Ιώσηπου, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Περίληψη και σχόλια)

5.Βιβλίο Κ΄ Όταν βασίλευε ο Νέρων (54-68),  ο Αγρίππας Β΄, βασιλιάς στην Ιουδαία, διόρισε αρχιερέα τον Άνανο του Άνανου, Σαδδουκαίο. Ο Άνανος (Άνας, χωρίς την ελληνική κατάληξη -ος) συγκάλεσε συνέδριο  εναντίον του Ιακώβου «αδελφού του Ιησού [του λεγομένου Χριστού] και (εναντίον ) μερικών άλλων και τους παρέδωσε να λιθοβοληθούν» (μικρή φλαβιανή μαρτυρία, Κ΄,1,197-203. Η παράγραφος αυτή του εικοστού Βιβλίου που αναφέρει το λιθοβολισμό του Ιακώβου -γνωστή στον Ωριγένη- έχει συμπληρωθεί με τις λέξεις που βρίσκονται στις αγκύλες.  Δεν έχει γραφτεί από τον Ιώσηπο, γιατί αυτός, ως γνήσιος φαρισαίος, ποτέ δε θα ομολογούσε τον Ιησού ως χριστό, λέξη που εκτός από το μεσσία δήλωνε και τους αρχιερείς, επειδή χρίονταν με άγιο λάδι, επομένως κάθε αρχιερέας ήταν χριστός.  Ο Ιώσηπος συνεχίζοντας τη διήγηση λέει ότι, κατόπιν διαμαρτυριών των Ιουδαίων για το λιθοβολισμό του Ιακώβου (δεν θα διαμαρτύρονταν, αν ο Ιάκωβος ήταν χριστιανός), ο Αγρίππας έκανε αρχιερέα τον Ιησού του Δαμναίου, (αυτός ήταν ο αδελφός του Ιακώβου), τον οποίο διαδέχτηκε ο Ιησούς του Γαμαλιήλ. Οι οπαδοί των αντίπαλων αρχιερέων  πετροβολούνταν αναμεταξύ τους. Ανάμεσα στους ταραχοποιούς διακρινόταν ο  Σαούλ  (όνομα που φέρνει στο νου τον Σαούλ-Παύλο) και ο Κοστόβαρος, από το σόι του Αγρίππα. Εκβίαζαν και κάποιον  αρχιερέα Ανανία, απάγοντας το δούλο του και για να τον ελευθερώσουν απαιτούσαν  να  μεσολαβεί ο αρχιερέας στον Ρωμαίο έπαρχο Αλβίνο για την  απόλυση φυλακισμένων ταραχοποιών.