Αποκάλυψη και χιλιασμός

 Η «Αποκάλυψη» του Ιωάννη αρχικά είχε απορριφθεί από τον κατάλογο με τα κανονικά βιβλία της Καινής Διαθήκης και είχε θεωρηθεί απόκρυφο βιβλίο και αιρετικό. Ο πρεσβύτερος της εκκλησίας της Ρώμης Γάιος (2^ος αι.), πολέμιος του χιλιασμού,  τη θεωρούσε έργο του Γνωστικού χριστιανού Κήρινθου. Χάρη στην επιμονή του Αυγουστίνου συμπεριλήφθηκε στα κανονικά βιβλία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση ως κανονικού του Κατά Ιωάννην ευαγγελίου, που υποστήριζε ο Μ. Αθανάσιος. Ο χιλιασμός αναπτύχθηκε στην πρώτη χριστιανική εκκλησία εξαιτίας του χωρίου κ΄1-16 της Αποκάλυψης, που λέει ότι  ο Χριστός θα βασιλέψει στη γη για 1000 χρόνια μαζί με τους αγίους του, που θα αναστηθούν και θα γίνουν βασιλιάδες, ιερείς και κριτές. Αυτό θα συμβεί πριν από το τέλος του κόσμου και θα είναι η Πρώτη ανάσταση. Ο διάβολος θα ριχτεί  δέσμιος στην άβυσσο μέχρι τη συμπλήρωση των 1000 ετών. Μετά θα ελευθερωθεί για να επακολουθήσει ο Αρμαγεδδών. Και στην Π. Διαθήκη ψαλμοί και προφητείες μιλούν για την επίγεια βασιλεία του Μεσσία με κέντρο την Σιών και περιγράφουν την παραδεισένια ζωή που θα επακολουθήσει. Οι μαθητές του Ιησού περίμεναν από εκείνον να πραγματοποιήσει αυτές τις προσδοκίες και να τους καταστήσει άρχοντες του βασιλείου του («επηρώτων αυτόν λέγοντες, Κύριε, ει εν τω χρόνω τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν τω Ισραήλ;» Πράξ. Α΄6).