Ο χριστιανισμός οικειοποιήθηκε πολλά αρχαία
έθιμα με τα οποία οι λαοί εξευμένιζαν τις δυνάμεις της Φύσης τελώντας θυσίες
ιλαστήριες, ευχαριστήριες και καθαρτήριες: Ψαλμωδίες, προσευχές, νηστείες, αγιασμούς,
καθαρμούς με νερό, λιτανείες, εξορκισμούς, μνημόσυνα, προσφορές καρπών στους τάφους …. Οι αρχαίοι
λαοί θεωρούσαν πιο ευπρόσδεκτες τις αιματηρές θυσίες, επειδή πίστευαν ότι το
αίμα είναι η έδρα της ψυχής και της ζωής και τελειότερο θύμα ο άνθρωπος και
μάλιστα ο πιο αγαπητός. Η Ιφιγένεια, ο Ισαάκ, η κόρη του Ιεφθάε …ήταν παιδιά
στα οποία οι πατεράδες τους είχαν μεγάλη αδυναμία. Οι ανθρωποθυσίες στην Ελλάδα σταμάτησαν πριν από
τους κλασικούς χρόνους. Την κατάργησή τους συμβολίζει ο μύθος της Ιφιγένειας,
που αντί γι αυτήν ο Κάλχας θυσίασε στην Άρτεμη ένα ελάφι. Οι ζωοθυσίες αντικατέστησαν τις ανθρωποθυσίες χάρη
στην επικράτηση μιας νέας ανθρωπιστικής ηθικής στις πολιτισμένες κοινωνίες. Στη
φάση αυτή οι Ολύμπιοι θεοί και ο Γιαχβέ χαίρονταν να οσφραίνονται την κνίσα ολοκαυτωμάτων αρνιών, βοδιών και τράγων.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου