Η σφαιρικότητα της Γης

   Η σφαιρικότητα της Γης και η περιφορά της γύρω από τον Ήλιο ήταν γνωστή στους  αρχαίους Έλληνες, που ασχολήθηκαν με την αστρονομία. Οι καλλιτέχνες φιλοτεχνούσαν τον Άτλαντα να σηκώνει  στους ώμους του μια Γη σφαιρική (Μουσείο Νάπολης). Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι ο Ήλιος είναι το κεντρικό πυρ, γύρω από το οποίο περιστρέφεται η Γη. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, σύμφωνα με τον Πλούταρχο “ τον Ήλιον ίστησι μετά των απλανών, την δε Γη κινεί περί τον ηλιακόν κύκλον. Σέλευκος ο μαθηματικός την Γη και αυτός κινεί.” (“Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης”). Ο Θαλής υπολόγισε ότι το έτος έχει 365 μέρες, η Γη είναι σφαιρική και  η Σελήνη  αντανακλά το φως του Ήλιου. Κατόρθωσε μάλιστα να προβλέψει την έκλειψη  Ηλίου της 28ης Μαΐου 585 π.Χ.  O  Αναξίμανδρος, ο Εύδοξος ο Κνίδιος που  οι υπολογισμοί του αποτυπώθηκαν στον Υπολογιστή των Αντικυθήρων και ο Ερατοσθένης, που υπολόγισε την περίμετρο της Γης από ένα πηγάδι στο Ασουάν,  υποστήριζαν κι εκείνοι το ηλιοκεντρικό σύστημα και τη σφαιρικότητα της Γης. Και ο Πλάτων («Τίμαιος») αποφάνθηκε ότι  “Η Γη περιστρεφόμενη περί τον άξονα του κόσμου…είναι δημιουργός της νύκτας και της ημέρας”. Η επέλαση του χριστιανισμού ανέτρεψε τις επιστημονικές παρατηρήσεις και στη θέση τους έφερε προλήψεις και δεισιδαιμονίες.