Αληθής Λόγος, 4

Ο Κέλσος παρατηρεί ότι ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης διαφέρει από το γιο του, τον Ιησού. Ο ένας νοιάζεται για πλούτη και διατάζει φόνους, ο άλλος καταδικάζει τον πλούτο και ανέχεται σφαλιάρες. Μήπως αυτή η συμπεριφορά φανερώνει ότι ο θεός μετάνιωσε για τους νόμους που έδωσε;  Η συμπεριφορά του Ιησού δεν ταίριαζε σε γιο θεού. Ζούσε σαν ζητιάνος, φοβόταν το θάνατο και κρυβόταν. Αφού έκρινε ότι πρέπει να υποφέρει για να σώσει τον κόσμο, μετά θρηνούσε κι ευχόταν να γλιτώσει. Γιοι θεών όπως ο Περσέας, ο Αιακός, ο Μίνως και άλλοι έκαναν κατορθώματα ευεργετικά για τους ανθρώπους. Η διαφορά τους από τους κοινούς θνητούς ήταν φανερή, γιατί το θείο σώμα ξεχωρίζει. Αν θεός ενωθεί με θνητό θα μεταβληθεί από το τέλειο (θεότητα) στο χειρότερο (θνητότητα) ή θα εξαπατά μένοντας αμετάβλητος. Ο θεός δεν έχει ανάγκη να εξαπατήσει κανένα. Τα θαύματα που έκανε ο Ιησούς οφείλονται  στη γνωριμία του με την αιγυπτιακή μαγεία. Τους θαυματοποιούς τους θεωρούμε απατεώνες, εκείνον όμως τον έκαναν θεό. Αν άξιζε πραγματικά, δεν θα τον εγκατέλειπαν οι μαθητές του, που μοιράστηκαν μαζί του τα πάντα και ήταν αυτόπτες μάρτυρες τόσων θαυμάτων.