Μπ. Ράσελ, 2

 Ο Ράσελ κατηγορεί τη θρησκεία ότι με την εφεύρεση της αμαρτίας έδωσε διέξοδο στο σαδισμό. Το  επιχείρημα: ο πόνος  φέρνει κάθαρση είναι σαδιστικό. Όποιος πιστεύει ότι αξίζει να πάσχει ο κόσμος,  πάντα θα  βρίσκει δικαιολογίες για τον πόνο και τη δυστυχία. Ως παράδειγμα φέρνει την αντίδραση των χριστιανών της εποχής του στην πρόληψη της σύφιλης με τη δικαιολογία ότι πρέπει να τιμωρούνται οι αμαρτωλοί και μαζί μ’ αυτούς οι γυναίκες και τα παιδιά τους. Του κάνει κακή εντύπωση ότι η θρησκεία θέλει η ερωτική επαφή να προκαλεί πόνο. Τα ιερά βιβλία κατηγορούν τη γυναίκα ότι εμπνέει βρόμικες επιθυμίες και την καταδικάζουν να γεννά μέχρι να πεθάνει, ώστε να μην αντλεί ευχαρίστηση από το γάμο. Ο απόστολος Παύλος δίδασκε ότι η παρθενία είναι ανώτερη και ο γάμος αναγκαίο κακό. Η χριστιανική δικαιοσύνη είναι κοινωνικά ανεπιθύμητη γιατί απαξιώνει τη νοημοσύνη και θεωρεί τη μοιχεία πιο κακή από την πολιτική διαφθορά. Δεν αγιοποιεί αυτόν που συνεισφέρει στην ευημερία της κοινωνίας. Χωρίζει το κοινωνικό από το ηθικό, την  ψυχή από το  σώμα.