Μπ. Ράσελ, 6

 -Ο Χριστός που παρουσιάζουν τα ευαγγέλια συμπεριφέρεται με περίεργο τρόπο. Υπακούει σε παρακλήσεις  δαιμόνων και τους αφήνει να πνίξουν τα γουρούνια των Γαδαρηνών (Λουκά, η΄31-33) ζημιώνοντας τους βοσκούς, λες και συμπαθούσε τα δαιμόνια πιο πολύ από τα ζώα  που  δεν του έφταιξαν σε τίποτε. 

-Ξέρανε μια συκιά, γιατί δεν βρήκε σ’ αυτήν σύκα να χορτάσει την πείνα του, ενώ δεν ήταν ακόμα καιρός των σύκων (Μαρκ. ια΄13-14). Σωστό θα ήταν να την άφηνε για την πολύτιμη σκιά της ή –ακόμα καλύτερα- να την ευλογούσε για να καρποφορήσει. Ο ίδιος άλλωστε συμβούλευε να μην καταριούνται οι πιστοί. 

-Προέτρεψε τον Ιούδα στην προδοσία λέγοντάς του, «ό,τι είναι να κάνεις, κάνε το γρήγορα» (Ιωάν. ιγ΄27). Κατόπιν όμως δεν τον συγχώρεσε, ούτε του έδωσε μια ευκαιρία να διορθωθεί, ενώ  είπε να συγχωρούμε 77 φορές το φταίχτη και στην παραβολή του καλού ποιμένα εγκατέλειψε τα 99 πρόβατα για να σώσει το ένα. Στην περίπτωση όμως του Ιούδα δίνει μεγαλύτερη αξία στην εκπλήρωση της προφητείας («ίνα η γραφή πληρωθή») παρά στη σωτηρία μιας ψυχής.

-Τα ευαγγέλια αποσιωπούν την πληροφορία ότι το όρος των ελαιών ήταν ορμητήριο επαναστατών, γεγονός που μαρτυρείται από τον ιστορικό Ιώσηπο (Ιουδ. Πόλ. Β΄261-262). Αυτό συνεπάγεται ότι ο Ιησούς δεν ήταν ένας απλός ιεροκήρυκας, αφού επιστρατεύτηκε ολόκληρη σπείρα  (600 στρατιώτες)  για τη σύλληψή  του.  

-Ο θάνατός του εξυπηρέτησε την άρχουσα τάξη, στην οποία αντιτάχθηκε. Αυτή έκανε τη διδασκαλία του όπλο εξουσίας και επιβολής στις μάζες.