Μαρτυρίες για τον Ιησού 4

 Το επίθετο «χριστός» που δόθηκε στον Ιησού  δινόταν μόνο σε αρχιερείς και βασιλιάδες, που χρίονταν με άγιο λάδι, απαγορευμένο στους κοινούς θνητούς με ποινή θανάτου (Εξ. Λ΄32-33). Υποτίθεται ότι ο θεός έχρισε τον Ιησού προφήτη, αρχιερέα και βασιλιά, τη στιγμή της Βάπτισής του. Ο «Λουκάς» τον βάζει ν’ απαγγέλλει τα λόγια του Ησαΐα «πνεύμα κυρίου πάνω μου, γι αυτό με έχρισε»  κλπ (Ησα.ΞΑ΄1, Λουκά δ΄21).  Μαρτυρίες περί του Χριστού θεωρούνται:  Η αναφορά του Ταλμούδ (τέλη 1^ου–αρχ. 2^ου αι.μ.Χ) σε κάποιον Γιεσσού μπεν Παντέρα  (γιο του Πάνθηρα;) που έμαθε στην Αίγυπτο τη μαγεία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η πλαστή Επιστολή του Πόπλιου Λέντουλου, ανύπαρκτου διοικητή της Ιερουσαλήμ προς τον Τιβέριο, που περιγράφει τον Ιησού (εμφανίστηκε στη Ρώμη το 13^ο αι.).  Η φράση ότι ο λαός μισούσε τους χριστιανούς, που ονομάστηκαν έτσι από το Χριστό που θανατώθηκε επί Τιβερίου και επιτρόπου Ποντίου Πιλάτου, στα «Χρονικά» του Κορνήλιου Τάκιτου (γεν. 56 μ.Χ), στην περιγραφή της πυρπόλησης της Ρώμης επί Νέρωνα (64 μ.Χ). Η φράση του Γάιου Σουετώνιου (70-160 μ.Χ.) στη βιογραφία του καίσαρα Κλαυδίου (25,4) ότι ο Ιουδαίος Κρέστους (Χρηστος) υποκινούσε ταραχές στη Ρώμη, γι αυτό εξορίστηκαν οι Ιουδαίοι το 49 ή 53 μ.Χ….