Μ. Βασίλειος, περί Αδάμ

Ο Μ. Βασίλειος στην επιστολή του «Προς Ευνόμιον» (Αρειανός επίσκοπος Κυζίκου, που θεωρούσε τον υιό του θεού ανόμοιο με τον πατέρα-θεό), υποστηρίζει την άποψη ότι ο  Αδάμ δεν γεννήθηκε από γυναίκα: «μὴ ἐκ συνδυασμοῦ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς, ἀλλ' ἐκ τῆς θείας χειρὸς διαπλασθῆναι». Ο Άβελ -λέει ο Βασίλειος- παρ’ όλο που γεννήθηκε από την ένωση του Αδάμ με την Εύα, δεν ήταν διαφορετικός από τον Αδάμ («Οὐδὲ γὰρ Ἄβελ, ὁ ἐκ συνδυασμοῦ γεννηθεὶς, ἕτερος παρὰ τὸν Ἀδὰμ, τοῦ Ἀδὰμ μὴ γεννηθέντος ἀλλὰ πλασθέντος»). Και με βάση αυτά τα παραμύθια βγάζει το συμπέρασμα ότι εκείνοι που έχουν ίδια  μορφή έχουν και την ουσία ίδια («Ὁ κατὰ μορφὴν οὖν ἴσος, καὶ κατ' οὐσίαν ἐστὶν ἴσος). Υποστηρίζει ακόμα ότι:  Κάθε γεννητό έχει αρχή και τέλος.  Όμως υπάρχουν όντα, πλασμένα από το θεό πριν από τη δημιουργία του κόσμου, που έχουν αρχή, μα όχι τέλος, άρα δεν είναι ανάγκη  ό,τι έχει αρχή να έχει τέλος και αντίστροφα («ἄγγελοι οὖν καὶ πάντα τὰ ἀσώματα ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἔχοντα, ἀνάγκῃ καὶ τέλος τοῦ εἶναι ἕξει. Ἀλλ' ἄτοπον… Ὥστε οὐ τὸ τέλος ἔχον ἀνάγκη καὶ ἀρχὴν ἔχειν».