Σύνδρομο της Ιερουσαλήμ

Σύνδρομο της Ιερουσαλήμ (μεσσιανικό σύνδρομο)= Έμμονη ιδέα, ψύχωση, που δημιουργεί η επίσκεψη σε ιερούς τόπους. Όμοιο είναι το σύνδρομο της Φλωρεντίας, που προκαλεί παραλήρημα και παραισθήσεις μπροστά σε μνημεία τέχνης και καταγράφηκε από το Γάλλο συγγραφέα Στεντάλ κατά την επίσκεψή του στη Φλωρεντία, το 1817 σε επισκέπτες της Γκαλλερία ντέλι Ούφιτσι. Το σύνδρομο της Ιερουσαλήμ, από το οποίο είχαν κυριευθεί και οι σταυροφόροι, δημιουργεί στον άνθρωπο που προσβάλλεται από αυτή την παράκρουση την αυταπάτη ότι έχει θεία αποστολή.  Αυστραλός τουρίστας το 1969 έβαλε πυρκαϊά στο τέμενος Αλ-ακσά, νομίζοντας ότι ο θεός τον διέταξε να το κάνει. Άλλος είδε να ανοίγουν οι πέτρες του Δυτικού Τείχους και να εμφανίζεται ο Μεσσίας. Κάθε χρόνο μεταφέρονται 30-40 τουρίστες στο ψυχιατρικό κέντρο «Γκιβάτ Σαούλ» με το σύνδρομο αυτό, που προσβάλλει αδιακρίτως  εβραίους, χριστιανούς και μουσουλμάνους. Συμπτώματα που εμφανίζουν είναι νευρικότητα, μανία καθαριότητας, τάση απομόνωσης, ντύσιμο με άσπρο σεντόνι, κραυγές, ψαλμοί, κήρυγμα,… ιδεοληψία ότι  είναι πρόσωπα της Βίβλου και ότι στην Ιερουσαλήμ θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Η θρησκευτική κατάσταση του σύγχρονου κόσμου οφείλεται στην έλλειψη ενός τρελοκομείου στην Ιερουσαλήμ την εποχή του Χριστού (Τόμας Πέιν, 1737-1809).