Ο Ιησούς ήθελε να δοξασθεί

Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο επανειλημένα τονίζεται η λαχτάρα του Ιησού για δόξα: «ελήληθεν η ώρα, ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου», «πάτερ, δόξασόν σου το όνομα…», «δόξασόν σου τον υιόν»,  «και νυν δόξασόν με συ, πάτερ»,  ( Ιωάν. ιβ΄23 & 28, ιζ΄1-5). Το γεγονός προβλημάτισε τους θεολόγους, που έπρεπε να εφεύρουν δικαιολογίες για αρκετά προβλήματα που δημιουργεί η αίτηση του Ιησού για δόξα. Αφ’ ενός έχουμε το αντιφατικό δείγμα ενός φιλόδοξου ταπεινόφρονα. Αφ’ ετέρου, πώς γίνεται ένας θεός ενσαρκωμένος να χρειάζεται κάτι, αφού ως θεός είναι αυτάρκης; Πώς γίνεται ο ίδιος ευαγγελιστής να καυχιέται πως είδε τη δόξα του Ιησού («εθεασάμεθα την δόξαν αυτού», Ιωάν., α΄14) και ο Παύλος να τον αποκαλεί «κύριον της δόξης»; Δεν ζητά κάποιος κάτι που έχει, άρα ο Χριστός «ὃ οὐκ εἶχεν ᾔτει». Ζητούσε «την  δόξαν ἣν εἶχε πρὸ τοῦ τὸν κόσμον γενέσθαι». Άρα την είχε χάσει και μαζί με τη δόξα έχασε και τη θεότητα, αφού -καθώς λέει ο Βασίλειος- δόξα και θεότητα πάνε μαζί. Να λοιπόν μια έμμεση παραδοχή του Ιησού ότι όντως ήταν υιός ανθρώπου. Όμως οι θεολόγοι δεν το βάζουν κάτω. Αιώνες τώρα μπαλώνουν το χιτώνα της θεολογίας με τα πιο απίθανα μπαλώματα. Το πρόβλημα θα λυθεί έστω και με σοφιστικό επιχείρημα: Λάθος καταλάβαμε! Όταν ο Χριστός ζητά δόξα, δεν εννοεί τη δόξα, αλλά τη φανέρωση του θεϊκού σχεδίου για τη σωτηρία του κόσμου («Οὐ προσθήκην δόξης αἰτεῖ, ἀλλὰ τῆς οἰκονομίας τὴν φανέρωσιν», Μ. Βασιλείου, Προς Ευνόμιον). Και η πίττα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος για τους εφευρετικούς θεολόγους!