες θεές. Πάλι ο Ησαΐας έδωσε τη λύση, που με την  κατάλληλη μετάφραση και ερμηνεία προσαρμόστηκε στο χριστιανικό δόγμα: «ιδού η παρθένος¹ εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ²… Μέχρι να μάθει το παιδί να διακρίνει το καλό από το κακό, οι εχθροί θα διαλυθούν» (Ζ΄14). Αυτά τα λόγια είχε πει ο Ησαΐας στο βασιλιά Άχαζ, όταν απείλησαν την Ιερουσαλήμ οι βασιλείς του Αράμ και του Ισραήλ, προλέγοντάς του ότι όταν γεννηθεί αυτό το αγόρι³, πριν ακόμη μάθει να μιλά, η συμμαχία των δύο εχθρών θα διαλυθεί. Καμιά σχέση με Χριστό,  Παναγία και ο,τιδήποτε σχετικό.

…..

 ¹ αλμάχ=νέα  (όχι μπετουλάχ =παρθένα) 

²Εμμανουήλ= ο θεός μαζί μας, ενώ Ιησούς =ο θεός σώζει.

 ³Ο Ησαΐας  συνευρέθη με την προφήτισσα που γέννησε αγόρι …

Εκκλησία-Παιδεία

ΚΟΡΑΗΣ, Άτακτα Προλεγόμενα Γ΄ τόμου       "...εγεννήθησαν πολλές ιεροπραξίες… επλάσθησαν πολλά λείψανα μαρτύρων και θαύματα ετολμήθησαν άγνωστα… και το χειρότερο, αμελήθη παντάπασιν η παιδεία του λαού. Εις ανθρώπους, οι οποίοι έκαμαν πορισμόν την ευσέβειαν (βιοποριστικό επάγγελμα) και την εκκλησία μετέβαλαν εις μεταπράτου εργαστήριον, δεν εσύμφερε πλέον λαός φωτισμένος... Ιδιοποιήθησαν λοιπόν την εξουσία δια να τρέφονται απ’ τους ιδρώτες του λαού, χωρίς να σέβονται πλέον ούτε κτήματα, ούτε τιμή, μήτ’ αυτήν των υπηκόων την ζωή… Τόση καταδυνάστευση, φυσικά, έπρεπε να κινεί σε γογγυσμούς και κάποτε να διεγείρει και τον καταθλιβόμενο λαό σε εξεγέρσεις. Ευρέθη και εις τούτο θεραπεία η καθ’ υποκρισίαν ευλάβεια εις τα θεία και ακολούθως η προς τους υπηρέτες των θείων καταφυγή. Και πολλούς των ιερωμένων, βλέπουμε να φορολογούν τον λαό, με την πρόφαση της εξάλειψης πάσας αδικίας, με τις προς τον θεόν πρεσβείες τους. Ανήγειραν λοιπόν, από του αναστενάζοντος λαού τους ιδρώτες μεγαλοπρεπέστατους ναούς... Κατεστόλισαν τους ιερουργούντας τα μυστήρια με χρυσοΰφαντα και ποικιλτά ενδύματα,πολυτελέστερα της στολής του Ααρών, μ’ όλον ότι η θρησκεία  έπαυσε να είναι πλέον κατά την τάξιν Ααρών. Τους κατεπλούτισαν με σατραπικά εισοδήματα και τους εκραταίωσαν υπέρ τους σατράπας, συγχώρησαν δε εις αυτούς, τέτοια μερίδα εξουσίας, που με τον καιρόν έμελλε τόσο ν’ αυξηθεί, ώστε να κατασταθεί φοβερά και εις αυτούς ακόμα τους βασιλείς. Δεν ηρκέσθησαν δε εις τούτο, αλλ’ έκτισαν και φρούρια, ονομάσαντες αυτά Μοναστήρια και τα επροίκισαν από τα κοινά των πολιτών κτήματα, δια να κατοικούν σ’ αυτά όχι στρατιώτες φύλακες της κοινής ελευθερίας ή εργάτες αναγκαίοι εις την προκοπήν της βιομηχανίας, αλλ’ άνθρωποι αργοί, επαγγελόμενοι άρνησιν του κόσμου, οι οποίοι άλλην αμοιβή δεν έμελλε να δώσουν στον εργαζόμενο γι’ αυτούς ταλαίπωρο λαό, παρά να κολακεύουν τους τυράννους του και να συμμερίζονται την βία και τον δόλο των τυράννων κατά του λαού και να κυβερνούν και αυτοί… αναγκαστικώς και  αισχροκερδώς, ως κοσμικοί τύραννοι…»

Εκκλησία-Παιδεία

Ο Ευγένιος Βούλγαρης απειλήθηκε να ξυλοκοπηθεί από τον Πατριάρχη Κύριλλο, που του απαγόρευσε να διδάσκει στην Αθωνιάδα (1753) και κατηγορήθηκε από το Δωρόθεο Μυτιληναίο ότι διδάσκει περιττά και άχρηστα μαθήματα, αριθμητική και γεωμετρία. Ο αρχιμ. Στέφ.  Δούγκας σπούδασε στη Γερμανία και ήθελε να ανοίξει πανεπιστήμιο στα Αμπελάκια με δικά του  όργανα χημείας, φυσικής και αστρονομίας. Πολεμήθηκε από εμπαθείς θεολόγους ότι συμβιβάζει “φυσικήν και αλγεβραριθμητικήν τή θεοπνεύστω Γραφή“. Υποχρεώθηκε το 1817 να αποκηρύξει το έργο του «Εξέτασις της Φύσεως» (για το φως, την κίνηση, τη βαρύτητα, τα ρευστά, τον ηλεκτρισμό, τα χρώματα, το γαλβανισμό, τη χημεία κλπ)  ως «εναντία ταις Ιεραίς Γραφαίς» (Γ. Καρά «Στ. Δούγκας»).   Ακόμα και η ίδρυση Πανεπιστημίου στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος αντιμετωπίστηκε με απαξίωση και έγινε επίπληξη στον ιεροκήρυκα που παραυρέθηκε  στην τελετή έναρξης («Αθηνά», 14/11/1839), γιατί η ιεραρχία υποστήριζε ότι «οι χριστιανοί ιδίως οι ιερείς δεν πρέπει να σπουδάζουν, αλλά να αφοσιωθούν στην επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος» (Κων/νος εξ Οικονόμων). 

Σχέση Εκκλησίας - Παιδείας

Οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού, ιδίως ο Βολταίρος, ήταν το κόκκινο πανί για τους ορθόδοξους ιεράρχες. Τους χαρακτήριζαν «λιμπερτίνους» και «ιλουμινάτους χοίρους».  Ο δάσκαλος της Πατριαρχικής Σχολής Μακάριος Καβαδίας έγραψε λίβελλο κατά του Βολταίρου και των οπαδών του (1802) όπου χωρίς να τον γνωρίζει, τον βρίζει  δύσμορφο, γόνο ανάξιων γονέων, λαίμαργο και έκφυλο. Ο  Σχολάρχης Σέργιος Μακραίος  “παράφρονα, αμαθή, χυδαιότατο, ασύνετο, φλύαρο, ψευδώνυμο φιλόσοφο, αηδέστατο κωμωδό, βδελυρό αδολέσχη κλπ». Το πατριαρχείο τον ονόμαζε ρωμαιοκαθολικό, ενώ ήταν εχθρός του παπισμού (Δημαράς «La fortune de Voltaire»-1969). Κάποιος θρασύδειλος Μ. Περδικάρης βρίζει το Ρήγα «βδελυρόν και αχρείον κάθαρμα», που θέλει να επαναφέρει τους νόμους του Λυκούργου «επειδή εφλυάρησαν…ένας Βολταίρος φαυλόβιος και ένας Μιραβός (=Μιραμπώ) αφρονέστατος» («Ρήγας ή κατά ψευδοελλήνων», 1811).  Οι νέοι που γύριζαν από σπουδές στην Ευρώπη έπρεπε «να κηρύξωσιν από του άμβωνος ότι επαλινόστησαν …πειθήνια τέκνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Διον. Θερειανός «Αδ. Κοραής» 1889). Ο αγιορείτης Κύριλλος Λαυρειώτης, αποκαλεί το Ρήγα “διεφθαρμένον την φρένα” και χαίρεται που έγινε τροφή “τοις εν τω ποταμώ Ίστρω ιχθύσι…μετά των αυτού συνωμοτών και ύλη της αιωνίου κολάσεως”.

σχέση Εκκλησίας - Παιδείας

Η σχέση Εκκλησίας - Παιδείας ήταν πάντα εχθρική, γιατί όσοι μελετούν «ελληνικά βιβλία» αηδιάζουν τα εκκλησιαστικά («Χριστιανική Απολογία», 1798). Αμαθείς και άθλιοι ιεράρχες καταδίωξαν με πάθος τους δασκάλους που θέλησαν να διδάξουν Φυσική, Μαθηματικά, Γεωμετρία και Φιλοσοφία, από το 1466 που φιλόδοξοι καλόγεροι αγόραζαν τις επισκοπές από το Σουλτάνο και φορολογούσαν το ποίμνιο για να ξεχρεώσουν (Μ. Μαλαξού «Πατριαρχική Ιστορία») και όποιος έδινε περισσότερα γινόταν επίσκοπος κι ας ήταν αγράμματος. Η «Ελληνική Νομαρχία» καταγγέλλει ως αιτία της σκλαβιάς «το αμαθές ιερατείον». Για την αγραμματοσύνη τους ρεζιλεύτηκαν ο Πατρ. Γάνου Γαβριήλ (1657), Ο Πατρ. Κλήμης (1667), ο Κεφαλονιάς Παχώμιος Αναλυτής (1600), ο Πατρ. Κωνστάντιος Β΄ ο «άσοφος» (1834). Ο Πατρ. Σαμουήλ «τους διδάσκοντας  φιλοσοφίαν απεστρέφετο και τα σχολεία αυτών κατεδίωκε» (Μ. Γεδεών)... Ο Μαυροκορδάτος σε επιστολή προς τους αρχιερείς της Πόλης τους κατηγορεί για αμάθεια και καταχρήσεις. Ο αβάς Φουρμόν, το 1730 αγανακτούσε με τους μοναχούς του Μ. Σπηλαίου και της Ιθώμης που έκαιγαν και κατέστρεφαν βιβλία. Ο Αθηνών Μελέτιος σημειώνει στην Εκκλησιαστική του Ιστορία (1784, Βιέννη) ότι οι περισσότεροι κληρικοί έχουν μόνο το ψαλτήρι και το «Ωρολόγιο» «προφασιζόμενοι ότι αι βιοτικαί φροντίδες δεν τους αφίνουσι να κάμουν ανάγνωσιν», ενώ «σκορπίζουσι τα πλούτη τους εις πράγματα φθαρτά».

Η σχέση της Εκκλησίας με την κοσμική Παιδεία

Το 1898 στην Πάτμο ο Πρώσος P. Lindau, διαπίστωνε  τη  «φοβερή αμάθεια των μοναχών»¹ . Άγγλος πρεσβευτής στην Πόλη, ο Thomas Roe διαμαρτυρόταν ότι αρχαία βιβλία, που «ο πατριάρχης ….δεν έχει ιδέα για την αξία τους»  «σαπίζουν ανάμεσα στους αμαθείς». Ο Γάλλος γιατρός και βοτανολόγος Belon καταγγέλλει ότι αρχιερείς και πατριάρχες είναι εχθροί της φιλοσοφίας και αφορίζουν κάθε κληρικό που μελετά βιβλία μη θεολογικά. Οι χριστιανοί που μελετούν ποίηση και φιλοσοφία είναι αδύνατο να λάβουν συγχώρηση χωρίς πληρωμή χρημάτων ή ραβδισμούς. Η παιδεία του λαού παραμελήθηκε και σοφοί δάσκαλοι καταδιώχτηκαν.² Ο Μωάμεθ έκανε πατριάρχη τον Γεώργιο Σχολάριο, γιατί με τα κηρύγματά του καλλιεργούσε τον φιλοτουρκισμό. Μαζί με το Νοταρά και άλλους ανθενωτικούς ήταν εχθρός του Κων/νου Παλαιολόγου και άνοιξαν τις πόρτες του Κάστρου για να μπουν οι Τούρκοι, ενώ ο πιστός στον Παλαιολόγο στρατός πολεμούσε ακόμη. Κατά το ισλαμικό δίκαιο οι πόλεις που συνθηκολογούσαν δεν καταστρέφονταν και η κοινωνική τάξη δεν ανατρεπόταν. Γι αυτό ο Μωάμεθ έκανε τον Σχολάριο πατριάρχη με πολλά προνόμια. Έτσι ο ανώτερος κλήρος έγινε "ξένος προς το πενθούν και πάσχον έθνος" και επιδόθηκε σε αγοραπωλησία των εκκλησιαστικών αξιωμάτων και καταλήστευση των σκλάβων. Γι αυτό "ο κλήρος ετάχθη κατά το πλείστον  ....υπέρ της τουρκικής κυριαρχίας."³

……

¹ Ενεπεκίδη Π.Κ. Αρχιπέλαγος, 1997-Εστία.

² Περιοδ. Ναυπλίου «Αθηνά», 1831

³Π. Πιπινέλη,"Πολιτική Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως".

Θρησκεία και Δουλεία

 Η σκλαβιά είναι πρόξενος δυστυχίας, εξευτελισμού και πόνου. Τα ιερατεία σύμφωνα με τον Νίτσε, επωφελούνται από τη δυστυχία των ανθρώπων και για να τους έχουν υποχείριους εφηύραν την αμαρτία, την ενοχή, την τιμωρία, τη θεία χάρη,  την άφεση και όλα τα σχετικά. Απαγορεύουν στον πιστό να περιεργάζεται τα πάντα μέσα του και γύρω του  με εξυπνάδα και προσοχή για να μάθει. Θεωρούν την αμφιβολία αμάρτημα. Θέλουν να υποφέρει ο άνθρωπος, ώστε να έχει την ανάγκη του ιερέα. Η στάση της Εκκλησίας κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα επαληθεύει αυτή την κριτική. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός κήρυττε ότι «ο Θεός…. έφερε τον Τούρκον …..δια ιδικόν μας καλόν…. Δια ιδικόν μας συμφέρον, διότι τα άλλα έθνη θα μας έβλαπτον εις την πίστιν …. Και δια να μη κολασθώμεν, το έδωσε του Τούρκου, και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάει». Η «Πατρική Διδασκαλία» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων υποστηρίζει ότι «Η βασιλεία των Οθωμανών είναι πρόξενος σωτηρίας». Ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος κατηγορήθηκε από τον Ιωαννίνων Ιερόθεο, διώκτη των Σουλιωτών, ότι με τους συνεργάτες του σκόπευε να κάνει «επανάστασιν κατά του κραταιοτάτου σουλτάνου, αλλ’ ο μεγαλοδύναμος θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε»¹. Και ο Νικόδημος ο Αγιορείτης συμβούλευε τους χριστιανούς να υποφέρουν μαρτύρια, αν θέλουν να σώσουν την ψυχή τους και να μην ασχολούνται με την επιστημονική μόρφωση².

….

www.pare-dose.net, Μητροπολίτης Ιωαννίνων Ιερόθεος…

roides.wordpress.com, Κολλυβάδες, οι αγιορείτες πολέμιοι του Διαφωτισμού.

Χριστιανική βία

 Ο Αυγουστίνος ονόμαζε το βασανισμό των αιρετικών πράξη ελέους. Καυχιόταν ότι δεν τον συγκινούσαν θρήνοι μανάδων, συζύ­γων, γιων και πατεράδων (Προς Νεστόριον, τ.2, σελ.64). Υποδείκνυε τη χρήση βίας για όσους δεν πειθαρχούν στους κανόνες της Εκκλησίας: «Κάνε, Χριστιανέ δικαστή, το καθήκον φιλόστοργου πατέρα… δέρνε τους με ραβδιά  … να χρησιμοποιείς περισσότερη σκληρότητα» (Προς Μαρκελλίνον, 133). Εκατομμύρια άνθρωποι που η πίστη τους διέφερε από την καθιερωμένη καταδικάστηκαν σε βασανιστικό θάνατο: Οι Βογόμιλοι κάηκαν ζωντανοί επί Πατριάρχη Μιχαήλ Οξίστα (1119). Οι Καθαροί σφαγιάστηκαν στη Νότια Γαλλία  (13^ος αι.). Ο πάπας είχε πει στους πολεμιστές του: «Σφάξτε τους όλους και ο Θε­ός θα ξεχωρίσει τους δικούς του». Στην Αγγλία η «καύση αιρετικών» θεσπίστηκε το 1401. Το 15^ο αι. στην Ισπανία, ο καλόγερος Θωμάς Τορκουεμάδα, Μέγας Ιεροεξεταστής, έκαψε χιλιάδες αιρετικούς υποστηρίζοντας ότι εκτελεί Πράξη πίστεως.  Από τον 4^ο ως τις αρχές του 19^ου αιώνα κράτησε η βάρβαρη Ιερή Εξέταση¹, δείχνοντας ως πού μπορεί να φτάσει ο θρησκευτικός φανατισμός και πόσα φοβερά εγκλήματα μπορεί να διαπραχθούν στο όνομα του θεού της «αγάπης».

……

¹Και στην Ανατολή επικρατούσε παρόμοια αντιμετώπιση των αιρετικών τόσο κατά τη Βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την Τουρκοκρατία. Είναι ενδεικτική η εντολή του  Γενναδίου  στο διοικητή της Πελοποννήσου: «Ράβδιζε, είργε, γλώσσαν αφαίρει, χείραν απότεμνε … θαλάττης πέμπε βυθώ».

Θρησκευτικός μεσαίωνας στην Ελλάδα

 Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Εκκλησία  θησαύριζε με φόρους, εράνους, διαθήκες, προσκυνήματα και διανομή συγχωροχαρτιών (όπως και στη Δύση) και φρόντιζε να διατηρεί την υπακοή του ποιμνίου ακλόνητη στο σουλτάνο¹.Οι δεσποτάδες ήταν «αμαθείς ως επί το πλείστον» και «διώκτες της παιδείας» (Εφημερ. Αθηνά, τ. 587, 23-1-39). Θεωρούσαν αμαρτία να ασχολείται κάποιος με τις θετικές επιστήμες. Έβλεπαν κάθε μορφωμένο ως απειλή και δίδασκαν ότι η μόρφωση είναι σατανική εφεύρεση. Η πολεμική συνεχίστηκε και μετά την ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Το 1836, ο Γρηγόριος Στ΄ που καταδίκασε τη μετάφραση της Αγ. Γραφής σε απλούστερη γλώσσα και πολέμησε το φιλόσοφο Θεόφιλο Καϊρη², ίδρυσε “Πνευματική Επιτροπή”, που λογόκρινε τα βιβλία και επέτρεπε την πώληση εκείνων που “δε θίγουν  θρησκεία,  ηθική και  εξουσία”.

…..

¹ Ο Σινά Ανανίας “εμοίραζεν εις τον λαόν στάμπινα συγχωροχάρτια ο ασυγχώρητος και τρισαλητήριος” (Δοσίθεος Ιστορία πατριαρχών Ιεροσολύμων). Με σιγίλιο Καλλίνικου Β΄, 1691 τα συγχωροχάρτια έγιναν Πατριαρχικό προνόμιο. Το 1725 σε 15 μέρες στα χωριά της Χίου πουλήθηκαν 260.

²Ο Καϊρης το 1814 διορισμένος από τον Ι. Καποδίστρια δάσκαλος στην Αθήνα, δίδασκε αριστοτελική λογική, όταν ο «θηριώδης τοπάρχης και δεσπότης» Αθηνών Γρηγόριος έστειλε  «ραβδούχους Τουρκαλβανούς» και τον άρπαξαν τέσσερεις, τον ανέβασαν σ’ ένα κάρρο, τον επιβίβασαν στο αμπάρι ενός σαπιοκάραβου και τον πήγαν στη Σμύρνη. Τον Καϊρη οι παπάδες αφού τον εξόντωσαν του ασβέστωσαν το κουφάρι.

Εκκλησία και Παιδεία

  Ο Νίτσε παρατηρεί ότι η επιστήμη ευδοκιμεί εκεί που υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες και πλεόνασμα χρόνου και πνεύματος. Ένας υπόδουλος λαός περιέρχεται σε συνθήκες που του στερούν βασικά αγαθά της ζωής μεταξύ των οποίων είναι και η επιστημονική παιδεία και κατάρτιση. Η Εκκλησία από την εποχή του Παύλου που κήρυττε ως αληθινή σοφία την «δια Χριστόν μωρία» μέχρι σήμερα είναι επιφυλακτική απέναντι στην «κοσμική σοφία», την οποία θεωρεί σατανική, ακόμα κι όταν καταναλώνει η ίδια τους καρπούς της επιστημονικής γνώσης, τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Όταν η Δύση ξυπνούσε από τον πνευματικό της λήθαργο και αποφάσιζε να ασχοληθεί σοβαρά με την επιστημονική γνώση, στη χώρα μας επικρατούσε θρησκευτικός μεσαίωνας με κάποιες αναλαμπές που επιχείρησαν να φέρουν την αλλαγή και πολεμήθηκαν από εκπροσώπους της Εκκλησίας, από τον Γεννάδιο, πρώτο πατριάρχη μετά την Άλωση, που διέταξε να καούν τα αντίτυπα της «Νόμων Συγγραφής» του Πλήθωνα μέχρι τον Γρηγόριο Ε΄, που το 1798 συκοφαντούσε το Ρήγα και το σύγγραμμά του «Νέα Πολιτική Διοίκηση» «ότι πλήρης υπάρχει σαθρότητος εκ δολερών εννοιών τοις δόγμασι εναντιουμένη».

Η σχέση της Εκκλησίας με την κοσμική Παιδεία

Ο Νίτσε κατηγορεί το χριστιανισμό ότι θεωρεί την επιστήμη ως το προπατορικό αμάρτημα. Αυτό συμβαίνει γιατί η θρησκεία στηρίζεται στην τυφλή πίστη και όχι στο βασικό εργαλείο της επιστήμης, τη λογική. Η λογική ανατρέπει τα παράλογα δόγματα. Κατά το Μεσαίωνα οι επιστήμονες ρίχνονταν στην πυρά ως αιρετικοί. Ο φόβος της Ιερής Εξέτασης υποχώρησε με τον περιορισμό της παντοδυναμίας των παπών και το ενδιαφέρον των βασιλιάδων και της ανερχόμενης αστικής τάξης για τις επιστήμες και τις ανθρωπιστικές σπουδές. Η Εκκλησία στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα ένιωθε για τις επιστήμες και τα γράμματα την ίδια αποστροφή με τη μεσαιωνική παπική εκκλησία. «Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους» απειλούσε ο Κοσμάς  ο Αιτωλός, που ήθελε τα σχολεία να υπηρετούν αποκλειστικά τη θρησκεία. Λόγιοι που αποπειράθηκαν να διδάξουν Φιλοσοφία, Λογοτεχνία, Μαθηματικά, Φυσική… συνάντησαν λυσσαλέα αντίδραση. Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης καθαιρέθηκε (1720) και η Ι. Σύνοδος έκαψε τα τετράδια των παραδόσεων του¹. Μάταια διαμαρτυρήθηκε με επιστολή του προς τους προκρίτους  Ιωαννίνων: «Δεν είναι εντροπή τους να ακούεται πως έκαυσαν Λογικήν, Φυσικήν, Ευκλείδην και Αριθμητικήν;» Ο ιεροδιάκονος Στέφανος αναγκάστηκε να αποκηρύξει τη Φυσική του ως αντορθόδοξη². Οι αρχιερείς υποστήριζαν ότι η μελέτη του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Νεύτωνα και του Καρτέσιου, τα  τρίγωνα και οι λογάριθμοι φέρνουν αδιαφορία εις τα θεία... Σήμερα οι φανατικοί ισλαμιστές κλείνουν σχολεία και πυροβολούν παιδιά που θέλουν να μορφωθούν σε χώρες όπως το Αφγανιστάν και η Νιγηρία. Χάρη στην πρόοδο του Δυτικού πολιτισμού ο χριστιανικός Μεσαίωνας υποχώρησε, αλλά στις ισλαμικές χώρες επικρατεί  σκοταδισμός, που τελευταία φαίνεται να απειλεί και τη Δύση.

…..

¹ Α .Αγγέλου “Η δίκη του Μεθόδιου”,1956.

²Κυρίλλου ΣΤ΄, Αχρονολόγητον

Αποκάλυψη και χιλιασμός

Στην Αγία Γραφή υπάρχει αναμονή άμεσης εκπλήρωσης της προφητείας περί ελεύσεως της βασιλείας του Μεσσία. Από την ερμηνεία του χωρίου κ΄1-16 της Αποκάλυψης προέκυψαν δύο είδη χιλιασμού: α) Ο σαρκικός, της ραβινικής παράδοσης, σύμφωνα με τον οποίο ο κόσμος έχει διάρκεια μιας μωσαϊκής εβδομάδας, όπου κάθε μέρα αντιστοιχεί σε 1000 χρόνια. Το Σάββατο αυτής της εβδομάδας, δηλ. την 7^η χιλιετία, θα πραγματοποιηθεί η χιλιετής επίγεια βασιλεία του Μεσσία και ο θρίαμβος του Ισραήλ. β) Ο πνευματικός χιλιασμός θεωρεί τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού ως πνευματική και συμβολική («η βασιλεία του θεού εντός υμών εστι»). Τη μεταφορική ερμηνεία  της ουτοπιστικής χιλιετούς βασιλείας υποστήριξε πρώτος ο Ωριγένης (3^οςαι.μ.Χ.) Στους πρώτους χιλιαστές συγκαταλέγονται ο απόστολος Βαρνάβας, ο επίσκοπος Ιεραπόλεως Παπίας, ο απολογητής Ιουστίνος (Προς Τρύφωνα), ο Ειρηναίος, επίσκοπος Λούγδουνου, ο Μελίτων Σάρδεων κ.α. (ελληνική Βικιπαίδεια, «χιλιασμός»). Ο χιλιασμός καταδικάστηκε τον 4^ο αι. στη σύνοδο Νικαίας με το άρθρο του συμβόλου της πίστεως: «της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος». Συγχρόνως η συντέλεια του κόσμου αναβλήθηκε επ’ αόριστον και  ερμηνεύθηκαν ως αλληγορικά τα εσχατολογικά χωρία και οι σχετικές εκφράσεις π.χ. η λέξη γενεά θεωρήθηκε ότι σημαίνει ανθρωπότητα, και ότι τα  χίλια χρόνια αντιπροσωπεύουν την αιωνιότητα… Τα χιλιαστικά κινήματα ήταν πολλά και διαφορετικά κατά το Μεσαίωνα και τους Νεότερους χρόνους. Στη σύγχρονη εποχή  χιλιαστές είναι οι μάρτυρες του Ιεχωβά, οι Αντβεντιστές, οι Μορμόνοι κ.α. θρησκευτικές σέκτες. Η ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία θεωρεί το χιλιασμό εσχατολογική πλάνη.

Αποκάλυψη και χιλιασμός

 Η «Αποκάλυψη» του Ιωάννη αρχικά είχε απορριφθεί από τον κατάλογο με τα κανονικά βιβλία της Καινής Διαθήκης και είχε θεωρηθεί απόκρυφο βιβλίο και αιρετικό. Ο πρεσβύτερος της εκκλησίας της Ρώμης Γάιος (2^ος αι.), πολέμιος του χιλιασμού,  τη θεωρούσε έργο του Γνωστικού χριστιανού Κήρινθου. Χάρη στην επιμονή του Αυγουστίνου συμπεριλήφθηκε στα κανονικά βιβλία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση ως κανονικού του Κατά Ιωάννην ευαγγελίου, που υποστήριζε ο Μ. Αθανάσιος. Ο χιλιασμός αναπτύχθηκε στην πρώτη χριστιανική εκκλησία εξαιτίας του χωρίου κ΄1-16 της Αποκάλυψης, που λέει ότι  ο Χριστός θα βασιλέψει στη γη για 1000 χρόνια μαζί με τους αγίους του, που θα αναστηθούν και θα γίνουν βασιλιάδες, ιερείς και κριτές. Αυτό θα συμβεί πριν από το τέλος του κόσμου και θα είναι η Πρώτη ανάσταση. Ο διάβολος θα ριχτεί  δέσμιος στην άβυσσο μέχρι τη συμπλήρωση των 1000 ετών. Μετά θα ελευθερωθεί για να επακολουθήσει ο Αρμαγεδδών. Και στην Π. Διαθήκη ψαλμοί και προφητείες μιλούν για την επίγεια βασιλεία του Μεσσία με κέντρο την Σιών και περιγράφουν την παραδεισένια ζωή που θα επακολουθήσει. Οι μαθητές του Ιησού περίμεναν από εκείνον να πραγματοποιήσει αυτές τις προσδοκίες και να τους καταστήσει άρχοντες του βασιλείου του («επηρώτων αυτόν λέγοντες, Κύριε, ει εν τω χρόνω τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν τω Ισραήλ;» Πράξ. Α΄6).

Η χριστιανική θυσία.

Η χριστιανική λατρεία περιστρέφεται γύρω από μια θυσία διφορούμενη, γιατί ο Χριστός θεωρείται αφ’ ενός θεάνθρωπος, αφ’ ετέρου εκπροσωπεί το ζωικό βασίλειο, αφού ονομάζεται αμνός (αρσενικό πρόβατο) και μόσχος (μοσχάρι)¹ -δάνειο από τα Μυστήρια του Μίθρα και του φρυγικού Άτη, στα οποία θυσιαζόταν ταύρος και ακολουθούσε μετάληψη του σώματος και αίματός του-. Μετάληψη με θείο σώμα και αίμα ήταν επίσης μέρος των Κορυβαντικών και  Ορφικών μυστηρίων (ωμοφαγία ταύρου που συμβόλιζε το Διόνυσο-Ζαγρέα και οινοποσία). Γίνεται λοιπόν κατά την τέλεση του χριστιανικού μυστηρίου συμβολική ανθρωποθυσία και ζωοθυσία  με χρήση  κρασιού και  ψωμιού που αντιπροσωπεύει το σώμα και το αίμα του Χριστού. Ο Λέων Τολστόι στο μυθιστόρημά του «Ανάσταση»  αποκαλεί την  ευχή του ιερέα για τη μετατροπή του άρτου² και του οίνου σε σώμα και αίμα «ανόητη, φλύαρη και βλάσφημη μαγγανεία» και το μυστήριο απλό έθιμο και όχι θαυματουργική «μεταστοιχείωση», για την οποία δεν είναι σίγουροι κατά βάθος και οι ίδιοι οι παπάδες, εφόσον και μετά την ευχή τα υλικά παραμένουν αμετάβλητα.

…

¹«δάμαλις, τον μόσχον η τεκούσα» (Ακάθ. Ύμνος). Ο ταύρος ήταν σύμβολο ιερό για τους Ασσυροβαβυλώνιους, τους Αιγύπτιους, τους Πέρσες και τους κατοίκους της Μινωικής Κρήτης. Η εποχή της λατρείας του είναι γύρω στο 4.300-2.150 π.Χ. Πέρασε στον ιουδαϊσμό κι από εκεί στο χριστιανισμό κι έγινε έμβλημα του ευαγγελιστή Λουκά. Ο Μωυσής εγκαινίασε την «εποχή του Κριού» (2.150 π.Χ.–1μ.Χ) σκοτώνοντας όσους προσκυνούσαν το χρυσό μοσχάρι. Οι εβραίοι σαλπίζουν με κέρας κριού. Ο Ιησούς εγκαινίασε την εποχή των Ιχθύων, αλλά οικειοποιήθηκε τα τρία σύμβολα: μοσχάρι, αμνό και ιχθύ..

²Το έθιμο της θείας μετάληψης  σύμφωνα με τα 3 ευαγγέλια (Ματθ. κστ΄26-29, Μαρκ. ιδ΄22-25, Λουκά κβ΄17-20) θεσπίστηκε κατά το πασχαλινό Μυστικό Δείπνο, κατά το οποίο έτρωγαν  άζυμο ψωμί, όπως κανονικά θα έπρεπε να είναι το χριστιανικό πρόσφορο.

Κατάλοιπα μαγικών τελετών:

Ο χριστιανισμός οικειοποιήθηκε πολλά αρχαία έθιμα με τα οποία οι λαοί εξευμένιζαν τις δυνάμεις της Φύσης τελώντας θυσίες ιλαστήριες, ευχαριστήριες και καθαρτήριες: Ψαλμωδίες, προσευχές, νηστείες, αγιασμούς, καθαρμούς με νερό, λιτανείες, εξορκισμούς, μνημόσυνα,  προσφορές καρπών στους τάφους …. Οι αρχαίοι λαοί θεωρούσαν πιο ευπρόσδεκτες τις αιματηρές θυσίες, επειδή πίστευαν ότι το αίμα είναι η έδρα της ψυχής και της ζωής και τελειότερο θύμα ο άνθρωπος και μάλιστα ο πιο αγαπητός. Η Ιφιγένεια, ο Ισαάκ, η κόρη του Ιεφθάε …ήταν παιδιά στα οποία οι πατεράδες τους είχαν μεγάλη αδυναμία. Οι ανθρωποθυσίες στην Ελλάδα σταμάτησαν πριν από τους κλασικούς χρόνους. Την κατάργησή τους συμβολίζει ο μύθος της Ιφιγένειας, που αντί γι αυτήν ο Κάλχας θυσίασε στην Άρτεμη ένα ελάφι. Οι ζωοθυσίες αντικατέστησαν τις ανθρωποθυσίες χάρη στην επικράτηση μιας νέας ανθρωπιστικής ηθικής στις πολιτισμένες κοινωνίες. Στη φάση αυτή οι Ολύμπιοι θεοί και ο Γιαχβέ χαίρονταν να οσφραίνονται την κνίσα  ολοκαυτωμάτων αρνιών, βοδιών και τράγων.

   

Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός

Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός είναι «εγκυκλοπαίδειες προϊστορικών αιρέσεων» (Νίτσε). Έχουν αντιγράψει πολλά στοιχεία που ανάγονται στην πρώτη μορφή θρησκείας, τον ανιμισμό, τη ζωολατρεία (τοτέμ π.χ. Αμνός, Ιχθύς) και τις πρωτόγονες θρησκευτικές απαγορεύσεις (ταμπού). Ο απολογητής Ιουστίνος (2^οςαι.μ.Χ)  ισχυριζόταν ότι δεν αντέγραψαν οι χριστιανοί τους ειδωλολάτρες, αλλά ο διάβολος, που γνώριζε τα σχέδια του θεού τα είχε αποκαλύψει πριν έρθει ο Χριστός με σκοπό να προκαλέσει σύγχυση και δυσπιστία. Γελοίο επιχείρημα, αφού δίνει στο διάβολο την ιδιότητα να εισχωρεί στο μυαλό του θεού και να υποκλέπτει τα σχέδιά του για το μέλλον με σκοπό να τα αλλοιώσει! Οι μουσουλμάνοι που έχουν διασκευάσει την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη επικαλούνται κι αυτοί το ίδιο επιχείρημα, για να υποστηρίξουν ότι το γνήσιο ιερό βιβλίο είναι το δικό τους, ενώ τα πρότυπα που διασκεύασε ο προφήτης τους είναι αλλοιωμένα από το σατανά.

Σχόλια για τη χριστιανική θρησκεία

*Ο Χριστός δεν δίδαξε τον υποχρεωτικό νηπιοβαπτισμό. Ούτε ο Ιησούς ούτε ο Παύλος έδιναν προτεραιότητα στο βάπτισμα. Κάθε προσήλυτος βαπτιζόταν οικειοθελώς αφού πρώτα πίστευε και αποδεχόταν τη χριστιανική διδασκαλία. Όπως  τα περισσότερα θρησκευτικά ιερατεία, έτσι και το χριστιανικό, γρήγορα αντιλήφθηκε ότι το μέλλον του εξαρτάται από τον προσηλυτισμό των παιδιών και το ακούσιο βάπτισμά τους. Γι αυτό ο νηπιοβαπτισμός έγινε υποχρεωτικός από τον 6^ο αι. (Ιουστινιάνειος Κώδικας). Οι θρησκείες παρουσιάζουν τρομαχτικές αδυναμίες  στη θεωρία και στην πράξη και επικρατούν με τη βία *Ο γάμος ως το 10ο αιώνα γινόταν χωρίς  συμμετοχή ιερέα. Δεν υπάρχει  πατερικός λόγος για  έγγαμους. Αναφορές στο  γάμο γίνονται σε λόγους για το μοναχισμό και τους αγάμους! Η Εκκλησία  έκανε το γάμο θρησκευτική τελετή και τον μετέτρεψε σε πηγή εξουσίας και εσόδων. Σήμερα υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει γάμος αν δεν ευλογηθεί από αυτήν!

Αλήθειες

 Είναι κάποιες αλήθειες που οι πιστοί δεν θέλουν να παραδεχτούν. Όμως υπάρχουν σπάνιες εξαιρέσεις, όπως ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος, που ομολογούν ότι οι σύγχρονοι κληρικοί μοιάζουν με τους φαρισαίους που ο Χριστός  στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων…. Ο π. Φιλόθεος θεωρεί ανατριχιαστικό να ζουν πριγκιπικά οι εκπρόσωποι του Χριστού, να μετακινούνται με ακριβά αυτοκίνητα, φορτωμένοι στα χρυσαφικά, να τους υπηρετεί ένα σωρό κόσμος και να έχουν απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων, ενώ ο Χριστός περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος είναι να μην πετούν πέτρες στους άλλους. Τις δικές τους αμαρτίες καταδίκασε ο Χριστός. Δεν είπε για  προγαμιαίες σχέσεις, αλλά πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο κυρίους, το Θεό και το Μαμωνά και όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα… Μεγάλο ποσοστό κληρικών –σύμφωνα με τον π. Φιλόθεο- είναι εσωτερικά  τενεκέδες ξεγάνωτοι και  βασανίζουν και οδηγούν στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι δρόμος χωρίς επιστροφή. Το συμπέρασμά του σοκάρει: «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια  που λέμε τα μεγάλα,  τα επουράνια, τα πνευματικά… φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη  πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα…… Ο τρόπος ζωής  δείχνει ότι πιστεύεις…. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν καταναλωτικό αγαθό. ….Τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».  (Αποσπάσματα από άρθρο Ν. Παπαχρήστου στην kathimerini.gr: «Σκοτώσαμε τον θεό και ορφανέψαμε»).

Χριστιανική βία

Μετά την επικράτησή τους οι χριστιανοί άλλαξαν τακτική και από θύματα μεταβλήθηκαν σε θύτες κηρύσσοντας τον πόλεμο στους πιστούς των αρχαίων θεών, ένα πόλεμο που ο Αυγουστίνος ονομάζει δίκαιο (bellum iustum). Όπως καταγγέλλει ο φιλόσοφος Λιβάνιος (314-394, «Υπέρ των ελληνικών ναών») κατεδάφιζαν τους ναούς οπλισμένοι με ρόπαλα, πέτρες και σίδερα, λεηλατούσαν τα πολύτιμα αντικείμενα και έσπαγαν τα αγάλματα. Σφετερίζονταν κτήματα μη χριστιανών, κατέστρεφαν μνημεία πολιτισμού (π.χ. βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας)  και θανάτωναν φιλοσόφους, όπως την Υπατία. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρωτοστατούσε οπλίζοντας συμμορίες από καλόγερους (Θεοδώρητος, 393–457, Προς Δάμασον, Τόμ.5, 329/8–330) και θεωρούσε το φόνο για το θέλημα του θεού  ανώτερο από κάθε φιλανθρωπία. Παράδειγμα είχε τον Φινεές της Βίβλου που πήρε το αξίωμα της ιερωσύνης γιατί σκότωσε με φρικτό τρόπο ένα ζεύγος ειδωλολατρών. Επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου οι καλόγεροι με επικεφαλής τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο λεηλάτησαν και κατέστρεψαν το Σεραπείο (391 μ.Χ.), παράρτημα της βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας. «…Τότε πας άνθρωπος μέλαιναν φορών εσθήτα τυραννικήν  είχεν εξουσίαν και δημοσίως να ασχημονεί ημπορούσε. Σε τόση αρετή άλλαξε η νέα θρησκεία τους ανθρώπους» (Ευνάπιος (346-414,«Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών»,6.11).   Γράφει  ο χριστιανός χρονογράφος Σωζομενός (400-450 μ.Χ.) ότι οι χριστιανοί θανάτωναν ακόμα και ανθρώπους που απλώς φορούσαν ρούχα όμοια με των φιλοσόφων! Ο Θεοδόσιος που έκανε το χριστιανισμό κρατική θρησκεία, έσφαξε 15.000 στον Ιππόδρομο Θεσ/νίκης.  Το 12^ο αιώνα στίφη έφιππων μοναχών με ρόπαλα και τόξα  λήστευαν, βάπτιζαν με τη βία και εγκληματούσαν με πρόφαση πως έβγαζαν δαιμόνια (Εγκυκλ. Δρανδάκη, Ελλάς, σ.159 & 173). Με αυτόν τον τρόπο επικράτησε ο χριστιανισμός  αθετώντας το «όστις θέλει… .ακολουθείτω μοι» του Ιησού.

Η αντιπαράθεση του Ιησού με το ιουδαϊκό ιερατείο

 Η αντιπαράθεση του Ιησού με το ιουδαϊκό ιερατείο περιγράφεται στα ευαγγέλια με λεπτομέρειες. Φαρισαίοι και γραμματείς του αμφισβητούσαν το δικαίωμα να συγχωρεί αμαρτίες. Τον θεωρούσαν βλάσφημο, επειδή καταργούσε την αργία του Σαββάτου και συστηνόταν ως γιος του θεού, εξισώνοντας τον εαυτό του με το θεό ( «ου μόνον έλυε το σάββατον, αλλά και πατέρα ίδιον έλεγε τον θεόν, ίσον εαυτόν ποιών τω θεώ» (Ιωάν., ε΄ 18), ενώ  γνώριζαν –καθώς λένε- τον πατέρα, τη μάννα και τα αδέλφια του (Ιωάν.ι΄33). Τον κατηγορούσαν ως γέννημα πορνείας και καρπό αμαρτίας, γιατί ο Ιωσήφ δεν ήταν κανονικός πατέρας του(Ιωάν.,η΄41). Σαμαρείτη, γιατί η πατρίδα του, η Ναζαρέτ, ήταν στο Βόρειο Ισραήλ, που είχε έδρα τη Σαμάρεια¹. Δαιμονισμένο, γιατί συνέχεια εξόρκιζε δαιμόνια (Ιωάν.,η΄48),  τρελό, γιατί τα έβαζε με το ιερατείο (Ιωάν.,ι΄20) και ταραχοποιό που συνέφερε το λαό να θανατωθεί (Καϊάφας, Ιωάν.ια΄48-50). Ωστόσο είχε φαρισαίους οπαδούς, π.χ. εκείνους που τον ειδοποίησαν για την πρόθεση του Ηρώδη να τον συλλάβει (Λουκά ιγ΄31) και κυρίως τους Αριμαθείας Ιωσήφ και  Νικόδημο που τον τίμησαν, όταν ήταν νεκρός (Ιω.ιθ΄39) και εγκαταλελειμμένος από τους μαθητές του.

….

¹Οι Σαμαρείτες είχαν διαφορετική από τους Ιουδαίους αντίληψη για τη λατρεία του θεού, που φαίνεται στα λόγια του Ιησού προς τη Σαμαρείτισσα, στην οποία είπε ότι ο θεός είναι πνεύμα γι αυτό και η λατρεία του πρέπει να είναι πνευματική. Το ιερατείο του Ναού του Σολομώντα ήταν προσκολλημένο στην τυπολατρεία που ο Ιησούς απεχθανόταν.

Σκοπός των θαυμάτων

Σκοπός των θαυμάτων του Ιησού ήταν η άγρα πιστών, γι αυτό προκειμένου να θεραπεύσει απαιτούσε πίστη. Αν η θεραπεία αποτύχαινε,  πειστική δικαιολογία ήταν η ολιγοπιστία του ασθενούς ή των οικείων του. Πολλά θαύματα γίνονταν για εντυπωσιασμό του όχλου, όπως ο πολλαπλασιασμός των άρτων, που χόρτασε 5.000 άτομα. Όμως οι μαθητές χόρταιναν την πείνα τους  μαδώντας στάχυα  στους αγρούς (Ματθ.,ιβ.1).  Εκείνο τον καιρό η θρησκεία και η μαγεία υποκαθιστούσαν την ιατρική και τα φάρμακα. Για την τύφλωση ο Ιησούς χρησιμοποιούσε σάλιο («πτύσας εις τα όμματα αυτού»: θεραπεία τυφλού της Βηθσαϊδά, Μαρκ.,η΄23) ή σάλιο με χώμα («έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού», Ιωάν.,θ΄6). Άλλα θαύματα γίνονταν με εξορκισμό δαιμονίων και άλλα  με απλή εντολή ή άγγιγμα του Ιησού. Στην  περίπτωση των Γαδαρηνών ή Γεργεσηνών, ο πνιγμός των γουρουνιών φαίνεται πως ήταν κύριος σκοπός της ομάδας του Ιησού, που θεωρούσε αυτά τα ζώα ακάθαρτα. Για να δικαιολογηθεί αυτή η ενέργεια επινοήθηκε η επεισοδιακή θεραπεία του δαιμονισμένου… Ακόμα και σήμερα τα θαύματα τρέφουν και συντηρούν την πίστη, παρ’ όλο που είναι πλέον δυνατή και εύκολη η απομυθοποίησή τους.