Οντολογικό επιχείρημα.

 Όπως ένας ζωγράφος συλλαμβάνει την ιδέα ενός έργου στο νου του,  ο νους του πιστού συλλαμβάνει την ιδέα του θεού, ως κάτι που τα υπερβαίνει όλα. Όμως το ότι δεν μπορούμε να νοήσουμε κάτι ανώτερο δεν σημαίνει ότι ο θεός υπάρχει πραγματικά. Με τη φαντασία μπορούμε να πλάσουμε πολλά ανύπαρκτα και απίθανα πράγματα, ακόμη και ροζ ελέφαντες με πράσινες βούλες. Αν ισχυριστούμε ότι ο θεός υπάρχει επειδή μπορούμε να συλλάβουμε την ιδέα του, το επιχείρημα αυτό είναι κυκλικό, επειδή θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη θεού. Βασίζεται επιπλέον στην ατελή ανθρώπινη αντιληπτικότητα. Το ίδιο ισχύει και με την «εις άτοπον απαγωγή» που χρησιμοποιούν κάποιοι πιστοί:  Η ύπαρξη είναι ανώτερη από την ανυπαρξία  -Ο θεός είναι ανώτερος  - άρα υπάρχει.  Το επιχείρημα αυτό θυμίζει το «Παράδοξο του βράχου»: -Μπορεί ο θεός να φτιάξει ένα βράχο που να μην μπορεί να τον σηκώσει; Είτε μπορεί, είτε όχι, δεν είναι παντοδύναμος. Ανάλλογο είναι και το επιχείρημα της επιλογής ανάμεσα σε τρεις υποθέσεις: Ο Ιησούς ήταν: α)θεός, β)τρελός, γ)ψεύτης. Τα ευαγγέλια αποδεικνύουν το πρώτο.  Το επιχείρημα αυτό βασίζεται σε μια πηγή αναξιόπιστη που περιέχει λάθη, ιστορικές ανακρίβειες και αντιφάσεις, ώστε να μην μπορεί να χαρακτηριστεί θεόπνευστος λόγος. Επίσης στις τρεις επιλογές μπορούμε να προσθέσουμε περισσότερες π.χ. μπορεί ο Ιησούς να υποδυόταν το μεσσία για να κάνει επιεική το μωσαϊκό νόμο, ή να ήταν χαρισματικό άτομο όπως όλοι οι αρχηγοί θρησκειών που θεοποιήθηκαν από τους οπαδούς τους. Άλλο επιχείρημα είναι ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το θεό, γιατί «είναι έξω από το χώρο και το χρόνο». Για να διαπιστωθεί αν ισχύει αυτό απαιτείται  ανάλογη γνωστική εμπειρία, πράγμα αδύνατον.