Αληθής Λόγος, 6

Ο Κέλσος παρατηρεί ότι οι φράσεις που οι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν ως προφητείες ταίριαζαν και σε άλλα πρόσωπα εκτός από τον Ιησού. Τους κατηγορεί ότι χρησιμοποιούν την απειλή της θείας τιμωρίας, τη στρέβλωση των παραδόσεων, την καταδίκη της μόρφωσης και τον έπαινο της βλακείας. Παρουσιάζουν το θεό να επηρεάζεται από κολακείες. Δείχνουν προτίμηση στους αμαρτωλούς, γιατί τους επηρεάζουν ευκολότερα και εξαπατούν εκείνους που δεν ελέγχουν με τη λογική αυτά που τους λένε. Η διάσπασή τους σε πολυάριθμες αιρέσεις καθώς πληθαίνουν, δείχνει έλλειψη θεϊκού πνεύματος, παρά τα λεγόμενά τους. Συνηθίζουν να  διαλαλούν ότι έρχεται η Δευτέρα Παρουσία, όταν συμβαίνουν διάφορα  φαινόμενα π.χ. κατακλυσμοί, πυρκαϊές κ.α. που συνέβαιναν και στο παρελθόν στα χρόνια του Δευκαλίωνα και του Φαέθοντα και θα συμβαίνουν πάντα. Επίσης καταστρέφουν τα αγάλματα των θεών και έπειτα καυχώνται, ότι οι θεοί δεν τους τιμωρούν. Αν όμως κάποιος προσβάλει τις εικόνες του δικού τους θεού, συμβαίνει το ίδιο, δεν τιμωρείται. Και όταν οι ίδιοι παθαίνουν κάτι ο θεός τους δεν τους προστατεύει, εφόσον και ζωντανός που ήταν δεν απέφυγε να τον βλάψουν, τι να κάνουν οι εικόνες του. Αυτή την αδυναμία του τη δικαιολογούν με την πρόφαση ότι είναι θέλημά του να μην αντιδρά. Αν αυτό ισχύει για το δικό τους θεό, γιατί να μην ισχύει και για τους άλλους;