Χριστιανική βία

 Ο Αυγουστίνος ονόμαζε το βασανισμό των αιρετικών πράξη ελέους. Καυχιόταν ότι δεν τον συγκινούσαν θρήνοι μανάδων, συζύ­γων, γιων και πατεράδων (Προς Νεστόριον, τ.2, σελ.64). Υποδείκνυε τη χρήση βίας για όσους δεν πειθαρχούν στους κανόνες της Εκκλησίας: «Κάνε, Χριστιανέ δικαστή, το καθήκον φιλόστοργου πατέρα… δέρνε τους με ραβδιά  … να χρησιμοποιείς περισσότερη σκληρότητα» (Προς Μαρκελλίνον, 133). Εκατομμύρια άνθρωποι που η πίστη τους διέφερε από την καθιερωμένη καταδικάστηκαν σε βασανιστικό θάνατο: Οι Βογόμιλοι κάηκαν ζωντανοί επί Πατριάρχη Μιχαήλ Οξίστα (1119). Οι Καθαροί σφαγιάστηκαν στη Νότια Γαλλία  (13^ος αι.). Ο πάπας είχε πει στους πολεμιστές του: «Σφάξτε τους όλους και ο Θε­ός θα ξεχωρίσει τους δικούς του». Στην Αγγλία η «καύση αιρετικών» θεσπίστηκε το 1401. Το 15^ο αι. στην Ισπανία, ο καλόγερος Θωμάς Τορκουεμάδα, Μέγας Ιεροεξεταστής, έκαψε χιλιάδες αιρετικούς υποστηρίζοντας ότι εκτελεί Πράξη πίστεως.  Από τον 4^ο ως τις αρχές του 19^ου αιώνα κράτησε η βάρβαρη Ιερή Εξέταση¹, δείχνοντας ως πού μπορεί να φτάσει ο θρησκευτικός φανατισμός και πόσα φοβερά εγκλήματα μπορεί να διαπραχθούν στο όνομα του θεού της «αγάπης».

……

¹Και στην Ανατολή επικρατούσε παρόμοια αντιμετώπιση των αιρετικών τόσο κατά τη Βυζαντινή περίοδο, όσο και κατά την Τουρκοκρατία. Είναι ενδεικτική η εντολή του  Γενναδίου  στο διοικητή της Πελοποννήσου: «Ράβδιζε, είργε, γλώσσαν αφαίρει, χείραν απότεμνε … θαλάττης πέμπε βυθώ».