Χριστιανική εσχατολογία

 *Το δόγμα της μέλλουσας ζωής αντέγραψαν οι εβραίοι από τις θρησκείες της Περσίας, Ασσυρίας, Βαβυλωνίας και  Αιγύπτου και το επεξεργάστηκαν οι χριστιανοί. Πίστευαν μάλιστα ότι ζούνε στις «έσχατες ημέρες», που το κακό έχει αποκορυφωθεί και θα επέμβει ο θεός, για να το εξαφανίσει. Ο Ιησούς, «προφήτης των εσχάτων καιρών», κήρυττε ότι η βασιλεία του θεού θα επικρατούσε στη γη μέσα στα χρονικά πλαίσια της γενιάς του. Θα προηγούνταν καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ, όπου δε θα έμενε  «λίθος επί λίθον» (Ματθ. κεφ. 24 και Μαρκ. 13) και  θλίψη που δεν έγινε όμοιά της από την αρχή του κόσμου ούτε θα ξαναγίνει (δεν μάντεψε το ολοκαύτωμα της ναζιστικής θηριωδίας) και ισχυριζόταν ότι, αν δεν συντόμευε ο θεός εκείνες τις μέρες, κανείς δεν θα σωζόταν. Συνιστούσε δε να προσεύχονται να μη συμβούν αυτά τα γεγονότα χειμώνα ούτε κατά τη μέρα του Σαββάτου, που η αργία θα χειροτέρευε την κατάσταση.

Σημάδια του τέλους * Ο Ιησούς κήρυττε ότι πλησιάζει το τέλος και τα σημάδια που το μαρτυρούν είναι  πόλεμοι, λιμοί, επιδημίες, σεισμοί, διωγμοί, ψευδοπροφήτες και σωτήρες, αύξηση αμαρτίας, έλλειψη αγάπης… Αρχή του τέλους θα είναι η εκπλήρωση της προφητείας του Δανιήλ, ότι θα στηθεί το «βδέλυγμα της ερημώσεως εν τόπω αγίω», υπαινιγμός για την καταπάτηση του Ναού από τους Ρωμαίους και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ) Όταν θα δουν την Ιερουσαλήμ πολιορκημένη,  να πάρουν τα όρη και τα βουνά για να σωθούν. Κι όταν κηρύξουν το ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο, τότε θα σημάνει το τέλος («Τότε ήξει το τέλος», 14).