Μ. Βασίλειος και αντιφάσεις των ευαγγελίων

Στην επιστολή «Προς Ευνόμιον» ο Μ. Βασίλειος  προσπαθεί να δικαιολογήσει αντιφάσεις των ευαγγελίων που δημιουργούσαν θεολογικά προβλήματα π.χ. η φράση του  Χριστού, ότι μόνο ο πατέρας γνωρίζει πότε θα γίνει η Δευτέρα παρουσία, προκαλούσε την απορία, πώς γίνεται ο δημιουργός του χρόνου να μη γνωρίζει το χρόνο της κρίσεως («Εἰ δημιουργὸς τῶν ὅλων ὁ Υἱὸς, τὸν δὲ χρόνον τῆς κρίσεως οὐκ οἶδεν· ὃ ἐδημιούργησεν οὐκ οἶδεν). Επομένως είπε ψέματα όταν διαβεβαίωνε ότι γνωρίζει καλά τον πατέρα του και μοιράζεται μαζί του τα πάντα («ἐψεύσατο εἰπών· Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ἐμά ἐστι· καὶ, Καθὼς ὁ Πατὴρ γινώσκει με, κἀγὼ γινώσκω αὐτόν»). Αν κάποιος ισχυριστεί ότι άλλο είναι  το να γνωρίζεις τον πατέρα και άλλο να γνωρίζεις αυτά που τον απασχολούν, όμως σπουδαιότερο είναι να γνωρίζεις αυτόν, εφόσον κάποιος είναι σπουδαιότερος από τα πράγματα με τα οποία ασχολείται, τότε ο Χριστός γνωρίζει το πιο σπουδαίο, τον πατέρα δηλαδή και αγνοεί το λιγότερο σπουδαίο, τον χρόνο της Δευτέρας παρουσίας. Αλλά αυτό – λέει ο Μ. Βασίλειος- είναι αδύνατο  («Εἰ δὲ ἕτερον τὸ τὸν Πατέρα εἰδέναι, καὶ ἕτερον τὰ τοῦ Πατρός· μεῖζον δὲ τὸ εἰδέναι τὸν Πατέρα … (καθόσον ἕκαστος αὐτὸς τῶν ἑαυτοῦ μείζων)· τὸ μεῖζον ὁ Υἱὸς εἰδὼς… τὸ ἔλαττον οὐκ ᾔδει,  ὅπερ ἀδύνατον). Και βγάζει το φοβερό συμπέρασμα ότι ο Χριστός είπε ψέματα, για το συμφέρον των ανθρώπων («∆ιὰ τὸ μὴ συμφέρειν οὖν τοῖς ἀνθρώποις ἀκοῦσαι, τὸν καιρὸν τῆς κρίσεως ἀπεσιώπησεν.»