Κάποιοι λένε: -Χωρίς πόνο δε θα υποφέραμε κι αν δεν υποφέραμε δε θα
μαθαίναμε ποτέ από τα λάθη μας.
– Αν
δεν υπέφερε κανείς, δε θα γινόταν
εκμετάλλευση του πόνου από παπάδες που λένε ότι είσαι αμαρτωλός γι αυτό
υποφέρεις και ισχυρίζονται πως έχουν τη μαγική συνταγή για να σε σώσουν. Ούτε από γιατρούς, που σε
υποβάλλουν σε πολυδάπανες και επώδυνες θεραπείες. Ούτε από φαρμακοποιούς, που σου πουλούν πανάκριβα
αναλγητικά. Ούτε από ψυχολόγους, που τρέφονται από τον ψυχικό σου πόνο... Οι βασανιστές δεν θα μπορούσαν να
ικανοποιούν το σαδισμό τους. Οι δοξομανείς
φιλάνθρωποι δεν θα γύρευαν κοινωνική καταξίωση και πλήρωση του ψυχικού τους
κενού εκμεταλλευόμενοι τους πονεμένους συνανθρώπους τους. Γενικά θα εξέλιπαν οι εκμεταλλευτές του ανθρώπινου πόνου. Ακόμη και ο θάνατος θα
γινόταν πιο υποφερτός, αν δεν συνοδευόταν από σωματικό και ψυχικό πόνο. Εξ
άλλου υπάρχουν ανώδυνοι τρόποι, για να μάθει κανείς από τα λάθη του, π.χ. η
στέρηση κάποιου αγαθού, η αποδοκιμασία, η αληθινή παιδεία κλπ. Ο πόνος δεν
είναι συνδεδεμένος με την ηθική. Οι καλοί πονούν περισσότερο, ενώ οι κακοί
είναι συχνά αναίσθητοι. Έτσι αποδεικνύεται η τυχαιότητα της ύπαρξης, η
ανθρώπινη προέλευση των ηθικών κανόνων και κυρίως η αναγκαιότητα της εξάλειψης του πόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου