Χριστιανοί και Εσσαίοι, 2

Κοινότητα Εσσαίων, που έκαναν θαυματουργικές θεραπείες σαν τον Ιησού, υπήρχε εκτός από την Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο, όπως αναφέρουν οι Ιουδαίοι ιστορικοί. Η  επιστροφή του Ιησού από την Αίγυπτο και η δήλωση του θεού: «εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου» (Ματθ. Β΄15) αφήνει να εννοηθεί ότι ο πατριός του Ιησού είχε σχέση με τους Εσσαίους της Αιγύπτου, που ήταν ονομαστοί "θεραπευτές". Ο Ιησούς ανάμεσα στους μαθητές του είχε Εσσαίους, Φαρισαίους και Ζηλωτές¹. Το Κατά Ιωάννην ευαγγέλιο χρησιμοποιεί εκφράσεις των Εσσαίων, όπως: υιοί φωτός/υιοί σκότους, πνεύμα αληθείας /πνεύμα πλάνης, φως του κόσμου, διδάσκαλος δικαιοσύνης που κατεδίωξαν οι ιερείς, θανατώθηκε, αναστήθηκε και θα κρίνει τον κόσμο… Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης, που ανακαλύφθηκαν το 1947, επιβεβαιώνουν την ομοιότητα της ζωής και διδασκαλίας Χριστιανών και Εσσαίων. Και οι δυο είχαν ιερό βιβλίο την Παλαιά Διαθήκη, μέσα στην οποία εντόπιζαν τις προφητείες τους.

^……

¹Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ανήκε στην τάξη των Ζηλωτών, που έκαναν ανταρτοπόλεμο κατά των Ρωμαίων και των πλούσιων φίλων τους. Στους Εσσαίους ανήκε ο ευαγγελιστής Ιωάννης και στους Φαρισαίους ο Νικόδημος και ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας. Εξ άλλου και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, που ο Ιησούς θαύμαζε περισσότερο από όλους τους προφήτες, είχε καταφύγει με τη μητέρα του Ελισσάβετ στους Εσσαίους, όταν ο πατέρας του Ζαχαρίας δολοφονήθηκε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου (Ματθ. κγ΄35), γι αυτό ζούσε στην έρημο σαν Εσσαίος ασκητικά και βάπτιζε όσους πήγαιναν ν’ ακούσουν το κήρυγμά του.

Χριστιανοί και Εσσαίοι, 1

 Ο Ιησούς ήταν Εσσαίος. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια, που αποσιωπούνται στα κανονικά ευαγγέλια, τα πέρασε στην έρημο, κοντά στη Νεκρά Θάλασσα. Εκεί, στη Δυτ. Πλευρά, στην οροσειρά του Κουμράν, υπήρχε σημαντική ομάδα από αυτούς τους Ιουδαίους ασκητές, που από το 2^ο αι. π.Χ. μέχρι την καταστροφή του 70 μ.Χ. ζούσαν με προσευχή και εγκράτεια, περιμένοντας το τέλος του κόσμου.  Οι συγγραφείς των ευαγγελίων δεν λένε τίποτε για την ύπαρξή τους και για τη διδασκαλία τους, για να μη φανεί ότι αυτή τη διδασκαλία τροποποίησαν και την απέδωσαν στον Ιησού. Όμως αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Ιώσηπος, ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος και ο Φίλων, στα έργα τους έδωσαν λεπτομέρειες για τη ζωή και τη διδασκαλία των Εσσαίων, που οι περισσότεροι ήταν άγαμοι, φορούσαν λευκά ρούχα, βαπτίζονταν, εξομολογούνταν, απέρριπταν τον όρκο και πίστευαν στην έλευση του Μεσσία, τον Αρμαγεδδώνα, την Κρίση και την Ανάσταση.

Πώς οι χριστιανοί εγκατέλειψαν τον ιουδαϊσμό.

Αρχικά οι «Ναζωραίοι» πήγαιναν σαν πιστοί Ιουδαίοι στη συναγωγή τους, όπως έκανε και ο Ιησούς. Όμως οι αιρετικές τους ιδέες προκαλούσαν αντιδράσεις. Μετά το λιθοβολισμό του διακόνου Στεφάνου κατέφυγαν στην Αντιόχεια της Συρίας, ώσπου να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Εκεί κατάργησαν την περιτομή και  ονομάστηκαν χριστιανοί. Ξενιτεύτηκαν πάλι μετά τη δολοφονία του 1^ου επισκόπου Ιεροσολύμων Ιακώβου του Αδελφοθέου (62 μ.Χ). Αυτή η φυγή  τους έσωσε από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ του 70 μ.Χ. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού η Ιερουσαλήμ ανοικοδομήθηκε και ονομάστηκε Αιλία Καπιτωλίνα. Ο Ναός αφιερώθηκε στον Ολύμπιο Δία και απαγορεύτηκε στους κατοίκους η περιτομή. Τότε ξέσπασε νέα επανάσταση (132-135 μ.Χ.) κατά των Ρωμαίων με ηγέτη τον Μπαρ Κόχμπα, που ο ραβίνος Ακίμπα μπεν Ιωσήφ θεωρούσε μεσσία. Στα αραμαϊκά κόχμπα σημαίνει άστρο και μια προφητεία λέει «ανατελεί άστρον εξ Ιακώβ» (Αριθ. 24,17). Οι χριστιανοί αρνήθηκαν να τον υποστηρίξουν και εγκατέλειψαν οριστικά από τότε τον ιουδαϊσμό. Έτσι σώθηκαν άλλη μια φορά από την εξαφάνιση, γιατί οι επαναστάτες σκοτώθηκαν από τους Ρωμαίους και από τότε ως το 1948 οι Ιουδαίοι έμειναν χωρίς πατρίδα.

Ο άγνωστος Θεάνθρωπος

Οι χριστιανοί λατρεύουν έναν θεοποιημένο άνθρωπο, που δεν γνωρίζουν πότε γεννήθηκε και πότε πέθανε. Για να αναπληρώσουν αυτές τις ελλείψεις δανείστηκαν ημερομηνίες ειδωλολατρικών εορτών  Το εβραϊκό έτος άρχιζε το μήνα Νισάν (Μάρτ.-Απρ.) με τις 24 ετήσιες εφημερίες των ιερέων. Ο Ζαχαρίας ανήκε στην 8^η εφημερία του μήνα Ταμμούζ (Ιούν.-Ιούλ.), όταν ο άγγελος του ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της  Ελισσάβετ. Μετά από 6 μήνες (μήνας Τεμπέθ: Δεκ.-Ιανουάρ.) ο Γαβριήλ επεσκέφθη τη Μαριάμ, που έμεινε έγκυος και γέννησε μετά 9 μήνες, το μήνα Τισρί  (Σεπτ.-Οκτ.). Κακώς λοιπόν θεσπίστηκε η 25^η Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων. Αυτό έγινε το 335 μ.Χ., από τον  πάπα Ιούλιο Α΄, για να επισκιάσει τις ειδωλολατρικές γιορτές για τη γέννηση του Ήλιου, τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια. Στην Ανατολή διαδόθηκε η γιορτή το 378 μ.Χ. Η χρονολόγηση με βάση τη γέννηση του Χριστού ήταν ιδέα του καλόγερου  Διονύσιου του Μικρού, το 532. Καθιερώθηκε από τον αυτοκρ.  Καρλομάγνο (742-814 μΧ).

Θεϊκά ψέματα

Ο θεός της Βίβλου, μεταξύ των άλλων ελαττωμάτων του, ήταν  ψεύτης. Πολλά σχετικά παραδείγματα αναφέρει το ιερό βιβλίο. Πριν ακόμα πετάξει με τις κλωτσιές το πρώτο αντρόγυνο από τον παράδεισο, τους είχε απειλήσει: «την ίδια μέρα που θα φάτε τον καρπό, θα πεθάνετε» (Γένεσις, Β΄17). Όμως ο Αδάμ έφτασε αισίως τα 930 χρόνια (Γένεσις, Ε΄5). Η Εύα μπορεί να έζησε και παραπάνω. Τον Κάιν τον καταράστηκε «θα στενάζεις και θα τρέμεις πάνω στη γη», όμως εκείνος και ατιμώρητος έμεινε  και παντρεύτηκε κι έκτισε πόλη απέναντι από την Εδέμ, στην οποία έδωσε το όνομα του γιου του, Ενώχ (Γεν. Δ΄12-17). Στον Αβραάμ υποσχέθηκε: «κοίτα γύρω σου από τον τόπο που βρίσκεσαι προς το βορρά και το νότο, την ανατολή και τη θάλασσα. Όλη τη γη που βλέπεις θα την δώσω σ’ εσένα και στους απογόνους σου να την κατέχετε στον αιώνα τον άπαντα» (Γεν. ΙΓ΄14-15). Πόσο αίμα χύθηκε και χύνεται ακόμα εξαιτίας αυτής της ψεύτικης «διαθήκης»! Αλλά και η υπόσχεση «θα κάνω τους απογόνους σου σαν την άμμο, που κανείς δεν μπορεί να μετρήσει» (Γεν. ΙΓ΄16), δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Άλλο θεϊκό ψέμα είναι η υπόσχεση που έδωσε στον Ιακώβ, ότι θα επιστρέψει σώος από την Αίγυπτο (Γεν. ΜΣΤ΄3-4), ενώ πέθανε εκεί (ΜΖ΄29). Τέτοιος θεός φυσικό ήταν να ευλογεί ψεύτες όπως τον Ιακώβ που φόρτωσε με ψέματα τον τυφλό πατέρα του, τον Ισαάκ, παριστάνοντας πως είναι ο Ησαύ (Γεν. ΚΖ΄19-24) και τον Ελισαίο που είπε ψέματα στον βασιλιά της Συρίας ότι θα ζήσει, ενώ γνώριζε ότι θα συμβεί το αντίθετο (Δ΄Βασιλ. Η΄10). Ακόμα και πνεύματα του ψεύδους έστελνε ο θεός να παραπλανούν ανθρώπους, όπως στην περίπτωση που ήθελε να εξαπατήσει και να σκοτώσει το βασιλιά του Ισραήλ Αχαάβ (Γ΄Βασιλ. ΚΒ΄21-23)… Πώς λοιπόν μπορεί κάποιος να εμπιστευθεί έναν τέτοιο θεό;

Οι τρεις αβρααμικές θρησκείες

Από τη Βίβλο, βαρβαρικό κείμενο της εποχής του Χαλκού, γεννήθηκαν 3 εχθρικές προς τον άνθρωπο θρησκείες της ερήμου και του θανάτου: ιουδαϊσμός, χρ/σμός και ισλαμισμός. Ο 1^οςείναι φυλετική λατρεία ενός θεού κακότροπου με αρρωστημένη εμμονή στους σεξουαλικούς περιορισμούς, τη μυρωδιά καμένης σάρκας, την υπεροψία κι έχθρα προς τους άλλους θεούς και την αποκλειστικότητα της επίλεκτης φυλής του. Ο ιουδαϊσμός είναι θρησκεία του Πατέρα, ο χριστιανισμός του Υιού κι ο ισλαμισμός δανείστηκε υλικό από τις 2 άλλες. Και οι 3 είναι πατριαρχικές θρησκείες με ένα θεό  παντοδύναμο πατέρα, γι αυτό υποθάλπουν το μίσος προς τις γυναίκες επί 2000 χρόνια και πλέον, στις χώρες που έχουν πληγεί από τον επουράνιο θεό και τους επίγειους αρσενικούς αντιπροσώπους του» (αμερικ. συγγραφέας Γκορ Βιντάλ).

Από αίρεση, θρησκεία

Ο Παύλος κατανόησε ότι ο χριστιανισμός από εσχατολογική αίρεση μπορούσε να εξελιχθεί σε ελκυστική θρησκεία με τη συνδρομή της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Τη γραμμή που χάραξε ακολούθησαν οι εκκλησιαστικοί πατέρες του 1^ου και 2^ου αιώνα, που ήταν εποχή ενοθεΐας, δηλ. σύγκλισης θρησκειών. Ο χριστιανισμός εμπλουτίστηκε με φιλοσοφικούς όρους και ιδέες και υιοθέτησε έθιμα και σύμβολα ειδωλολατρικά (μίτρα, μετάληψη, ηλιακά φωτοστέφανα, θείο βρέφος, ηλιακές γιορτές¹, αιγυπτιακή λατρεία λειψάνων κ.α.). Τον 4^ο αι. ο ηλιολάτρης αυτοκράτορας Κωνσταντίνος «πόνταρε στο άλογο που θα κέρδιζε την κούρσα» και επέβαλε το χριστιανισμό ως  επίσημη θρησκεία. Έκτοτε ο χριστιανισμός από διωκόμενος μεταβλήθηκε σε διώκτη άλλων θρησκειών και θρησκευτικών απόψεων. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι, που συγκαλούσαν οι αυτοκράτορες² ως κληρονόμοι του τίτλου του μεγάλου αρχιερέα (pontifex maximus) των ρωμαίων αυτοκρατόρων, από τον 4^ο ως τον 8^ο αιώνα, επέβαλαν δόγματα με ποινές αφορισμού και ό,τι άλλο συνεπαγόταν ο αφορισμός (κοινωνικός αποκλεισμός, δήμευση περιουσίας, κάψιμο βιβλίων, ακρωτηριασμοί, θάνατος). Η ορθόδοξη εκκλησία από αυτές τις Συνόδους αναγνωρίζει μόνο 7 +1 συμπληρωματική, την ονομαζόμενη Πενθέκτη, ανάμεσα στην 6^η και 7^η Σύνοδο. Ο Ευσέβιος Καισαρείας³, κόλακας του Κωνσταντίνου, διετύπωσε την άποψη που επικράτησε ότι ο θεός είναι ένας, κι ο ηγεμόνας πρέπει να είναι ένας (μοναρχία). Ήδη ο Παύλος είχε θεσπίσει ως χριστιανικό καθήκον την υποταγή στην εξουσία (Ρωμ. Ιγ΄1 και ε΄).

….

¹Ακόμα και η μέρα που αφιερώθηκε στο Χριστό ήταν η dies solis (μέρα του Ήλιου). Το όνομα διατηρούν οι τευτονικές γλώσσες, γερμ. Sonntag, αγγλ. Sunday. Στις λατινογενείς επικράτησε ο όρος της Αποκάλυψης του Ιωάννη (Α΄10) Κυριακή (μέρα Κυρίου), γαλλ. Dimanche, ιταλ.  Domenica.

² Στο Βυζάντιο εφαρμοζόταν ο «καισαροπαπισμός», δηλ. η εκκλησία ήταν υποταγμένη στο κράτος, γι αυτό οι εκάστοτε αυτοκράτορες επέβαλαν τις θρησκευτικές τους απόψεις κατά τη διάρκεια της εξουσίας τους π.χ. ο Ιουστινιανός επέβαλε το 564 το μονοφυσιτισμό και  ο Λέων Γ΄ την εικονομαχία.

³Ο Ευσέβιος, επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης(275-339) το 306 σώθηκε κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, γιατί, αντίθετα από το μάρτυρα δάσκαλό του Πάμφυλο, θυσίασε στα είδωλα, σύμφωνα με το Μ. Αθανάσιο. Το 312 έγραψε Εκκλησιαστική Ιστορία. Δεν καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου, αλλά υπέγραψε το σύμβολο της Πίστεως για χατίρι του Μ. Κων/νου. Ψευδολόγος και πλαστογράφος, έκαψε τα πρωτότυπα των ευαγγελίων μετά την Α΄ Οικουμ. Σύνοδο, της οποίας κρατούσε τα Πρακτικά, για να κρύψει την παραχάραξη. Συνέγραψε φανταστικούς βίους αγίων και μισούσε «το άθεον γένος των Ελλήνων».

Ιουδαϊκή αίρεση

  Οι χριστιανοί δεν το παραδέχονται. Κι όμως  είναι η πικρή αλήθεια. Έτσι ξεκίνησε η θρησκεία τους, ως ιουδαϊκή αίρεση. Την ίδρυσε ένας Εσσαίος ιεροκήρυκας που τον αποκαλούσαν χριστό, επίθετο που παράγεται από το χρίω = αλείφω με λάδι. Οι ιουδαίοι που λάβαιναν το χρίσμα (χριστοί) ήταν βασιλιάδες ή αρχιερείς, δύο αξιώματα που οι χριστιανοί απονέμουν στον αρχηγό τους κι ας μην υπάρχουν ιστορικά στοιχεία γι αυτόν.  Δεν αποκλείεται να υπήρξε. Ήταν όμως τόσο ασήμαντος που δεν τον αναφέρουν οι σύγχρονοί του ιστορικοί. Ακόμα και ο Παύλος που έγραψε πρώτος για το Χριστό (γύρω στο 45 μ.Χ.) δεν ανέφερε τίποτε για τη ζωή του και το κήρυγμά του, ούτε καν για τη μητέρα του, που την είχε αναλάβει ο απόστολος Ιωάννης¹. Όταν η έλλειψη ιστορικών στοιχείων  καταγγέλθηκε από μη χριστιανούς, οι χριστιανοί φρόντισαν να κατασκευάσουν πλαστές μαρτυρίες, όπως αυτές που προστέθηκαν στο έργο του Ιώσηπου (37-95 μ.Χ).

…

¹Είναι απορίας άξιο γιατί ο Ιησούς πριν πεθάνει ανέθεσε τη φροντίδα της μητέρας του στον επιστήθιο φίλο του Ιωάννη και όχι στον αδελφόθεο Ιάκωβο, που κατά τας Γραφάς ήταν αδελφός του Χριστού, άρα έπρεπε σύμφωνα με το νόμο να αναλάβει αυτό το καθήκον.

Ο αποτυχημένος Ραββίνος

«Ο μεγαλύτερος ευεργέτης των Εβραίων ήταν ο αποτυχημένος Ραββίνος Ιησούς Χριστός. Μέσα σε 18 αιώνες αποβλάκωσε τόσο τη Λευκή Φυλή, που οι Εβραίοι κυριάρχησαν το 19ο Αιώνα σε κάθε τομέα! Την εποχή του οι Εβραίοι ήσαν ασήμαντοι κτηνοτρόφοι και οι Ελληνο-Ρωμαίοι κυρίαρχοι του Κόσμου. Είκοσι αιώνες αργότερα, οι Εβραίοι έχουν πάρει τα μισά Νόμπελ, ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα κι ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις»… Αυτά τα λόγια αποδίδονται στον Άγγλο πολιτικό εβραϊκής καταγωγής και συγγραφέα Βενιαμίν Ντισραέλι (1804-1881), αγαπημένο πρωθυπουργό της βασίλισσας Βικτωρίας και υπερασπιστή των τουρκικών συμφερόντων στο ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78. Στο Συνέδριο του Βερολίνου (1878) πέτυχε την αναχαίτιση της ρωσικής επέκτασης προς την Τουρκία και σε αντάλλαγμα ο σουλτάνος παρέδωσε την Κύπρο στους ΄Αγγλους. Μπορεί να μας είναι απεχθής για τη στάση του απέναντι στα ελληνικά ζητήματα, όμως δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αλήθεια της διαπίστωσής του για το ρόλο του Ιησού στην ιστορία.

Βιβλικά ήθη

   Γάμος και «δακτυλίδι της Θάμαρ». Η Θάμαρ ήταν νύφη του Ιούδα, γιου του Ιακώβ και προγόνου του Δαβίδ και του Ιησού. Είχε παντρευτεί τον γιο του Ιούδα, που ονομαζόταν  Ήρ. Πριν ο Ηρ προλάβει να κάνει παιδί, τον σκότωσε ο Γιαχβέ, γιατί δεν του άρεσε σαν χαρακτήρας. Η Θάμαρ τότε, σύμφωνα με το ιουδαϊκό έθιμο παντρεύτηκε τον αδελφό του Ήρ, τον Αυνάν. Ο Αυνάν αυνανιζόταν, γιατί δεν ήθελε να κάνει παιδί, που σύμφωνα με το έθιμο θα θεωρούνταν του αδελφού του, και ο θεός που τον έβλεπε, θύμωσε και τον σκότωσε κι αυτόν. Ο Ιούδας είχε ακόμη ένα γιο ανήλικο και έταξε στη Θάμαρ, όταν ενηλικιωθεί, να την παντρέψει με αυτόν, για ν’ αποκτήσει παιδί. Ως τότε της είπε να επιστρέψει στην οικογένειά της και να περιμένει. Εκείνη φοβήθηκε, μήπως ο πεθερός δεν τηρήσει την υπόσχεση, ντύθηκε πόρνη και βγήκε στο σταυροδρόμι. Ο Ιούδας δεν κατάλαβε ότι ήταν η νύφη του και της πρότεινε να πλαγιάσουν μαζί.  Για αμοιβή της υποσχέθηκε να της δώσει ένα αρνί, κι εκείνη του ζήτησε και κράτησε ως εγγύηση το δακτυλίδι και το ραβδί του. Έπειτα φρόντισε να εξαφανιστεί. Πέρασε ο καιρός κι ήρθαν κάποτε τα νέα στον Ιούδα, ότι η νύφη του η Θάμαρ ήταν έγκυος. Έξαλλος ο πεθερός απαίτησε να κάψουν ζωντανή τη νύφη σαν μοιχαλίδα. Εκείνη τότε φανέρωσε στο δικαστήριο ποιος ήταν ο πατέρας του παιδιού της, δείχνοντας το δακτυλίδι και το ραβδί του. Κι όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε, αλλά τιμήθηκε σαν ηρωίδα, σε σημείο το κατόρθωμά της να μνημονεύεται στους χριστιανικούς γάμους, όπου ο παπάς εύχεται στη νύφη να ευλογηθεί το δακτυλίδι της, όπως το δακτυλίδι της Θάμαρ!

Βιβλικά ήθη

  Η πυρπόληση των Σοδόμων δικαιολογημένα θεωρείται από κάποιους ερευνητές σχέδιο του Λωτ σε συνεργασία με τον Αβραάμ και τους «αγγέλους», που έφεραν στη Σάρρα το βρέφος Ισαάκ από τη Χαρράν. Προηγήθηκε λεηλασία των Σοδόμων (Γεν. ιδ΄10-11, Σοφονίας β΄9). Όταν οι «άγγελοι» πήγαν στα Σόδομα να συναντήσουν τον Λωτ, για να βάλουν  σε εφαρμογή το σχέδιό τους, οι Σοδομίτες¹ τους θεώρησαν κατασκόπους και γι αυτό απαίτησαν από το Λωτ να τους παραδώσει. Οι «άγγελοι» τους έριξαν στάχτη στα μάτια που προκάλεσε «αορασία» και έβαλαν φωτιά στα Σόδομα που απλώθηκε στα Γόμορρα και 2 πόλεις (Δευτ. Κθ΄23). Η κοιλάδα της Πεντάπολης των Σοδόμων ήταν «πλήρης φρεάτων ασφάλτου» (Γέν. ιδ΄ 10), που χρησιμοποιούσαν ως συνδετική ύλη των πλίνθων (Γέν. ια΄3). Αυτό διευκόλυνε τον εμπρησμό. Η πυρπόληση κοιτασμάτων θείου, αλατιού, αργίλλου και ασβέστου έκανε να βρέξει θείον και πυρ (H. Halley, Bible handbook 1979). Όμως δεν εξολοθρεύτηκαν οι Σοδομίτες (Α΄Βασ. Ιδ΄24, ιε΄, 12/ Β΄Βασ. Κγ΄7). Ο Λωτ κατέφυγε στην κοντινή πόλη Σηγώρ, αλλά τον έδιωξαν ως ύποπτο για τον εμπρησμό. Θύμα της καταδίωξης ήταν η γυναίκα του. Η πυρπόληση των Σοδόμων αποδόθηκε στις αμαρτωλές παρά φύση ορέξεις τους, όμως περιστατικό όμοιο με αυτό έγινε σε πόλη της φυλής Βενιαμίν (Κριτές ιθ΄1-24) με φρικτή κατάληξη για τη γυναίκα ενός Λευίτη, αλλά ο θεός δεν συγκινήθηκε, ώστε να στείλει παρόμοια τιμωρία.

……

¹Οι Χαναναίοι, Φιλισταίοι ήταν άποικοι από την Κρήτη, αμπελουργοί στις όχθες του Ιορδάνη (Αριθμ., ιγ΄29, Σοφον. β, 5,11).

Βιβλικά ήθη

  Ο Αβραάμ γνώριζε καλά τη μαντική τέχνη και τη μαγεία. Την είχε διδαχτεί από τον πατέρα του, τον Θάρρα. «Μιλούσε με το θεό» και σκηνοθετούσε θαύματα, όπως τη γέννηση του Ισαάκ από την στείρα Σάρρα. Ο Ναχώρ, αδελφός του Αβραάμ εγκατεστημένος στη Χαρράν, είχε 8 γιους. Ο Ισαάκ μάλλον ήταν ο μικρότερος.  Έτσι εξηγείται, γιατί ο Αβραάμ απαγόρευσε στον Ισαάκ, όταν ήρθε σε ηλικία γάμου, να πάει ο ίδιος στη Χαρράν, για να πάρει γυναίκα από το σόι του, όπως συνηθιζόταν (Γεν. κδ΄8). Υπήρχε φόβος να μάθει από κάποιον απρόσεκτο συγγενή ότι ήταν υιοθετημένος¹. Ο Αβραάμ έκανε απάτες που του απέφεραν οικονομικά κέρδη. Διέδιδε ότι η Σάρρα ήταν αδελφή του και την αρραβώνιαζε με βασιλιάδες, στους οποίους με τη χρήση μαγείας προκαλούσε κακό. Μετά απέδιδε το κακό σε οργή του θεού, προφασιζόμενος ότι τους παραπλάνησε από φόβο, μήπως τον σκοτώσουν για να του πάρουν τη γυναίκα. Εκείνοι τον αποζημίωναν για να σταματήσει το κακό και τον έδιωχναν (Γένεσις, ΙΒ΄10-20 & Κ΄1-18). Την ίδια απάτη εφάρμοζαν κι ο Ισαάκ με τη Ρεβέκκα (Γεν. κς΄7-9).

……
¹Η Σάρρα «γέννησε» στα 90 της (Γεν ιζ΄17) και πέθανε 127 ετών, όταν ο Ισαάκ ήταν 40 ετών  (Γεν. κγ΄1, κε΄20). Άρα ο Ισαάκ ήταν 3 ετών, όταν υιοθετήθηκε (127-40=87+3=90).

Καταγωγή του ιουδαϊκού θεού:

Πόσοι άραγε από τους ευσεβείς χριστιανούς γνωρίζουν ότι ο θεός τους προέρχεται από μια πόλη της οποίας τα ερείπια βρίσκονται κοντά στον ποταμό Ευφράτη, 200 χλμ. περίπου από τη Βαβυλώνα; Ήταν η πόλη Ουρ, της Χαλδαίας, χώρας των μάγων και των αστρολόγων, πατρίδας του Αβραάμ, πατριάρχη των Ιουδαίων, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Οι συμπατριώτες του τον έδιωξαν, όταν θέλησε να τους επιβάλει το θεό του κι αυτός, πεισματάρης γέρος 75 ετών πήρε το σόι του κι έφυγε για να κατακτήσει τον κόσμο. Κάποιοι τον θεωρούν μυθικό πρόσωπο κι άλλοι τον χρονολογούν μεταξύ 1800 και 1500 π.Χ.  Ο θεός του Αβραάμ στην πορεία του προς τις πλούσιες περιοχές της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης αντέγραψε χαρακτηριστικά και ιδιότητες των θεών των λαών που συναντούσε. Έξι γενιές μετά τον Αβραάμ πέρασε στην ιδιοκτησία του Μωϋσή, οπαδού του μονοθεϊσμού του φαραώ Ακενατών. Με φωτιά και μαχαίρι ο Μωυσής επέβαλε τη λατρεία του Γιαχβέ στους οπαδούς του και τους οργάνωσε πρώτη φορά σε έθνος με νόμους και στρατιωτική πειθαρχία. Ο θεός Ήλιος του Ακενατών και ο θεός των ηφαιστείων του Μαδιανίτη πεθερού του¹ πρόσθεσαν στο θεό του έναστρου ουρανού που λάτρευε ο Αβραάμ το χαρακτηριστικό της ζωντανής αιώνιας φωτιάς, που τον εκφράζει μέχρι σήμερα («και γαρ ο θεός ημών πυρ καταναλίσκον», Προς Εβραίους ιβ΄29).

…..
 ¹Μαδιανίτες: απόγονοι του Μαδιάμ, γιου του Αβραάμ από τη Χεττούρα, 2^η  νόμιμη γυναίκα του μετά το θάνατο της Σάρρας. Ο Μαδιανίτης ιερέας Ιοθόρ πάντρεψε την κόρη του Σεπφώρα με τον  Μωϋσή, στο διάστημα που είχε φύγει από την Αίγυπτο, γιατί σκότωσε έναν Αιγύπτιο. Ο Ιοθόρ τον μύησε στο σχέδιο της συσπείρωσης του Εβραϊκού λαού κάτω από τη λατρεία του Γιαχβέ

Σύγκρουση πολιτισμών

Η Σύγκρουση των πολιτισμών¹  Δύσης και Ισλάμ είναι γεγονός τον 21^ο αιώνα. Ισλαμικές οργανώσεις σε Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Νιγηρία και αλλού στρέφονται εναντίον των χριστιανών και άλλων θρησκειών ή μουσουλμανικών αιρέσεων, αντί να τα βάζουν με τις υπερδυνάμεις που  εκμεταλλεύονται τις χώρες τους υποδαυλίζοντας τα εύφλεκτα θρησκευτικά μίση.   Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος από το 2014  φιλοδοξεί να αναστήσει το αρχαίο χαλιφάτο των Αράβων σε Ανατολή και Δύση, ξεπερνώντας σε φονταμενταλισμό την Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν. Στις περιοχές που κατακτά αποκεφαλίζει, σταυρώνει και κατακρεουργεί χριστιανούς και Γιεζίντι² και εφαρμόζει τον απάνθρωπο νόμο της σαρία ακόμα και σε παιδιά. Στη Νιγηρία η ισλαμική οργάνωση Μπόκο Χαράμ καίει εκκλησίες και χωριά και  πουλά σε σκλαβοπάζαρα εκατοντάδες κορίτσια. Η Ευρώπη κατακλύζεται από κύματα μουσουλμάνων εποίκων που μεταφέρουν μαζί τους το μίσος εναντίον της δημοκρατίας και του δυτικού πολιτισμού. Στις χώρες απ’ όπου προέρχονται η θρησκευτική αστυνομία καταπατά όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πολίτες που τολμούν να κάνουν κριτική καταδικάζονται σε μαστιγώσεις, ισόβια ή θάνατο για προσβολή του Ισλάμ. Έχουν αποθρασυνθεί τόσο, που θέλουν ακόμα και στη Δύση να επιβάλλουν το νόμο τους. Βγάζουν επικηρύξεις εναντίον της ζωής συγγραφέων και σκιτσογράφων π.χ. του Γάλλου καθηγητή Ρόμπερτ Ρέντεκερ για άρθρο του στη Φιγκαρό (Οκτ. 2006), του συγγραφέα Σαλμάν Ρουσντί για το βιβλίο του «Σατανικοί στίχοι» κ.α. και δολοφονούν τους επικηρυγμένους, όπως τον Ολλανδό σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ και τους 12 σκιτσογράφους του γαλλικού σατιρικού περιοδικού «Charlie Hebdo» (7/1/2015). Λογοκρίνουν έργα και ομιλίες π.χ. το θεατρικό έργο «Ταμερλάνος» του Κρίστοφερ Μάρλοου (1580 μ.Χ) και τον πάπα Βενέδικτο 16^ο (το 2006) γιατί είπε ότι «ο Μωάμεθ έφερε μόνο κακό και απανθρωπιά»³.  Οργανώνουν επιθέσεις βομβιστών αυτοκτονίας και δημοσιεύουν βίντεο με αποκεφαλισμούς και ανατινάξεις ομήρων  για να επιβάλλουν τη δικτατορία του φόβου. Η θρησκεία τους επιτρέπει (Κοράνι, σούρα αλ Μαϊντάχ 5.33) γενοκτονίες (Αρμενίων, Ασσυρίων, Ελλήνων, Γιεζίντι…), βιασμούς, παιδεραστίες, βασανισμούς, λιθοβολισμούς, ακρωτηριασμούς, μαστιγώσεις … με πρότυπο το Μωάμεθ. Θρησκείες που μεταβάλλουν τους ανθρώπους σε εγκληματίες είναι κίνδυνος για την ανθρωπότητα.

….
¹Ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, αμερικανός καθηγητής πολιτικών επιστημών στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών» (1996) διέβλεψε ότι το Ισλάμ είναι απειλή για τη Δύση.  Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα  και η πρόσφατη δράση του «Ισλαμικού Κράτους»  τον δικαιώνουν.
²Γεζίντι: κουρδική φυλή στο Β. Ιράκ. Λατρεύει κρυφά τον Άγγελο Παγώνι Ταούς-Μελέκ ή Αζαζεήλ που, επειδή αρνήθηκε να υπακούει στον άνθρωπο, ο θεός τον εξόρισε. Το φθινόπωρο γιορτάζουν τη Τζαμαϊγια στον τάφο του προφήτη Σέιχ Αντι και θυσιάζουν λευκό ταύρο. Αποφεύγουν το γαλάζιο χρώμα. Λατρεύουν τα φυσικά φαινόμενα, τις μουριές, τη φωτιά, τον ήλιο. Κάνουν τατουάζ σταυρό, που γι αυτούς συμβολίζει τον ήλιο. Προσεύχονται πρωί, μεσημέρι, δειλινό. Δεν φτύνουν, για να μη μολύνουν τη γη. Δεν τρώνε μαρούλι, επειδή δεν απάντησε στον Σέιχ Άντι, όταν το φώναξε. Απαγορεύουν γάμους με άλλες φυλές.  Πιστεύουν στη μετενσάρκωση και την προσωρινή τιμωρία των αμαρτωλών.
³Φράση του Βυζαντινού αυτοκράτορα  Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (14^ος αι.).

Θρησκεία και βία

 «Δέν πιστεύω σέ καμμιά θρησκεία, ἀκόμη καί τήν χριστιανική. Δέν πιστεύω σέ καμμιά ἰδεολογία (...)  Ἡ Θρησκεία εἶναι κάτι τό ἀνθρώπινο (...) Ἡ θρησκευτική ἀναζήτηση ἔχει τήν ἴδια ἡλικία μέ τό ἀνθρώπινο γένος.( ...) Εἶναι πάρα πολύ εὔκολο ἡ θρησκεία ἀπό μία ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ νά μετατραπεῖ σέ ἰδεολογία, σέ ταμπέλα, σέ προσωπικό ἀνέξοδο βόλεμα, σ’ ἕνα κατεστημένο... Γίνεται προμετωπίδα γιά ἄλλους στόχους. Τότε οἱ ἄλλοι γίνονται οἱ ἀντίπαλοι πού πρέπει ἴσως καί νά ἐξαφανιστοῦν. Ἡ βία εἶναι τό ἀποτέλεσμα καί ὁ καρπός αύτῆς τῆς διαστρέβλωσης. ...ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία τῶν χριστιανῶν εἶναι ἡ θρησκειοποίηση τῆς Ἐκκλησίας (....) στό ὄνομα τῆς ὑπακοῆς συγκροτοῦμε ὁμάδες ὑποτακτικῶν ὅπου ἡ ὑπακοή εἶναι ὑπερτέρα καί αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί εὑρισκόμαστε στό κατώφλι νέων δεινῶν αἱρέσεων. Πρόκειται γιά ὁμαδοποιήσεις πού ἐπιτυγχάνονται μέσω μιᾶς βίας καί ἐξουσιαστικῆς διαθέσεως τήν ὁποία βαπτίζουμε ὑπακοή...Τελικά ἡ θρησκεία καί ἡ βία εἶναι δύο ἐκρηκτικές δυνάμεις πού ὅταν ἑνωθοῦνε μεταξύ τους καί ἐκδηλωθοῦν ἀρνητικά, δημιουργοῦν τρομακτικές καταστάσεις. Τό χειρότερο δέ,.. εἶναι ὅταν οἱ δύο δυνάμεις αὐτές κατευθύνονται ἀπό ἐξωγενεῖς δυνάμεις ὅπως εἶναι ἡ πολιτική, ὁ ἐθνοφυλετισμός καθώς καί ποικίλα οἰκονομικά συμφέροντα.» (Ινφογνώμων, 7/5/2015, άρθρο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου, «Μπορεί η θρησκεία να γεννήσει τη βία;»)

Θρησκευτική ανοχή

Οι πολυθεϊστικές θρησκείες των λαών της Ανατολής σέβονταν το δικαίωμα της διαφορετικής λατρείας και δεν σκότωναν κάποιον για τα πιστεύω του. Πήλινη πινακίδα από τη «βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιμπάλ» που βρέθηκε στη Μεσοποταμία  γράφει: «αν οι μαυροκέφαλοι λατρεύουν κάποιον άλλο θεό, είναι και θεός του καθενός από εμάς» (Πινακ.VI στ. 119). Οι Έλληνες επίσης τιμούσαν τις ξένες θεότητες και τα διαφορετικά θρησκευτικά έθιμα, χωρίς ρατσισμό και προκατάληψη. Οι θρησκευτικοί διωγμοί άρχισαν από τους μονοθεϊστές Ιουδαίους, που δεν ανέχονταν την λατρεία άλλων θεών, συνεχίστηκαν με την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας και εφαρμόζονται στις μέρες μας από τους φανατικούς ισλαμιστές, που πνίγουν στο αίμα κάθε διαφορετική άποψη. Ο μονοθεϊσμός φοβάται την ελευθερία του πνεύματος και προσπαθεί να την εξοντώσει με την τρομοκρατία.

Λέων Τολστόι για το Θεό:

Ο σπουδαίος ρώσος συγγραφέας και αριστοκράτης (κόμης) Λ. Τολστόι (1828-1910) αναζητώντας το αληθινό νόημα του χριστιανισμού συγκρούστηκε με την κρατικοδίαιτη Εκκλησία, απορρίπτοντας τα «μαγικά» μυστήριά της, την ειδωλολατρική αγία τριάδα, τον όρκο και τη βία. Αντιλαμβανόταν το θεό ως «πνεύμα και πηγή των πάντων». Ερμήνευε χωρίς παρωπίδες το ευαγγέλιο και  θεωρούσε «μέγιστη βλασφημία» να λατρεύουμε το  Χριστό σαν θεό. Από τα αλλοιωμένα ευαγγέλια προκύπτει ότι  δεν είναι μοναδικός υιός του θεού, εφόσον όλοι οι δίκαιοι «υιοί θεού κληθήσονται». Το 1901 η ρωσική Ιερά Σύνοδος τον αναθεμάτισε. Σοφοί άντρες που σκέφτονταν παρόμοια πολεμήθηκαν λυσσαλέα από την Εκκλησία (Ωριγένης, Άρειος, Νεστόριος, επιστήμονες του Διαφωτισμού κ.α.).  Ο Τολστόι εργάστηκε για μια κοινωνία δικαιοσύνης και αλληλεγγύης. Ελευθέρωσε τους δούλους του, έφτιαξε σχολεία στο κτήμα του για τα παιδιά των μουζίκων, κληροδότησε τη γη του σε αγρότες, τάχθηκε κατά της θανατικής ποινής, της εκμετάλλευσης και της πολυτέλειας. Η διαμαρτυρία του για την ανέγερση μητροπολιτικών μεγάρων ισχύει και σήμερα: «την ώρα που παιδιά αργοπεθαίνουν από υποσιτισμό, χτίζονται ανόητοι και άχρηστοι οίκοι για κάποιον ανόητο και άχρηστο άνθρωπο…» («Ανάσταση»).

Μυστήρια

Ο ιουδαϊκός νόμος απαγόρευε  με ποινή θανάτου τη βρώση κρέατος με αίμα -όπως υποτίθεται ότι γίνεται στη θ. μετάληψη (Γέν. θ 4, Λευιτ. γ΄17). «Είναι εξοργιστική βλασφημία να χρησιμοποιούν οι ιερείς όλα τα μέσα εξαπάτησης για να πείσουν πως όταν μουσκεύεις ψωμί στο κρασί με ορισμένο τρόπο μουρμουρίζοντας κάποια λόγια,  σ’ αυτά τα ψίχουλα κατεβαίνει  ο θεός και, αν πιει κάποιος μια γουλιά από αυτό το κρασί, θα χαθούν οι αμαρτίες του κι αν κάποιος φάει μια μπουκιά απ’ αυτό το ψωμί, θα έχει καλλίτερη τύχη στον άλλο κόσμο κι  ο θεός θα μπει μέσα του» (Λ. Τολστόι, -για τα λόγια του αυτά αφορίστηκε το 1901).  Είναι γελοίο να πιστεύουν κάποιοι ότι το κρασί και το ψωμί γίνεται αίμα και σώμα του γιου μιας παρθένας,που ήταν θεός και άνθρωπος και σταυρώθηκε για να μας σώσει από το θάνατο  που ο ίδιος μας καταδίκασε. Και ότι τα μωρά θα πάνε στην κόλαση, αν δεν τα βουτήξουν σε κολυμπήθρα αλειμμένα λάδι κάποιοι γενειοφόροι ντυμένοι παράξενα που ψάλλουν ξόρκια και βουτάνε σταυρούς στο νερό και στο τέλος αμοίβονται  αδρά.

Λόγος-Αντίλογος

Κάποιοι λένε: -Χωρίς πόνο δε θα υποφέραμε κι αν δεν υποφέραμε δε θα μαθαίναμε ποτέ από τα λάθη μας. 

 –  Αν δεν υπέφερε κανείς,   δε θα γινόταν εκμετάλλευση του πόνου από παπάδες που λένε ότι είσαι αμαρτωλός γι αυτό υποφέρεις και ισχυρίζονται πως έχουν τη μαγική συνταγή για να σε σώσουν. Ούτε από γιατρούς, που σε υποβάλλουν σε πολυδάπανες και επώδυνες θεραπείες. Ούτε από φαρμακοποιούς, που σου πουλούν πανάκριβα αναλγητικά. Ούτε από ψυχολόγους, που τρέφονται από τον ψυχικό σου πόνο... Οι βασανιστές δεν θα μπορούσαν να ικανοποιούν το σαδισμό τους. Οι  δοξομανείς φιλάνθρωποι δεν θα γύρευαν κοινωνική καταξίωση και πλήρωση του ψυχικού τους κενού  εκμεταλλευόμενοι τους πονεμένους συνανθρώπους τους. Γενικά θα εξέλιπαν οι εκμεταλλευτές του ανθρώπινου πόνου. Ακόμη και ο θάνατος θα γινόταν πιο υποφερτός, αν δεν συνοδευόταν από σωματικό και ψυχικό πόνο. Εξ άλλου υπάρχουν ανώδυνοι τρόποι, για να μάθει κανείς από τα λάθη του, π.χ. η στέρηση κάποιου αγαθού, η αποδοκιμασία, η αληθινή παιδεία κλπ. Ο πόνος δεν είναι συνδεδεμένος με την ηθική. Οι καλοί πονούν περισσότερο, ενώ οι κακοί είναι συχνά αναίσθητοι. Έτσι αποδεικνύεται η τυχαιότητα της ύπαρξης, η ανθρώπινη προέλευση των ηθικών κανόνων και κυρίως η αναγκαιότητα της εξάλειψης του πόνου.

Διάλογος

Π. -Η Αγία Γραφή περιέχει θεόπνευστες αλήθειες

Α -Θεωρείς αλήθειες την επιπεδότητα της Γης, το γεωκεντρικό σύστημα και το αναλλοίωτο των ειδών;  Το 1980 ο πάπας Ιωάννης – Παύλος παραδέχτηκε μετά από 347 χρόνια ότι η Γη κινείται.

Π: -Ο θεός δημιούργησε τα θεμελιώδη συστατικά της ύλης, που δομούν το σύμπαν από ένα υποκβαντικό επίπεδο,  «εκ του μη όντος» που λένε οι Γραφές.

Α: -Τίποτα δεν δημιουργείται από το τίποτα. Το «κβαντικό κενό» που  από τις διακυμάνσεις του προκύπτει η ύλη, είναι ψευδοκενό. Η ύλη είναι αυθύπαρκτη και αιώνια, όχι όμως οι μορφές της.

Π: -Για να δημιουργηθεί ο κόσμος είναι απαραίτητη μια πρώτη αιτία,  ο θεός.

Α:- Γιατί να μην είναι η Φύση αιτία του εαυτού της; Ο θεός διπλασιάζει το πρόβλημα (μυστήριο της ύπαρξης του θεού – μυστήριο της δημιουργίας του κόσμου).

Π: - Η πίστη δίνει νόημα στη ζωή

Α: -Καθένας δίνει στη ζωή του το νόημα που θέλει.

Π: -Η πρόνοια του θεού συντηρεί τα πάντα

Α: -Η κυριαρχία του κακού δείχνει ένα θεό αδύναμο, αδιάφορο ή ανύπαρκτο.

Π: - Η πίστη δεν είναι θέμα λογικής. Είναι προσωπικό, εσωτερικό γεγονός.

Α: -Ο Καντ δεν μπορούσε ν’ αποδείξει την ύπαρξη του θεού με τη νόηση, γι αυτό θέλησε να τη στηρίξει στον α πριόρι (προ εμπειρικό) ηθικό νόμο, σ’ ένα κόσμο, όπου βασιλεύει η ανηθικότητα.

Π: -Στο μεταπτωτικό κόσμο μας κακό είναι η απουσία του καλού.

Α: -Ο κόσμος  λειτουργεί με ζεύγη αντίθετων δυνάμεων: έλξη-άπωση, φως –σκοτάδι, ζωή-θάνατος, καλό-κακό  κλπ.. Το ιδανικό είναι να υπάρχει ισορροπία.

Π: - Ο θεός κυβερνά τον κόσμο και όλα εξαρτώνται από αυτόν.

Α:-Ο φιλόσοφος Ξενοφάνης υπέθεσε ότι τα ζώα, αν μπορούσαν, θα ζωγράφιζαν ζωόμορφους θεούς . Οι άνθρωποι δημιούργησαν ανθρωπόμορφους. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία θρησκειών, λόγω διαφοράς πολιτισμών. Η ιδέα του θεού είναι υποκειμενική πλάνη. Ο κόσμος της θρησκείας είναι αντανάκλαση του επίγειου κόσμου και η  ουράνια οικογένεια της επίγειας.

Π: -Η θρησκεία παρηγορεί τον άνθρωπο και μειώνει τη δυστυχία του

Α:-Η θρησκεία τρέφεται από τη δυστυχία του ανθρώπου. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει.

Π:-Υπάρχει αντίθεση ύλης-πνεύματος, ψυχής-σώματος, που το ένα αντιστρατεύεται το άλλο.

Α:-Η θεωρία της Σχετικότητας και η Μικροφυσική δείχνουν το μονισμό της ύλης. Η Κοσμολογία τη δομή και εξέλιξη ενός κόσμου που αναδύεται και αυτοδημιουργείται. Η Βιολογία  ότι ο άνθρωπος είναι βιολογικό= φυσικό ον με ψυχοσωματική ενότητα.

Π:- Σε ποιο θεμέλιο μπορείς να οικοδομήσεις μια ηθική;

Α:- Ένας άθεος μπορεί να είναι το ίδιο ηθικός με ένα πιστό. Η γνώση της αλήθειας λυτρώνει. Οι θρησκείες κάνουν τους αδύναμους και αδικημένους να μην επαναστατούν,  και  να ελπίζουν σε μετά θάνατον δικαίωση. Σπρώχνουν στο θάνατο, διαφημίζοντας μια ζωή ανύπαρκτη και απαξιώνοντας την μόνη υπαρκτή!   

Γήινοι

Προορισμός του ανθρ. είναι η γη (Ψαλμ. 113, 24-25: «ο ουρανός του ουρανού τω Κυρίω, την δε γην έδωκε τοις υιοίς των ανθρώπων. Ουχ οι νεκροί αινέσουσί σε, Κύριε… αλλ’ ημείς οι ζώντες».

Οι καλοί θα κληρονομήσουν τη γη: «χρηστοί έσονται οικήτορες γης…και όσιοι υπολειφθήσονται εν αυτή. Οδοί ασεβών εκ γης ολούνται»(Παρ. Β 21,22)-«εκλείποιεν αμαρτωλοί από της γης» (Ψ.103 35) Ο μεσσίας θα βασιλέψει στη γη: «δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γης» (Ψ.2,8)-«προσκυνήσουσιν αυτώ πάντες οι βασιλείς της γης,…» (Ψ.71,11)-«πάντες οι λαοί, φυλαί, γλώσσαι αυτώ δουλεύσωσιν. Η εξουσία αυτού εξουσία αιώνιος» (Δανιήλ ζ΄14).
Ο άνθρ. θα ξαναγίνει γη: «γη ει και εις γην απελεύση» (Γέν. Γ΄19). Ο θεός «εμνήσθη ότι χους εσμέν», «σαρξ εισί, πνεύμα πορευόμενον και ουκ επιστρέφον» (Ψαλ.77, 39). 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

*Ο πανάγαθος θα στείλει στην κόλαση δισεκατομμύρια ανθρώπων, για να διαλέξει λίγους εκλεκτούς, ενώ ως παντογνώστης γνωρίζει ποιοι είναι κατάλληλοι να σωθούν.

*Οι πρωτόπλαστοι απέτυχαν στη δοκιμασία.  Αν πάθαινε το ίδιο κάθε άνθρωπος στη θέση τους, τότε η δοκιμασία ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα, επομένως ήταν άδικη. Αν όχι, τότε κάποιοι τιμωρούνται άδικα, γιατί θα την περνούσαν με επιτυχία.
*Ο θεός, ενώ έκανε την ανθρ. λογική να απαιτεί αποδείξεις, δεν της παρέχει απτές αποδείξεις της ύπαρξής του και απαιτεί τυφλή πίστη.
*Ο θεάνθρωπος αδύνατον να είναι 100% θεός και 100% άνθρωπος
*Είναι παράλογο ο θεός για μια παρακοή να επέβαλε εξορία και θανατική ποινή στους άνθρώπους, ακόμα και τους αγέννητους και μετά από 100.000 χρόνια να έγινε ο ίδιος άνθρωπος για να τον σκοτώσουν οι άνθρωποι και να εξευμενίσει τον εαυτό του.
*Οι άνθρωποι κάνουν εγκλήματα που μπροστά τους η παρακοή των πρωτοπλάστων είναι παιδικό καπρίτσιο. Πόσες φορές θα πρέπει ο θεός να ξανακατέβει και να σκοτωθεί γι αυτά; Άν είναι παντογνώστης, γνώριζε ότι θα συμβούν, άρα ευθύνεται.
*Ο θάνατος του Ιησού όχι μόνο δε νίκησε το θάνατο, αλλά τον έκανε   αντικείμενο λατρείας και υποβάθμισε τη ζωή.
*Πόσο κακός πρέπει να είναι ο θεός με τα ζώα, που ενώ δεν αμάρτησαν πονούν, βασανίζονται και πεθαίνουν τόσο σκληρά; Ας τα έκανε τουλάχιστον αναίσθητα στον πόνο.
*Ο θεός παίζει μαζί μας κρυφτό ή φοβάται πως, αν μάθουμε ποιος είναι θα γίνει ευάλωτος;
*Γιατί θέσπισε τους νόμους της φύσης; Για να τους παραβαίνει με  περίεργα «θαύματα»,ενώ όταν πρέπει να σώσει π.χ. ένα λαό από γενοκτονία, είναι πιο κουφός κι από τις πέτρες.
*Στον επικίνδυνο αυτό κόσμο δεν μας αποκάλυψε οδηγίες  προστασίας. Χρειάστηκε να πεθάνουν πολλοί για να μάθουμε πώς να αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους.
*Στην Π. Διαθήκη ο θεός είναι ένα απάνθρωπο τέρας. Στην Καινή έχει εξελιχθεί σε φιλοσοφικό κατασκεύασμα.
*Αν νοιαζόταν αληθινά να διδάξει στους ανθρώπους κάτι, δε θα χρειαζόταν να κάνουν τίποτα οι πιστοί του.
*Αυτοί που διατυπώνουν ασυνήθιστους ισχυρισμούς έχουν την ευθύνη της απόδειξης. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται πως υπάρχει τέτοιο όν, οφείλουν να το αποδείξουν, ειδάλλως είναι ή απατεώνες ή αφελείς.

Τι είμαστε;

 Η ενέργεια παράγει στοιχειώδη σωματίδια. Κινεί τα πάντα. Είναι άφθαρτη. Το συνολικό της ποσό δεν μεταβάλλεται. Μετατρέπεται σε κίνηση, θερμότητα, ακτινοβολία, διαφορά δυναμικού, ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα. Όλα είναι ενεργειακά πεδία μέσα στα οποία κολυμπά το σώμα μας.  Αυτό το σώμα χτίστηκε σταδιακά στο πέρασμα εκατομμυρίων χρόνων, με τη συμβίωση μικροοργανισμών και την προσαρμογή στις εκάστοτε νέες συνθήκες. Από μόνο του είναι ένας κόσμος. Ο αριθμός των μικροοργανισμών που φιλοξενεί είναι 10 φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό των κυττάρων του. Τα χημικά στοιχεία που μας συνθέτουν είναι το 0,03% της συνολικής ύλης και ενέργειας. Ενώσεις άνθρακα σχηματίζουν όλους τους γήινους οργανισμούς. Από τα βακτήρια ως τον άνθρωπο ρέει εξελικτικά ο ίδιος γενετικός κώδικας, που δείχνει τη βιοχημική ενότητα των ειδών. Όλοι οι οργανισμοί έχουν ίδιες μεταβολικές ιδιότητες και χρησιμοποιούν 20 αμινοξέα (υπάρχουν 150) για τις πρωτεΐνες που συνθέτουν και 3 αζωτούχες βάσεις. Στα εντόσθιά μας ζουν 100 τρισεκ. βακτήρια.   Κάθε κύτταρό μας περιέχει πλήρες αντίγραφο του γενετικού μας κώδικα (1,5 GB πληροφοριών). Όλο το σώμα μας αποτελείται από 40 τρισεκ. κύτταρα. Το γινόμενο πλησιάζει τον όγκο ψηφιακών πληροφοριών του πλανήτη μας. Το 99,9% των γενετικών πληροφοριών είναι κοινό σε όλους. Αυτό που καθιστά μοναδικό τον καθένα είναι κάτω του 1 ΜΒ.

Ελεύθερη βούληση

«Μέσα στον κόσμο της αυστηρής αιτιοκρατίας ο άνθρωπος απατάται, αν νομίζει ότι είναι ελεύθερος» (Σπινόζα). Ο Νεύτων κι ο Αϊνστάιν θεωρούσαν ψευδαίσθηση την ελεύθερη βούληση. Ο Αϊνστάιν έγραψε: «Ο Χένρι Φορντ το ονομάζει εσωτερική φωνή, ο Σωκράτης δαιμόνιο, ο καθένας βρίσκει  δική του εξήγηση για το γεγονός ότι η ανθρώπινη βούληση δεν είναι ελεύθερη. Η αρχή και το τέλος, τα πάντα  καθορίζονται από δυνάμεις πέρα από τον έλεγχό μας κι αυτό ισχύει για όλα, από τα μυρμήγκια ως τα άστρα. Άνθρωποι, φυτά και κοσμική σκόνη, όλα χορεύουν στον ίδιο μυστηριώδη χρόνο, στον τόνο που ορίζει από μακριά κάποιος αόρατος οργανοπαίκτης» (Μ. Κάκου, Παράλληλοι Κόσμοι,σ.204). Το υποσυνείδητο-ασυνείδητο είναι η κερκόπορτα απ’ όπου εισβάλλουν  επιρροές που ακυρώνουν την ελεύθερη βούληση. Οι θρησκείες διδάσκουν τον προκαθορισμό, (Συμεών Ν. θεολόγος: «επί το βιβλίον δε σου/ και τα μήπω πεπραγμένα, /γεγραμμένα σοι τυγχάνει»). Αυτό προβλημάτισε το Λούθηρο: «Αν ο θεός γνωρίζει το μέλλον κι αν οι μοίρες μας είναι προδιαγεγραμμένες, δεν θα τον μεταπείσουν οι δωρεές στην εκκλησία». Τα εγωιστικά γονίδια (The selfish gene) του Ντόκινς (1976) καθορίζουν τη συμπεριφορά. «Δεν είμαστε ελεύθεροι, δηλ. ανεπηρέαστοι στις επιλογές μας. Δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση ή παρεπόμενη ηθική ευθύνη. Κάποιοι είμαστε ελεύθεροι στο ότι οι επιλογές μας είναι σύμφωνες με τις επιθυμίες μας» (Τεντ Χόντεριχ, βρετανός καθηγ. Φιλοσοφίας, «Πόσο ελεύθερος είσαι;»).

Άνθρωπος και σύμπαν

  «Τα δόγματα και οι εξ αποκαλύψεως αλήθειες είναι πηγή δεινών και αλαζονείας» (Γ. Γραμματικάκης, Αυτοβιογραφία του Φωτός). Η αμφισβήτηση της χριστιανικής άποψης για την αρμονία του κόσμου  εντείνεται  καθώς «όσο περισσότερο κατανοούμε το σύμπαν, τόσο πιο άσκοπα φαντάζουν όλα»  (Στίβεν Γουάινμπεργκ, νομπελίστας φυσικός, "Τα πρώτα τρία λεπτά"). «Η κοσμολογική σταθερά δεν είναι μηδενική και η αρμονία στη φύση δεν έχει καμιά εγγύηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι νιώθω άδειος, επειδή δεν έχω κάπου να πιαστώ, ένα ανώτερο ον, στο οποίο να ελπίζω» (Jim al Khalili).  Ο Κοπέρνικος εκτόπισε από το κέντρο του σύμπαντος τη Γη και ο Χαμπλ όλο το Γαλαξία μας. Η θεωρία του πληθωριστικού σύμπαντος έδειξε ότι το ορατό σύμπαν είναι κόκκος άμμου μέσα σ’ ένα μεγαλύτερο, επίπεδο σύμπαν, από το οποίο γεννιούνται συνεχώς νέα σύμπαντα. Κατά το φυσικό Λι Σμόλιν υπήρξε μια εξέλιξη συμπάντων ανάλογη με τη δαρβινική. Κάθε σύμπαν γεννά σύμπαντα. Ανάμεσά τους δημιουργείται απωθητική δύναμη που προκαλεί κβαντικά φαινόμενα («θεωρία των πολλαπλών κόσμων που αλληλεπιδρούν»).«Ο άνθρωπος πιστεύει ότι η σχέση του με το σύμπαν είναι ιδιαίτερη, ότι δεν είναι το φαιδρό αποτέλεσμα αλυσίδας τυχαίων συμβάντων που ανάγονται στα πρώτα τρία λεπτά, αλλά  αναπόσπαστο μέρος του εξ αρχής» (Στίβεν Γουάινμπεργκ). Βρίσκει πολλές συμπτώσεις που ευνόησαν την εμφάνισή του (ανθρωπική αρχή). Δεν θέλει να αποδεχτεί ότι οι συμπτώσεις συμβαίνουν, επειδή  υπάρχουν εκατομμύρια παράλληλα σύμπαντα.  Τα περισσότερα  είναι νεκρά, γιατί δεν έχουν συμβεί τα τυχαία κοσμικά γεγονότα που έγιναν στο δικό μας όχι επειδή έβαλε ο θεός το χέρι του, αλλά επειδή ισχύει ο νόμος των μέσων όρων: Όταν υπάρχει μεγάλο απόθεμα ρούχων δεν ξαφνιάζεσαι που βρίσκεις κάποιο να σου ταιριάζει. Ανάμεσα στα σύμπαντα, που καθένα διέπεται από διαφορετική ομάδα αριθμών, σε κάποιο οι αριθμοί θα ευνοούν την ανάπτυξη ζωής.  Και σκοπός της ζωής είναι αυτός που εμείς της δίνουμε(Μάρτιν Ρις, βασιλ. αστρονόμος της Αγγλίας).

Το σύμπαν μας

 Ένας ρώσος προφήτης της αστροναυτικής, ο Κονσταντίν Τσιολκόβσκι (1857-1935) οραματιζόταν ότι «θα φτάσει η μέρα που η ανθρωπότητα θα συγχωνευθεί με το σύμπαν, θα γίνει αθάνατη και θα μετασχηματιστεί σε κοσμική ενέργεια.» Απέχουμε πολύ από την εκπλήρωση αυτής της προφητείας, όμως δεν το βάζουμε κάτω. Με αργά, αλλά σταθερά βήματα η έρευνα του διαστήματος αποκαλύπτει σε μας τα μυστικά του διαλύοντας τις πλάνες μας. Ως το 1929 επικρατούσε η άποψη ότι το Σύμπαν είναι στατικό και δημιουργήθηκε από κάποιο εξωσυμπαντικό ον, τον θεό. Το 1929 ο αμερικ. αστρονόμος Χαμπλ απέδειξε ότι το σύμπαν διαστέλλεται. Τα δορυφορικά τηλεσκόπια ακτίνων γ έδειξαν ότι το σύμπαν κατακλύζει σκοτεινή ενέργεια και ύλη και «διέπεται από τυφλές φυσικές δυνάμεις … χωρίς λογική χωρίς δικαιοσύνη … χωρίς σχέδιο, χωρίς σκοπό, χωρίς καλό και κακό … τυφλό, ανελέητα αδιάφορο» (G. Kowalski). Η παρατήρηση αυτή κλόνισε το κοσμολογικό επιχείρημα που θέλει το θεό να είναι η πρώτη αιτία που κινεί τα πάντα. Ένα θεό που «δεν αποκαλύπτει στη Βίβλο κανένα στοιχείο που να φανερώνει ευρύτερη γνώση του σύμπαντος που  δημιούργησε.» (Καρλ Σαγκάν, Αμερικανός αστρονόμος, Παραλλαγές της θρησκευτ. εμπειρίας) 

Ο θεός του Αϊνστάιν

Ο θεός του Αϊνστάιν  «Από τότε που ήμουν αρκετά ώριμος για παιδί, με είχε εντυπωσιάσει η ματαιότητα των ελπίδων και των προσπαθειών που συμπαρασύρουν το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων σε έναν αγώνα δρόμου για τη ζωή …Την πρώτη διέξοδο  προσφέρει η Θρησκεία. Έτσι και εγώ -γιος άθρησκων (Εβραίων)-έγινα θρησκευόμενος, κάτι που σταμάτησα  στα 12 μου χρόνια. Με την ανάγνωση εκλαϊκευμένων επιστημονικών βιβλίων, δεν άργησα να πειστώ ότι πολλές από τις ιστορίες που διηγείται η Βίβλος δεν μπορούσε να είναι αληθινές. Αυτό είχε σαν συνέπεια να καταλήξω ένθερμος οπαδός της ελεύθερης σκέψης, συναρτώντας την καινούρια μου πίστη με την εντύπωση ότι οι νέοι εξαπατούνταν συνειδητά από το Κράτος με ψευδείς διδασκαλίες και αυτή η εντύπωση υπήρξε συγκλονιστική» («Αυτοβιογραφία» Αϊνστάιν). «Η λέξη θεός δεν είναι για μένα τίποτα περισσότερο από την έκφραση και το παράγωγο της ανθρώπινης αδυναμίας. Η Βίβλος  είναι  μια συλλογή από σεβαστούς αλλά πρωτόγονους θρύλους, οι οποίοι είναι μάλλον παιδαριώδεις» (γράμμα στο φιλόσοφο Έρικ Γκούτκιντ,  3.1.1954).

Από το μονισμό και το δυισμό στον ορθολογισμό και τον υλισμό

Από το μονισμό και το δυισμό στον ορθολογισμό και τον υλισμό  Η ιστορία της θρησκείας δείχνει μια πορεία από τον ανιμισμό στον πολυθεϊσμό και από εκεί στο μονοθεϊσμό που κι αυτός είναι καταδικασμένος να καταλήξει στον αθεισμό (Ρίτσαρντ Ντόκινς «Η περί θεού αυταπάτη»)

Οι Ίωνες φιλόσοφοι του 6^ου αι. π.Χ. απέδιδαν την αρχή του κόσμου σε μια υλική ουσία (μονισμός). Ο Πλάτωνας δίδαξε το δυισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο κόσμος και ο άνθρωπος αποτελείται από δύο ουσίες, ύλη και πνεύμα - σώμα και ψυχή. Ο δυισμός του ιδεαλιστή Πλάτωνα έγινε χριστιανικό δόγμα.  Παράλληλα ο χριστιανισμός προσάρμοσε τα δόγματά του στην ορθολογιστική φιλοσοφία του Αριστοτέλη¹, που θεωρούσε μη υπαρκτό ό,τι δεν είναι αισθητό. Κατά τον Αριστοτέλη κάθε σώμα αποτελείται από μορφή και ύλη. Η μορφή μεταβάλλεται, τείνοντας σε κάποιο σκοπό (τέλος, εντελέχεια), που εντάσσεται στην αρμονία του κόσμου. Η τελεολογία δίνει στα πάντα σκοπό ύπαρξης. Το αιώνιο και μοναδικό σύμπαν του Αριστοτέλη είναι μια τεράστια σφαίρα χωρισμένη από ένα σφαιρικό χώρισμα, όπου βρίσκεται η σελήνη, σε ανώτερη και κατώτερη περιοχή. Πάνω από τη σελήνη είναι ουράνιες σφαίρες σε διαρκή κυκλική κίνηση. Κάτω από τη σελήνη, στο κέντρο του σύμπαντος είναι η γη που υπόκειται σε διαρκή μεταβολή, γέννηση και φθορά. Το αίτιο της κίνησης (πρώτο κινούν) είναι ένας μη ανθρωπόμορφος θεός, που δεν καταλαμβάνει χώρο. Αυτός ο θεός είναι ο συμπαντικός νους, η ζωντανή πηγή ενέργειας. Ο αριστοτελισμός, παρόλο που λογοκρίθηκε από το χριστιανισμό, γέννησε τον υλιστικό δυτικό πολιτισμό. Αρχή της νεώτερης ιστορίας της αθεϊας είναι η Διαθήκη του Αβά Ζαν Μελιέ (1664-1729), που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του.

 ….

¹Τον 11^ο αι. μ.Χ ο αριστοτελισμός έγινε φιλοσοφία της Δυτ. εκκλησίας χάρη στο Θωμά Ακυινάτη.