Ιώσηπου, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Περίληψη και σχόλια)

5.Βιβλίο Κ΄ Όταν βασίλευε ο Νέρων (54-68),  ο Αγρίππας Β΄, βασιλιάς στην Ιουδαία, διόρισε αρχιερέα τον Άνανο του Άνανου, Σαδδουκαίο. Ο Άνανος (Άνας, χωρίς την ελληνική κατάληξη -ος) συγκάλεσε συνέδριο  εναντίον του Ιακώβου «αδελφού του Ιησού [του λεγομένου Χριστού] και (εναντίον ) μερικών άλλων και τους παρέδωσε να λιθοβοληθούν» (μικρή φλαβιανή μαρτυρία, Κ΄,1,197-203. Η παράγραφος αυτή του εικοστού Βιβλίου που αναφέρει το λιθοβολισμό του Ιακώβου -γνωστή στον Ωριγένη- έχει συμπληρωθεί με τις λέξεις που βρίσκονται στις αγκύλες.  Δεν έχει γραφτεί από τον Ιώσηπο, γιατί αυτός, ως γνήσιος φαρισαίος, ποτέ δε θα ομολογούσε τον Ιησού ως χριστό, λέξη που εκτός από το μεσσία δήλωνε και τους αρχιερείς, επειδή χρίονταν με άγιο λάδι, επομένως κάθε αρχιερέας ήταν χριστός.  Ο Ιώσηπος συνεχίζοντας τη διήγηση λέει ότι, κατόπιν διαμαρτυριών των Ιουδαίων για το λιθοβολισμό του Ιακώβου (δεν θα διαμαρτύρονταν, αν ο Ιάκωβος ήταν χριστιανός), ο Αγρίππας έκανε αρχιερέα τον Ιησού του Δαμναίου, (αυτός ήταν ο αδελφός του Ιακώβου), τον οποίο διαδέχτηκε ο Ιησούς του Γαμαλιήλ. Οι οπαδοί των αντίπαλων αρχιερέων  πετροβολούνταν αναμεταξύ τους. Ανάμεσα στους ταραχοποιούς διακρινόταν ο  Σαούλ  (όνομα που φέρνει στο νου τον Σαούλ-Παύλο) και ο Κοστόβαρος, από το σόι του Αγρίππα. Εκβίαζαν και κάποιον  αρχιερέα Ανανία, απάγοντας το δούλο του και για να τον ελευθερώσουν απαιτούσαν  να  μεσολαβεί ο αρχιερέας στον Ρωμαίο έπαρχο Αλβίνο για την  απόλυση φυλακισμένων ταραχοποιών.

Ιώσηπου, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Περίληψη και σχόλια)

                                               4.

   Στο Βιβλίο ΙΗ΄, κεφάλαιο 3, 63-64 έχει παρεμβληθεί η λεγόμενη   Φλαβιανή μαρτυρία: «Γίνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς σοφός ανήρ, είγε άνδρα αυτόν λέγειν χρη: ην γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή ταληθή δεχομένων, και πολλούς μεν ιουδαίους, πολλούς δε και του ελληνικού επηγάγετο: ο χριστός ούτος ην. Και αυτόν ενδείξει των πρώτων ανδρών παρ’ ημίν σταυρώ επιτετιμηκότος Πιλάτου ουκ επαύσαντο οι το πρώτον αγαπήσαντες: εφάνη γαρ αυτοίς τρίτην έχων ημέραν πάλιν ζων των θείων προφητών ταύτα τε και άλλα μυρία περί αυτού θαυμάσια ειρηκότων. Εις έτι τε νυν των χριστιανών από τούδε ωνομασμένον ουκ επέλιπε το φύλον.»  

   Η μεταγενέστερη αυτή προσθήκη στο έργο του Ιώσηπου, έχει σκοπό να δικαιολογήσει την απουσία αναφοράς στον Ιησού Χριστό, ενώ υπάρχουν  αναφορές σε διάφορες εβραϊκές αιρέσεις. Πρωτοαναφέρεται από τον Ευσέβιο, επίσκοπο Καισαρείας της Παλαιστίνης, που πρωτοστάτησε στην Α΄Οικουμενική Σύνοδο του 325. Αυτός διόρθωσε τα ευαγγέλια και στη συνέχεια έκαψε τα πρωτότυπα για να μη φαίνεται η παραχάραξη. Την εποχή του Ωριγένη (185-251) η συγκεκριμένη παράγραφος ήταν άγνωστη. Είναι αδύνατον να είχε γραφτεί από τον Ιώσηπο, επειδή, εκτός του ότι ήταν φαρισαίος, δεν πίστευε ότι ο Ιησούς ήταν μεσσίας, όπως ομολογεί ο Ωριγένης («απιστών τω Ιησού ως χριστώ, ζητών την αιτίαν της των Ιεροσολύμων πτώσεως …φησί ταύτα συμβεβηκέναι….  κατ’ εκδίκησιν Ιακώβου του δικαίου» (Ωριγένης, Κατά Κέλσου). Ο Ιώσηπος θεωρούσε μεσσία το Βεσπασιανό («Ιουδαϊκοί πόλεμοι») και απατεώνες τους μεσσίες Ιούδα Γαλιλαίο,18,1,4, Θευδά, 20,5,97-99 και άλλους που σκότωσαν οι Ρωμαίοι.  Αν επαινούσε κάποιον ως μεσσία θα εξόργιζε  και τους Εβραίους και τους Ρωμαίους. Όσον αφορά το στυλ του Ιώσηπου, επειδή απευθυνόταν σε Ρωμαίους, θα εξηγούσε τη λέξη χριστός και θα έδινε λεπτομέρειες γύρω από το αναφερόμενο πρόσωπο.  Είναι εξ άλλου φανερό ότι η παράγραφος δεν «κολλά» με την επόμενη, η οποία αρχίζει με τις λέξεις «έτερον δεινόν»=άλλο κακό. Αν παραλειφθεί η πλαστή αναφορά στον Ιησού, γίνεται ομαλή σύνδεση με την παράγραφο που περιγράφει το κακό που προηγήθηκε και είναι η αιματηρή κατάπνιξη της διαμαρτυρίας για την κατασκευή υδραγωγείου με χρήματα του Ναού.

  

Ιώσηπου, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Περίληψη και σχόλια)

                                                        3.

Βιβλίο ΙΗ΄ Έδρα του Ηρώδη- Αντίπα ήταν η πόλη Σέπφωρη. Σύζυγός του η κόρη του Αρέτα, βασιλιά της Πετραίας (Ναβαταίας). Αυτός όμως ερωτεύτηκε τη γυναίκα του ετεροθαλλούς αδελφού του Φιλίππου, την Ηρωδιάδα, η οποία προκάλεσε σύγκρουση με τον Αρέτα και ήττα που θεωρήθηκε  τιμωρία για τον φόνο του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Κυρήνιος [ηγεμόνας Συρίας από το 6 μ.Χ.] έκανε απογραφή στην Ιουδαία, επειδή προσαρτήθηκε στη Συρία ( «προσθήκην της Συρίας γενομένην», ΙΗ΄Ι, 1-2). [Στην Καινή Διαθήκη η γέννηση του Χριστού τοποθετείται την περίοδο της απογραφής, με αποτέλεσμα να προκύπτουν τραγελαφικά συμπεράσματα, όπως ο Χριστός να  γεννιέται έξι χρόνια μετά τη γέννησή του και η σφαγή των νηπίων να γίνεται από τον πεθαμένο Ηρώδη, πατέρα του Ηρώδη -Αντίπα]. Κατά την απογραφή, ο  Ιούδας από τα Γάμαλα στασίασε με  σύνθημα «μηδένα άνθρωπον προσαγορεύειν δεσπότην» (ΙΗ΄, Ι,6, 23) [Πρόκειται για τον Ιούδα τον Γαλιλαίο, που η αποτυχημένη επανάστασή του αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. Ε΄, 37]. Ο Κυρήνιος έκανε αρχιερέα τον Άνανο. Ο αυτοκράτωρ Τιβέριος [14 –37 μ.Χ] τοποθέτησε στην Ιουδαία έπαρχο τον Βαλέριο Γράτο (15 -26 μΧ), που διόρισε άλλον αρχιερέα, τον Ιώσηπο-Καϊάφα. [Οι συγγραφείς των ευαγγελίων πήραν από εδώ τα ονόματα των αρχιερέων που ενοχοποιήθηκαν για τη σταύρωση του Ιησού].  Μετά από τον Γράτο διορίστηκε έπαρχος ο Πόντιος Πιλάτος (ΙΗ΄, ΙΙΙ, 1-3), που προκάλεσε ταραχές, όταν έβαλε στα Ιεροσόλυμα σημαίες με  προτομές του αυτοκράτορα. Τελικά αναγκάστηκε να τις αποσύρει, γιατί προσέβαλαν το θρησκευτικό συναίσθημα των Ιουδαίων. Νέες διαμαρτυρίες των Ιουδαίων προς τον Πιλάτο προκάλεσε η κατασκευή υδραγωγείου με χρήματα του Ναού. [Την περίοδο διοίκησης της Ιουδαίας από τον Πιλάτο, από το 26 ως το 36 μ.Χ., τοποθετείται η τριετής δημόσια δράση και η σταύρωση του Ιησού. Αυτή η σταύρωση, σύμφωνα με τους χριστιανούς, έβαλε τέλος στην καριέρα του Πιλάτου, που είχε διατάξει χιλιάδες σταυρώσεις και είχε γίνει  αντιπαθής για τις βιαιοπραγίες του. Διαμαρτυρίες προς τον αυτοκράτορα Τιβέριο είχαν αποτέλεσμα την καθαίρεσή του].

Ιώσηπου, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Περίληψη και σχόλια)

                                                               2.

Βιβλία ΙΕ΄-ΙΖ΄: Ο Ιώσηπος αφηγείται πώς καταλύθηκε η δυναστεία των Ασμοναίων [το 63 π.Χ.], που είχε ιδρύσει ο ιερέας Ματαθίας Ασμοναίος και οι γιοι του, από τους οποίους πιο ονομαστός ήταν ο Ιούδας Μακκαβαίος. Αυτοί είχαν πολεμήσει με επιτυχία κατά των Σελευκιδών της Συρίας. Ο Καίσαρας έκανε επίτροπο Ιουδαίας κάποιο στρατηγό Αντίπατρο [το 47 π.Χ.], που πέθανε δηλητηριασμένος από δικό του άνθρωπο [43 π.Χ.]. Οι Ρωμαίοι έδωσαν τέλος στις εμφύλιες διαμάχες των Ιουδαίων κάνοντας βασιλιά το γιό του Αντίπατρου, Ηρώδη Α΄ [37-4 π.Χ]. Σημαντικό έργο του Ηρώδη ήταν η ανακαίνιση του ναού του Σολομώντα που κράτησε 45 χρόνια [άρχισε το 20 π.Χ.]. Ο Ηρώδης άφησε κακή φήμη για την αγριότητα και τα εγκλήματά του. Σκότωσε 45 μέλη του  Συνεδρίου, τον Αριστόβουλο, αδελφό της συζύγου του Μαριάμ, τους γιους του από τη Μαριάμ Αριστόβουλο και Αλέξανδρο, δύο συζύγους της αδελφής του Σαλώμης (με την έγκρισή της), τον καθαιρεμένο βασιλιά Υρκανό, τον αυλικό Σόαιμο,  τη Μαριάμ και τη μάνα της Αλεξάνδρα και τους  οπαδούς των Ασμοναίων. Βασάνισε δούλους μέχρι θανάτου  και πριν πεθάνει (σκουλήκιασε από τη μέση και κάτω), διέταξε να καούν ζωντανοί  ομάδα φαρισαίων που ξεκόλλησαν από το Ναό  ένα χρυσό αετό, επειδή ήταν ρωμαϊκό σύμβολο. Σκότωσε επίσης τον Αντίπατρο,  γιο από την 1^η του γυναίκα Δωρίδα και διέταξε να φονευθούν κατά την ώρα του θανάτου του όλοι οι επιφανείς Ιουδαίοι στον Ιππόδρομο (η αδελφή του Σαλώμη ακύρωσε τη διαταγή μόλις αυτός πέθανε). Τον Ηρώδη διαδέχτηκαν οι γιοί του  από διαφορετικές γυναίκες (έκανε 9 γάμους) Αρχέλαος,  Φίλιππος και Ηρώδης Αντίπας, τετράρχης Γαλιλαίας [4 π.Χ.-39. -Ο Ηρώδης Αντίπας είναι γνωστός από την Καινή Διαθήκη για το γάμο του με την Ηρωδιάδα, την εκτέλεση του Ιωάννη του Βαπτιστή και την γνώμη του για τον Ιησού, που τον θεωρούσε μετενσάρκωση του Ιωάννη (Μαρκ. Στ΄14). Ο συγγραφέας του κατά Λουκά ευαγγελίου λέει ότι ο Πιλάτος έστειλε στον Αντίπα τον Ιησού για να δικαστεί, αλλά εκείνος τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο (Λουκ. Κγ΄8-11)].

Ιώσηπου, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Περίληψη και σχόλια)

                                                               1.

Το σύγγραμμα αρχίζει με αναφορές στην Πεντάτευχο που θεωρείται έργο του Μωϋσή. Στο Α΄ Βιβλίο μας πληροφορεί ότι ο ποταμός Γηών, που ο συγγραφέας της Γένεσης τοποθετεί στην Εδέμ, ήταν ο Νείλος. Φαίνεται ότι ο Ιώσηπος πίστευε ότι ο επίγειος παράδεισος περιλάμβανε μεταξύ άλλων χωρών της Ανατολής και την Αίγυπτο. Σαν γνήσιος Εβραίος εξυμνεί το νομοθέτη του λαού του, τον Μωϋσή,  και στο βιβλίο Δ΄μας δίνει μια διαφορετική εκδοχή για το τέλος του.  Τον άρπαξε –λέει- ένα σύννεφο και τον ανέβασε στον ουρανό. Στο ΙΑ΄ βιβλίο αφηγείται πώς ο βασιλιάς των Περσών Κύρος ελευθέρωσε τους Ιουδαίους (587-536 π.Χ) και  τους έδωσε χρήματα για να κτίσουν ξανά το Ναό της Ιερουσαλήμ. Μνημονεύει και τη φιλία που έδειξαν προς τους Ιουδαίους ο Δαρείος, ο Ξέρξης και ο Μ. Αλέξανδρος. Στο ΙΔ΄ βιβλίο περιγράφει πώς οι Ρωμαίοι επέβαλαν τη Ρωμαϊκή κυριαρχία στην Παλαιστίνη, το 63 π.Χ. Οι  αντίπαλοι Υρκανός Β΄(67-66) και   Αριστόβουλος Β΄ (67-63 π.Χ.), γιοι του Αλέξανδρου Ιανναίου (103-76 π.Χ.) βασιλιά-αρχιερέα, που σταύρωσε 800 φαρισαίους, κάλεσαν τον Πομπήιο να επέμβη στη διαμάχη τους για το θρόνο.

Ιώσηπου, "Ιουδαϊκοί Πόλεμοι" (περίληψη- σχόλια)

Β΄μέρος) Βιβλίο Γ΄  Ο  Βεσπασιανός με το γιο του Τίτο κατέπνιξε επανάσταση  των Ιουδαίων και συνέλαβε τον Ιώσηπο, που ήταν αρχηγός. Ο Ιώσηπος  του προφήτεψε ότι θα γίνει «δεσπότης γης και θαλάσσης και παντός ανθρώπων γένους» κι έτσι κέρδισε την εύνοιά του. Η επαλήθευση της προφητείας αναφέρεται στο Δ΄Βιβλίο, με τη στέψη του Βεσπασιανού σε αυτοκράτορα (69-79 μ.Χ.) Στη λίμνη Γεννησάρ, όπου βρίσκεται η πόλη Καφαρναούμ, οι Ρωμαίοι σκότωσαν 6700 επαναστάτες με αρχηγό τον Ιησού του Τούφα.  Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης έχουν δανειστεί ονόματα και τοπωνύμια που αναφέρει ο Ιώσηπος. Εδώ βλέπουμε τη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου δίδασκε και θαυματουργούσε ο Ιησούς των ευαγγελίων να συνδέεται με το όνομα ενός επαναστάτη Ιησού, εχθρού των Ρωμαίων. Και την πόλη Καπερναούμ, ορμητήριο του Χριστού, να είναι ορμητήριο επαναστατών.

Βιβλίο Δ΄ Οι  αρχιερείς Ιησούς του Γαμάλα και  Άνανος του Άνανου¹ διαμαρτύρονταν κατά των Ζηλωτών, γιατί αυτοί κατάργησαν την κληρονομική αρχιερωσύνη. Ο Ιωάννης «από Γισχάλων» έκανε το φίλο στον Άνανο και πρόδιδε τα σχέδιά του στους Ζηλωτές. Οι αδελφοί Ιωάννης και Ιάκωβος² του Σωσά μαζί με τον Σίμωνα του Θακήου και 20.000 συμπατριώτες τους επιτέθηκαν και σκότωσαν  μεταξύ άλλων τον Ιησού και τον Άνανο και «εν μέσω τω ιερώ» τον πλούσιο Ζαχαρία, «υιόν Βάρεις»³. Στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κγ΄35, υπάρχει η φράση «έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, ον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου». Ο Ιησούς του ευαγγελίου κατηγόρησε τους φαρισαίους ότι σκότωσαν τους δικαίους από τον Κάιν μέχρι το Ζαχαρία, δημιουργώντας πρόβλημα στους ερμηνευτές, καθώς άλλοι θεωρούν ότι αναφέρεται στον προφήτη Ζαχαρία, που έδρασε περί το 521 π.Χ. και το τέλος του δεν αναφέρεται στην Παλ. Διαθήκη και άλλοι, μεταξύ των οποίων ο Μ. Βασίλειος και ο Γρηγόριος Νύσσης, ότι εννοούσε το Ζαχαρία, πατέρα του Προδρόμου.

Βιβλίο Ε΄  Ο Τίτος πολιορκεί την Ιερουσαλήμ. Ο Ιούδας, γιος  Ιούδα, πείθει άντρες του Σίμωνα που υπερασπιζόταν τα τείχη να βάλουν μέσα  κάποιους Ρωμαίους. Ο Σίμων σκοτώνει τους προδότες.  

Βιβλίο ΣΤ΄  Ένας φτωχούλης του θεού, ο Ιησούς του Ανανία, γυρνούσε στους δρόμους προφητεύοντας την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (την προφητεία της καταστροφής έκανε και ο Ιησούς κατά τις Γραφές).  Τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν, μα δεν σταματούσε. Ο έπαρχος Αλβίνος έβαλε να τον μαστιγώσουν «μέχρι οστέων». Αυτός επαναλάμβανε «αιαί Ιεροσολύμοις» (αλλοίμονο στην Ιερουσαλήμ). Ο έπαρχος, κρίνοντάς τον τρελό, τον  άφησε ελεύθερο. Σκοτώθηκε από πετροβόλο κατά την πολιορκία λέγοντας «αιαί δε καμοί» (αλλοίμονο και σε μένα). Το τέλος της πολιορκίας ήταν φρικτό (70 μ.Χ).   

Βιβλίο Ζ΄ Οικτρή ήταν και η τύχη των υπερασπιστών του φρούριου Μασάδα, που είχαν αρχηγό τον σικάριο Ελεάζαρο, απόγονο του Ιούδα από τα Γάμαλα. Οι πολιορκημένοι, για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων, αυτοκτόνησαν ομαδικά (73 μ.Χ.). Στο σημείο αυτό τελειώνει το 7τομο έργο του Ιώσηπου «Ιουδαϊκοί  Πόλεμοι»

……

¹. Άλλα γνωστά από την Καινή Διαθήκη ονόματα που αναφέρει ο Ιώσηπος  στα κεφάλαια αυτά είναι του αρχιερέα Άνα (ο Ιώσηπος, όπως έκανε και με το δικό του εβραϊκό όνομα Ιωσήφ, εξελληνίζει τα εβραϊκά ονόματα προσθέτοντας ελληνικές καταλήξεις), των αδελφών Ιάκωβου και Ιωάννη, του Ζαχαρία, του Ιούδα, του Σίμωνα (εβραϊκό όνομα του Πέτρου) και το πολύ συχνά απαντώμενο Ιησούς, που άλλοτε είναι όνομα αρχιερέα (Ιησούς του Γαμάλα), άλλοτε επαναστάτη (Ιησούς του Τούφα) και άλλοτε προφήτη που μαστιγώνεται και βασανίζεται (Ιησούς του Ανανία). Ακόμα και για την προδοσία κάποιου Ιούδα γίνεται λόγος στο Ε΄Βιβλίο, μόνο που η πράξη έχει πολιτικό χαρακτήρα και όχι θρησκευτικό.

² Πολλοί Ιάκωβοι μας είναι γνωστοί από την Καινή Διαθήκη. Ο πατέρας  του Ιούδα: Λκ 6:16. Πρξ 1:13//Ο γιος του Αλφαίου: Μτ.1:3, Μκ 3:18//Ο Μικρός: Μτ 15:40, Λκ 6:15//Ο γιος του Ζεβεδαίου και αδελφός  του Ιωάννη: Μτ. 4:21, Μκ 1:19, Λκ. 9:28//Και ο αδελφός του Ιησού, Μτ. 13:55, Γαλ. 1:19) με την επωνυμία Δίκαιος.

Ιώσηπου, "Ιουδαϊκοί Πόλεμοι" (περίληψη- σχόλια)

 Α΄) Μια εικόνα για την εποχή του Ιησού μας δίνει το σύγγραμμα του Ιώσηπου «Ιουδαϊκοί πόλεμοι», καθώς ο συγγραφέας που έζησε από το 37 ως το 100 μ.Χ. αναφέρει πόλεις, όπου έδρασε ο αρχηγός του Χριστιανισμού, όπως η Κανά και τα Γάδαρα (Α΄Βιβλίο, 334). Η εποχή ήταν γεμάτη από  αιματηρά γεγονότα, συλλήψεις αντικαθεστωτικών που ο Ιώσηπος ονομάζει ληστές, σταυρώσεις και άλλες ταραχές, για τις οποίες τα ευαγγέλια σωπαίνουν.  Μετά το θάνατο του μεγάλου Ηρώδη (4 π.Χ) –κάποιοι τοποθετούν τότε τη γέννηση του Ιησού-, όπως διηγείται ο Ιώσηπος στο Β΄βιβλίο, είχε καταληφθεί ο Ναός της Ιερουσαλήμ από οπαδούς  Φαρισαίων που ο Ηρώδης είχε κάψει ζωντανούς. Ο γιος και διάδοχός του, Ηρώδης-Αρχέλαος το πάσχα, του 4 π.Χ  έλυσε την κατάληψη του Ναού. Ο Ρωμαίος στρατηγός Γράτος συνέλαβε και σκότωσε το ληστή Σίμωνα, που από δούλος φιλοδόξησε να γίνει βασιλιάς των Ιουδαίων και αφού φόρεσε στέμμα πήρε τα βουνά. Την ίδια τύχη είχε και ο βοσκός Αθρογγαίος με τους 4 αδελφούς του που λήστευαν Ρωμαίους και πλούσιους. Ο Ουάρος,  ηγεμόνας της Συρίας,  πυρπόλησε  τη Σέπφωρη  και χωριά της Σαμάρειας,  διέλυσε  επανάσταση στα Ιεροσόλυμα και σταύρωσε 2000 επαναστάτες. Το 6 μ.Χ. (χρονιά της μεγάλης απογραφής που αναφέρουν τα ευαγγέλια ως έτος γέννησης του Ιησού) ο Αρχέλαος εξορίστηκε στη Γαλλία.  Στην Ιουδαία τότε διορίστηκε επίτροπος ο Κωπώνιος. Ο Γαλιλαίος Ιούδας, σοφιστής, γιος του ληστή Εζεκία, που σκότωσε ο Ηρώδης, επαναστάτησε κατά της απογραφής. Ο Τιβέριος  (14 – 37 μΧ)  έκανε τον Πιλάτο επίτροπο. Ο Πιλάτος  προκάλεσε ταραχές, όταν έβαλε  στα Ιεροσόλυμα  εικόνες του αυτοκράτορα και όταν διέθεσε τον ιερό θησαυρό (κορβωνά) για υδρευτικά έργα. Ο Γάιος Καλιγούλας (37-41) εξόρισε στη Γαλλία τον τετράρχη Ηρώδη- Αντίπα, που τον ακολούθησε η γυναίκα του Ηρωδιάδα.  Έδωσε την τετραρχία στον Αγρίππα, εγγονό του Ηρώδη Α΄ κι έστειλε στα Ιεροσόλυμα το στρατηγό Πετρώνιο να στήσει στο Ναό  άγαλμα του Καλιγούλα. Οι Ιουδαίοι απείλησαν, αν κάνει αυτή τη βεβήλωση, να μη σπείρουν τα χωράφια  τους (έτσι θα στερούσαν τον κατακτητή από τους φόρους) κι ο Πετρώνιος υποχώρησε. Ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε, πριν προλάβει να  σκοτώσει τον Πετρώνιο για την απείθειά του. Ο διάδοχος του Καλιγούλα, ο Κλαύδιος (41-54)  έστειλε επίτροπο το Φήλικα.  Το Πάσχα, Ρωμαίος στρατιώτης που έδειχνε τα οπίσθιά του στους προσκυνητές κι έκλανε, προκάλεσε πολύνεκρη σύγκρουση. Γαλιλαίοι επιτέθηκαν κατά Σαμαρειτών και ο ηγεμόνας Συρίας Κουαδράτος σταύρωσε τους συλληφθέντες. Επί Νέρωνα (54-68) ο Φήλιξ  (ο προστάτης του απόστολου Παύλου) σταύρωσε πολλούς Ιουδαίους κι έστειλε στη Ρώμη σαν τρόπαιο το ληστή Ελεάζαρο. Στην Ιερουσαλήμ  οι σικάριοι  (Εβραίοι επαναστάτες) σκότωναν  τους αντιπάλους τους κρυμμένοι στο πλήθος. Απατεώνες  έπειθαν το λαό να τους ακολουθήσει στην έρημο για να δει θαύματα.  Ένας Αιγύπτιος  συγκέντρωσε 30.000 λαού στο όρος των Ελαιών, με σκοπό να πάρει την εξουσία. Ο Φήλιξ σκότωσε πολλούς από αυτούς, αλλά ο Αιγύπτιος το έσκασε. Τον Φήλικα διαδέχτηκε ο άπληστος επίτροπος Αλβίνος κι αυτόν ο Γέσσιος Φλώρος, που  άρπαξε τον ιερό θησαυρό και σταύρωσε πολλούς Εβραίους. Ακολούθησε κατάληψη του φρουρίου Μασάδα από Ιουδαίους. Οι μετριοπαθείς έστειλαν πρέσβεις στο Φλώρο και τον Αγρίππα Β΄(44-100) μαζί με το νεαρό αριστοκράτη Σαύλο (Β΄ 418), για να εμποδίσει τις ταραχές. Ο Μαναήμ, γιος του Ιούδα του Γαλιλαίου, εχθρός των Ρωμαίων, σκότωσε τον αρχιερέα Ανανία, αλλά σκοτώθηκε από το γιο εκείνου. Ο πόλεμος επεκτάθηκε σε  Συρία  και Αίγυπτο. Ο Σαύλος ακολούθησε το στρατηγό Κέστιο, που πήγε στη Ρώμη να ζητήσει βοήθεια από το Νέρωνα. Οι επαναστάτες  (μεταξύ αυτών ο Ιησούς του Σαπφά και ο Ιωάννης  ο Εσσαίος)  συνέχισαν τον εμφύλιο πόλεμο...