Χριστιανική βία

Μετά την επικράτησή τους οι χριστιανοί άλλαξαν τακτική και από θύματα μεταβλήθηκαν σε θύτες κηρύσσοντας τον πόλεμο στους πιστούς των αρχαίων θεών, ένα πόλεμο που ο Αυγουστίνος ονομάζει δίκαιο (bellum iustum). Όπως καταγγέλλει ο φιλόσοφος Λιβάνιος (314-394, «Υπέρ των ελληνικών ναών») κατεδάφιζαν τους ναούς οπλισμένοι με ρόπαλα, πέτρες και σίδερα, λεηλατούσαν τα πολύτιμα αντικείμενα και έσπαγαν τα αγάλματα. Σφετερίζονταν κτήματα μη χριστιανών, κατέστρεφαν μνημεία πολιτισμού (π.χ. βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας)  και θανάτωναν φιλοσόφους, όπως την Υπατία. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρωτοστατούσε οπλίζοντας συμμορίες από καλόγερους (Θεοδώρητος, 393–457, Προς Δάμασον, Τόμ.5, 329/8–330) και θεωρούσε το φόνο για το θέλημα του θεού  ανώτερο από κάθε φιλανθρωπία. Παράδειγμα είχε τον Φινεές της Βίβλου που πήρε το αξίωμα της ιερωσύνης γιατί σκότωσε με φρικτό τρόπο ένα ζεύγος ειδωλολατρών. Επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου οι καλόγεροι με επικεφαλής τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο λεηλάτησαν και κατέστρεψαν το Σεραπείο (391 μ.Χ.), παράρτημα της βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας. «…Τότε πας άνθρωπος μέλαιναν φορών εσθήτα τυραννικήν  είχεν εξουσίαν και δημοσίως να ασχημονεί ημπορούσε. Σε τόση αρετή άλλαξε η νέα θρησκεία τους ανθρώπους» (Ευνάπιος (346-414,«Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών»,6.11).   Γράφει  ο χριστιανός χρονογράφος Σωζομενός (400-450 μ.Χ.) ότι οι χριστιανοί θανάτωναν ακόμα και ανθρώπους που απλώς φορούσαν ρούχα όμοια με των φιλοσόφων! Ο Θεοδόσιος που έκανε το χριστιανισμό κρατική θρησκεία, έσφαξε 15.000 στον Ιππόδρομο Θεσ/νίκης.  Το 12^ο αιώνα στίφη έφιππων μοναχών με ρόπαλα και τόξα  λήστευαν, βάπτιζαν με τη βία και εγκληματούσαν με πρόφαση πως έβγαζαν δαιμόνια (Εγκυκλ. Δρανδάκη, Ελλάς, σ.159 & 173). Με αυτόν τον τρόπο επικράτησε ο χριστιανισμός  αθετώντας το «όστις θέλει… .ακολουθείτω μοι» του Ιησού.