"τοιοῦτοι γενώμεθα πρὸς τὴν
διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, οἷόν ἐστι τὸ παιδίον ἐν τοῖς μαθήμασι· μὴ ἀντιλέγον,
μήτε δικαιολογούμενον πρὸς τοὺς διδασκάλους, πιστῶς δὲ καὶ εὐπειθῶς δεχόμενον
τὰ διδάγματα".(Μ.Βασιλείου Ασκητικόν ΣΙΖ΄). Οι
εκκλησιαστικοί συγγραφείς, επηρεασμένοι από το Χριστό που είπε
ότι η βασιλεία των ουρανών ανήκει στα παιδιά, καλούν τους πιστούς να γίνουν σαν
παιδιά, παραβλέποντας ότι ο άνθρωπος στην παιδική ηλικία είναι ακόμη άπλαστος και
ακαλλιέργητος. Το παιδί αγνοεί πολλά σημαντικά πράγματα και η άγνοια το οδηγεί σε
αφέλεια, ευπιστία, επιπολαιότητα και αδικαιολόγητη σκληρότητα σε πλάσματα πιο
αδύναμα. Δεν έχει μάθει ακόμα να κυριαρχεί στα πάθη (ζήλια, λαιμαργία, θυμό…)
και αν δεν διδαχθεί πώς πρέπει να συμπεριφέρεται, θα τα κουβαλά και στην
ενήλικη ζωή του. Γιατί όμως η εκκλησία προβάλλει στους πιστούς το πρότυπο του
παιδιού; Γιατί το παιδί υποχρεώνεται να πειθαρχεί και να μην αντιλέγει σε ό,τι
το διδάσκουν και τέτοιους πιστούς θέλει η Εκκλησία.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου