Στοίχημα του Πασκάλ:

Αν υπάρχει ο θεός που πιστεύω, θα πάω στον παράδεισο, αν δεν υπάρχει, δεν έχω να χάσω τίποτε. Αν δεν πιστεύω και υπάρχει, θα πάω στην κόλαση, άρα θα χάσω τα πάντα.

 Στο ευφυολόγημα αυτό του θρησκόληπτου μαθηματικού Πασκάλ (17^ος αι.) μπορεί κάποιος να προβάλλει το επιχείρημα: -Πώς μπορεί να είναι σίγουρος ότι ο δικός του θεός είναι ο αληθινός; Κάθε θρησκεία έχει δικό της αληθινό θεό. Ο θεός των ορθοδόξων κολλάζει τους αιρετικούς και τους θεωρεί χειρότερους από τους άθεους, επομένως θα επιφύλασσε στον Πασκάλ δυσάρεστες εκπλήξεις. Άλλο επιχείρημα είναι ότι δεν πρέπει ο πιστός να θεωρεί δεδομένο τι θα κάνει ο θεός. Στην Π. Διαθήκη ο θεός μετανοεί για κάποιες αποφάσεις του και αλλάζει σχέδια, όπως έκανε στην περίπτωση του Ιωνά. Τρίτη ένσταση είναι ότι ένας ηθικός θεός δεν ευνοεί τους καιροσκόπους που οι πράξεις τους υπαγορεύονται από ιδιοτελείς σκοπούς. Είναι εξάλλου ψευδές ότι ο θρησκευόμενος δεν έχει να χάσει τίποτε με το να πιστεύει. Χάνει ελευθερία, χρόνο, χρήματα,  ηρεμία,  αξιοπρέπεια, λογική... Ακολουθεί γελοία καθήκοντα και υπηρετεί ένα ψέμα, για να ωφελούνται απατεώνες παράσιτα.