Σκοπός των θαυμάτων

Σκοπός των θαυμάτων του Ιησού ήταν η άγρα πιστών, γι αυτό προκειμένου να θεραπεύσει απαιτούσε πίστη. Αν η θεραπεία αποτύχαινε,  πειστική δικαιολογία ήταν η ολιγοπιστία του ασθενούς ή των οικείων του. Πολλά θαύματα γίνονταν για εντυπωσιασμό του όχλου, όπως ο πολλαπλασιασμός των άρτων, που χόρτασε 5.000 άτομα. Όμως οι μαθητές χόρταιναν την πείνα τους  μαδώντας στάχυα  στους αγρούς (Ματθ.,ιβ.1).  Εκείνο τον καιρό η θρησκεία και η μαγεία υποκαθιστούσαν την ιατρική και τα φάρμακα. Για την τύφλωση ο Ιησούς χρησιμοποιούσε σάλιο («πτύσας εις τα όμματα αυτού»: θεραπεία τυφλού της Βηθσαϊδά, Μαρκ.,η΄23) ή σάλιο με χώμα («έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού», Ιωάν.,θ΄6). Άλλα θαύματα γίνονταν με εξορκισμό δαιμονίων και άλλα  με απλή εντολή ή άγγιγμα του Ιησού. Στην  περίπτωση των Γαδαρηνών ή Γεργεσηνών, ο πνιγμός των γουρουνιών φαίνεται πως ήταν κύριος σκοπός της ομάδας του Ιησού, που θεωρούσε αυτά τα ζώα ακάθαρτα. Για να δικαιολογηθεί αυτή η ενέργεια επινοήθηκε η επεισοδιακή θεραπεία του δαιμονισμένου… Ακόμα και σήμερα τα θαύματα τρέφουν και συντηρούν την πίστη, παρ’ όλο που είναι πλέον δυνατή και εύκολη η απομυθοποίησή τους.