Η εχθρότητα του Ιησού

Η εχθρότητα του Ιησού στρεφόταν εναντίον των συμπατριωτών του που δεν τον υποστήριζαν («ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστί», Ματθ. ιβ΄30, "Αλλοίμονό σου Χοραζίν και Βηθσαϊδά, (…) η Τύρος και η Σιδών θα υποφέρουν λιγότερο από σας κατά τη μέρα της κρίσεως. Και συ Καπερναούμ που υψώθηκες ως τον ουρανό, θα κατεβής ως τον Άδη», Ματθ., ια.20-11.25).Καταδίκαζε στη γέεννα του πυρός όποιον έλεγε  «μωρέ», μα ο ίδιος έβριζε τους φαρισαίους «μωρούς και τυφλούς». Ακόμη και με τη φύση ήταν εχθρικός, αφού ξέρανε μια συκιά γιατί δεν είχε σύκα ενώ δεν ήταν η εποχή της καρποφορίας («ου γαρ ην καιρός σύκων», Μάρκ., ια΄.12-14). Έστελνε στο γκρεμό κοπάδια γου­ρουνιών, επειδή του το ζητούσαν τα δαιμόνια («παρεκάλουν αυτόν εις εκείνους (τους χοίρους) εισελθείν και επέτρεψεν αυτοίς…και ώρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη», Λουκά, η΄32-33). Και μάλωνε τους ανέμους και τα κύματα, σαν να ήταν λογικά όντα που καταλαβαίνουν από εντολές  («επετίμησε τω ανέμω και είπε τη θαλάσση: σιώπα, πεφίμωσο» Μάρκ. δ΄.39).